Aan het begin van dit seizoen zat ik vol motivatie en vertrouwen. Vol motivatie om de stijgende lijn van afgelopen seizoen door te zetten en vol vertrouwen dat dit ook echt een mogelijkheid was. En op basis van de trainingsweken in de zomer en de waarden van mijn fietstesten werd dit vertrouwen alleen maar groter. Ook de eerste weken op het ijs zorgden oor een bevestiging van dit vertrouwen: het schaatsen ging makkelijk en ook technisch voelde ik dat ik stabieler werd…

Totdat de eerste Holland Cup kwam en ik voor m’n gevoel achteruit reed. Een eerste tegenslag, maar maar omdat dit pas het begin van het seizoen was, verlegde ik snel m’n focus op de eerstvolgende NK-kwalificatie. De aanloop daar naartoe verliep eigenlijk precies zoals ik wilde. De uren op het ijs betaalde zich uit en tijdens het trainingskamp in Inzell merkte ik dat ik echt lekkerder schaatste dan voorheen. Dat ene stukje timing wat me altijd al parten speelde, had ik eindelijk onder de knie. Zowel op mentaal als fysiek vlak voelde ik me toen ‘in vorm’, ik reed twee wedstrijden met PR’s en vol vertrouwen en zin keek ik uit naar de Gruno Bokaal om me te kwalificeren voor het NK Allround. Dat ik in de week ervoor ziek werd kwam dan ook hard binnen. Doei kansen voor het NK Allround….

Gelukkig was er nog één kans over. Dit was afgelopen weekend, namelijk Holland Cup 4 in Hoorn waar ik me kon plaatsen voor het NK Afstanden. De aanloop hiernaartoe verliep alleen niet zoals ik zou willen. Na anderhalve week ziek te zijn geweest was ik de timing van het schaatsen weer helemaal kwijt. Ook rondom het schaatsen merkte ik dat ik veel stress had en constant was er een bepaald gevoel van vermoeidheid aanwezig. Ja, de trainingen gingen okay, maar zeker niet zoals ze gingen voordat ik ziek werd. Zowel mentaal als fysiek was ik verre van fit.

Afgelopen weekend was dan ook niet mijn weekend. Vier afstanden reed ik, waarvan de eerste drie zó tegenvallend dat ik me er eigenlijk voor schaam. Het is okay om iets minder te rijden dan in een training, maar per ronde seconden verliezen en technisch niet meer weten hoe en wat, dat komt toch hard binnen. Doei NK afstanden, doei plaatsing NK senioren voor seizoen 2022-2023…

Na al deze tegenslagen is de energie ook een beetje op. Vanaf het begin van de zomer was ik er zó op gebrand dit seizoen te laten zien wat erin zit en de lijn van goede tijden door te trekken. Dat ik seconden langzamer rijd dan vorig jaar, doet daarom heel veel pijn. Niet in de laatste plaats omdat ik trainingsweken heb gehad waarin ik merkte dat ik beter was dan ooit, dat ik dingen kon die eerder buiten m’n bereik bleven. Dit grote verschil tussen trainings- en wedstrijd niveau is dan ook een bron van onbegrip en frustratie.

Gelukkig is er nog één klein lichtpuntje aan de horizon. Over acht weken sluiten we het seizoen af met het NK Neo’s. Hoewel dit niet het NK is waar ik aan het begin van dit jaar mijn zinnen op had gezet, is dit nu wel de wedstrijd waar ik wil proberen nog één keer de vorm te vinden. Ik heb onderhand niks meer te verliezen, alleen maar te winnen. En wie weet is dat precies wat ik nodig heb….

De komende weken staan in ieder geval in het teken van het hervinden van het plezier in het schaatsen, door o.a. een paar trainingswedstrijdjes, marathons en leuke afleidingen naast het ijs. Alles met als doel het seizoen op een positieve manier (hopelijk ook qua tijden) af te sluiten.