Welkom bij het vierde deel van de vierdelige serie ‘Yael & Cygnium’. In deze serie ga ik in gesprek met mijn sponsor Cygnium, die dit seizoen prominent te zien was op mijn wedstrijdpakken. Ik denk dat het onderhand vier jaar geleden is dat ik voor het eerst in aanraking kwam met Cygnium. Eén van de oprichters van het bedrijf schaatst zelf vrij fanatiek rondjes op de Vechtsebanen in Utrecht en op dat moment gaf ik daar les. Hij kwam bij mij in de groep terecht en zo leerden we elkaar kennen. Op een gegeven moment kwam het gesprek op het onderwerp Cygnium en hetzelfde jaar nog reed ik rond met het logo van Cygnium op mijn pak. Sinds dit jaar is onze samenwerking nog wat professioneler, vandaar dat we bij o.a. deze serie zijn uitgekomen. Ik ben Cygnium heel erg dankbaar voor de steun en doe graag wat terug. En hoe leuk is het om te kijken naar de overeenkomsten en verschillen tussen topsport en de werkvloer, om zo beide ‘vakken’ beter te begrijpen.

In deel III doken Thijs – ex-schaatser en nu werkzaam bij Cygnium – in de verschillen en overeenkomsten in het omgaan met tegenslagen in de topsport en op de werkvloer. In dit vierde en afsluitende deel praten Thijs en ik over het thema verbinding. Verbinding met ploeggenoten, vrienden, collega’s. Voor mij relevant omdat dit afgelopen seizoen anders was dan anders omdat ik met een blessure thuis zat en voor Thijs relevant omdat Cygnium een détacheringsbedrijf is en hij zijn Cygnium-collega’s dus niet dagelijks op de werkvloer ziet. Kortom, hoe houd je verbinding met collega’s en teamgenoten als je op een ander pad zit?

Even inchecken

We beginnen het gesprek met de vraag hoe het met mij gaat. Het antwoord daarop is positief. Het gaat de goede kant op met mijn blessure. In die zin dat ik amper meer last heb tijdens het trainen, met enkel soms overdag nog een beetje irritatie. Ik kan dus wel zeggen dat er een last van mijn schouders is af gevallen en ik er vertrouwen in heb dat we op een mooie manier naar de start van het volgende seizoen toe kunnen bouwen. Of het de fysio behandelingen zijn geweest, de dry-needling sessies, gefocuste krachttrainingen of even fietsrust, feit blijft dat ik eindelijk weer kan bouwen en dat is heel erg fijn. ‘As I write’ zit ik in Spanje om hier tijdens de maand april te werken aan een mooie nieuwe basis voor de zomertrainingen. 

Tussen het einde van het seizoen (begin maart) en de start van de opbouw voor de volgende (begin mei), is er altijd een periode waarin we wat betreft training losgelaten worden. Het is dan een kwestie van onderhouden, koffietjes doen, quality time doorbrengen met de mensen die je tijdens een winterseizoen wat minder kan zien. Dus als we het hebben over verbinding, is dit een periode waarin dat erg centraal staat. Doordat ik even niet vastzit aan vaste trainingsmomenten, is ‘ja’ zeggen op spontane plannen opeens mogelijk. Veel van mijn vrienden wonen in of rondom Amsterdam, waardoor een groot deel van mijn weekenden zich daar afspeelden. Omdat dit de stad is waar ik ben opgegroeid en mijn dagen gevuld waren met leuke dingen en leuke mensen, was dit zeker geen straf. Tijdens dat soort dagen merk ik ook wel hoe erg ik van die interactie geniet en hoe ik ervan opleef. Even niet hoeven plannen, maar gewoon ‘go with the flow’. Er zijn veel schaatsers die tijdens hun rustperiode gelijk op vakantie gaan, maar ik vind het stiekem veel fijner om uitgebreid de tijd te hebben om met vrienden in Nederland te zijn. Een buitendlandtripje combineer ik veel liever met het weer opbouwen van trainingen…

Blessure en verbinding met teamgenoten

Normaal gesproken ben je tijdens een seizoen erg in verbinding met je teamgenoten. Je ziet elkaar elke dag op de training, vaak zelfs twee keer per dag. Maar doordat ik vanaf november eigenlijk niet meer op de shorttrackbaan heb gestaan, was dat niet het geval. Ondanks dat ik een lange periode niet op de ijsbaan was, bleef ik wel een beetje in verbinding met dat wat er in en rondom de ploeg speelde, omdat ik samenwoon met een teamgenootje en dus genoeg verhalen meekrijg. Wel zo fijn, want op die manier bleef ik er toch een beetje bij betrokken. Want, het antwoord op Thijs’ vraag ‘Heb je het idee dat je dingen mist, nu je niet mee kon doen met de gezamenlijke trainingen?’ is ‘ja’. Je staat er toch een beetje buiten. Aan de andere kant was dit ergens ook een persoonlijke keuze, omdat ik niet dagelijks langs de ijsbaan stond om te kijken, omdat ik dit mentaal gewoon niet aankon. Praktisch was het daarnaast ook lastig, omdat ik wel gewoon alternatieve trainingen afwerkte en dus niet vaak tijd over had om ‘even’ naar een training te komen kijken.

