Het is in het vliegtuig vanuit Mallorca dat ik dit blog schrijf. Twee maanden zijn verstreken sinds de laatste keer dat ik van me liet horen. Niet omdat ik in die periode geen tijd had om een update te geven, maar wel omdat ik er mentaal even geen ruimte voor had. De manier waarop dit schaatsseizoen is geëindigd kostte veel energie om te verwerken en daarnaast waren er aan aantal andere dingen die ik voor mezelf op een rijtje moest zetten. Zoals, wat wil ik komend seizoen? Marathonnen, langebanen, shorttracken? En waar wil ik dat en op welke manier? En eigenlijk nog belangrijker, wil ik volgend jaar door? Want na afgelopen seizoen met weinig vooruitgang, vaak ziek zijn, teleurstellingen verwerken en elke keer weer vanaf nul beginnen, moest de motivatie van ver komen. Gelukkig merkte ik dat met de energie ook de motivatie om door te gaan terugkwam.  Juist omdat ik de afgelopen maanden met zoveel dipjes te maken heb gehad, is de wil om het komend seizoen beter te doen alleen maar groter. En daarnaast vond ik de laatste weken van het seizoen ook het plezier in het schaatsen weer terug en zolang dat het geval is ga ik zeker door. 

In de lappenmand
Maar even een paar weken terug in de tijd. In mijn laatste blog gaf ik een update over de aanloop naar de laatste ‘belangrijke’ wedstrijd van het jaar en over de vermoeidheid en teleurstelling die daarmee gepaard gingen. Een week later, na de marathon in Alkmaar, klapte deze vermoeidheid er nog eens extra in en mocht ik me weer in de ziekenboeg melden. Daar waar het eerder beperkt was gebleven tot een vervelende griep, was het deze keer een vorm van bronchitis die me twee weken volledig plat hield. Het was wel duidelijk dat mijn lichaam even op was. Afgezien van het feit dat ik me hartstikke beroerd voelde, vond ik het mentaal wel prima. Even een pauze van het constant door moeten en de geforceerde rust die ik moest nemen deden mij in dat opzicht wel goed. Omdat dit al de zoveelste keer was dat ik in de lappenmand lag, besloot ik ook om bloed te laten prikken. Dat ik dit eerder had moeten laten doen werd toen duidelijk, want uit de bloedresultaten kwam dat al mijn ontstekingswaarden hoog waren en ook waren er antistoffen van Pfeiffer aanwezig. Van wanneer deze antistoffen waren viel niet met zekerheid te zeggen, maar dat ik een aantal maanden met een virus had rondgelopen was wel duidelijk. Klote om te horen, maar ook een opluchting voor mezelf. Want dit gaf me ook de bevestiging dat ik me de vermoeidheid de afgelopen weken niet verbeeld had. Aan de andere kant was het ook een harde les, want zo’n virus blijft niet hangen als je lichaam genoeg rust heeft om te kunnen herstellen en dat was dus niet het geval geweest…. 

De laatste loodjes
Na twee weken in bed ging het uiteindelijk weer wat beter, maar alle basisconditie die ik nog over had was onderhand verdwenen. Toen ik weer de eerste keer op de schaats stond, waren er nog vier weken schaatsseizoen over.  Met mijn trainer heb ik toen heel serieus overwogen er maar vast een punt achter te zetten. In de eerste plaats omdat ik fysiek zo erg achteruit was gegaan, maar ook omdat nog vier weken doorgaan mentaal veel zou vragen. Ik besloot om het van dag tot dag te bekijken en dit kwam er uiteindelijk op neer dat ik die vier weken toch afmaakte. Vooral omdat het schaatsen zelf echt wel erg fijn was. In eerste instantie leek het erop dat ik nog één langebaanwedstrijd zou rijden om het seizoen af te sluiten, het NK Neo’s/Finale van de Holland Cup. Maar omdat ik door het ziek zijn de vijfde Holland Cup miste, liep ik uiteindelijk plaatsing voor de Finale mis. De laatste wedstrijd van schaatsseizoen 2022-2023 werd hierdoor de Marathon Cup Finale in Leeuwarden. Ook een leuke afsluiter, zeker omdat na afloop de feesttent openging. De wedstrijd zelf leverde geen noemenswaardige klassering op. Na een aanval waarin ik twintig rondjes deels solo en deels in duo voor het peloton uit reed, raakte de tank toch leeg en was de pelotonsprint weer net iets teveel. Niettemin ben ik blij dat ik gereden heb, want het was een gezellige avond die mij wel weer extra zeker heeft gemaakt van de keuze om er komend seizoen weer vol voor te gaan.  

111 meter
Na deze wedstrijd heb ik nog zo’n anderhalve week regelmatig rondjes gedraaid op de shorttrackbaan. Omdat ik voor volgend jaar graag richting Heerenveen ga voor het langebanen, vond ik het wel zo leuk om nog een aantal keer in Utrecht mee te doen. Volgend jaar vanuit Heerenveen die kant op rijden gaat hem niet worden en aangezien ik vijf jaar met heel veel plezier in Utrecht hebt geshorttrackt, wilde ik dat niet zonder meer afsluiten. 

Blik vooruit
Naast het shorttracken heb ik ook een aantal keer meegetraind met andere langebaan teams om daar een beetje te proeven aan de sfeer en om zo een goede keuze te kunnen maken voor volgend seizoen. Dit betekent dus ook dat ik niet doorga bij KTT Noordwest. Na hier vier jaar te hebben geschaatst, merk ik dat het tijd is voor een nieuwe stap en een nieuwe prikkel. Deze ga ik zoeken in Heerenveen en dit heeft meerdere redenen. Voorop staat de afname in reistijd. Afgelopen jaren reed ik telkens op en neer tussen Amsterdam, Haarlem en Alkmaar en afgelopen seizoen was dit door mijn studie in Utrecht en de verhuizing naar Almere nog een stuk meer. Ik heb gemerkt dat mij dit veel energie heeft gekost wat mij ook in het sporten parten speelde. Meer rust en minder reizen zijn dingen waar ik echt heel erg naar uit kijk. Reden nummer twee is het betere ijs. In Haarlem en Alkmaar is de ijsvloer erg afhankelijk van het weer buiten en als het tegenzit heb je hierdoor twee keer wind tegen. Een temporondje rijden is daarom altijd anders. De ene week kan je hartstikke snel gaan, terwijl je de week erop ruim anderhalve seconde langzamer bent. Door op beter ijs te trainen hoop ik stabieler te worden op de snelheden van de wedstrijden. De derde reden is de behoefte aan een nieuwe prikkel. Ik heb in de vier jaar bij het KTT heel veel geleerd, veel gelachen en hard getraind, maar ik merkte afgelopen jaar ook dat er weinig nieuwe dingen meer bij kwamen. En dat hoeft niet negatief te zijn en is zeker geen verwijt aan iemand. Wie weet hoe het was gelopen als ik wél fit was gebleven en wel had kunnen pieken op de juiste momenten? Maar toch merk ik dat ik toe ben aan nieuwe input en die ga ik zoeken in het Noorden. 

Pagina's: 1 2