Thijs herkent wat ik zeg over ‘erbuiten staan’ wel. Hij refereert naar de eerste periode nadat hij gestopt was: ‘Ik had nog best wel wat contact met mensen uit de schaatswereld. Zelf krijg je niets meer mee vanuit de trainingen, maar als ik dan een keer afsprak met mensen, hoorde je weer over wat er allemaal gebeurd was. Alleen met een grote vertraging en in stukjes. Dat is heel anders dan wanneer je er zelf echt nog in zit.’

Zelf probeerde ik echter ook wel actiever de verbinding te houden, door bijvoorbeeld teamies uit te nodigen om te komen eten. Je bouwt als ploeg toch een bepaalde relatie op, waar je je eigenlijk pas van bewust wordt als je opeens op afstand staat. Positief aan deze periode was wel dat ik merkte dat er met sommige teamgenoten weinig verandert en dat elkaar buiten de trainingen om zien ook voldoende is. Zeker omdat je elkaar normaal gesproken tijdens de training ziet, dus de gesprekken heel anders zijn dan de gesprekken die je voert buiten het ijs om. Buiten de trainingsmomenten afspreken zorgt naar mijn idee dus wel echt voor meer verbinding. Toch kijk ik er nu ook echt al naar uit om in mei weer volledig aan te sluiten en iedereen dagelijks te zien bij de trainingen. Want elke dag samen trainen, bezig zijn als ploeg, is wel iets waar ik echt van geniet en wat ik gemist heb. Op een gegeven moment bestonden mijn dagen uit blokken op de fiets, uni of werk, weer fietsen of iets anders en daarna alweer avondeten. Het kwam regelmatig voor dat ik op dagen niemand te spreken kreeg, iets wat je normaal gesproken niet hebt omdat je in ieder geval je teamgenoten ziet.

Afgelopen blessureperiode heeft me daardoor wel extra doen realiseren hoe belangrijk teamgenoten zijn in het plezier dat je ervaart in het schaatsen. Thijs is het daarmee eens, trekt de vergelijking naar de werkvloer: ‘Op het moment dat je teamgenoten of collega’s hebt, waar je het goed mee kan vinden en waar je mee kan lachen, dan ga je met plezier naar je werk of de training.’

Het belang van trainingskampen voor een teamgevoel

Thijs beschrijft hoe leuk hij trainingskampen met de ploeg vond toen hij nog schaatste, zeker aan het begin van een zomer: ‘In een nieuw seizoen zijn er altijd een paar nieuwe mensen bij. De eerste weken is het een groepje sporters bij elkaar, maar na zo’n eerste trainingskamp – al is het maar een weekendje – merk je opeens dat er een ploeg ontstaat.’ Lachend zijn we het erover eens hoe zulke kampen ook de mens achter de sporter blootleggen. Daar waar de één ruim tevoren al kan beginnen met voorbereiden voor een fietsrit, heb je vaak een ander die vijf minuten van tevoren zijn of haar kleding eens bij elkaar besluit te zoeken. Thijs: ‘Je leert mensen echt op een andere manier kennen.’

Afgelopen seizoen hebben wij als COE-ploeg geen trainingskampen gedraaid, omdat we pas in juli gezamenlijk begonnen. Ondanks dat we geen kamp hadden, was het wel zo dat we ‘samen’ aan iets nieuws begonnen – namelijk een eerste jaar van een kersverse internationale ploeg – wat ook voor een soort verbondenheid zorgde. Daarnaast waren er wel een aantal meerdaagse wedstrijden in het buitenland. Dat zijn geen trainingskampen, maar wel meerdere dagen waarin je met zijn allen optrekt. Door mijn blessure kon ik daar toen niet mee naartoe en ik weet wel nog dat ik dat echt heel jammer vond, omdat er daar echt een deel van de teambuilding plaatsvindt. Dit seizoen lijkt het qua trainingskampen overigens wel anders te worden, met eind mei een trainingskamp in Kroatië, waar we de eerste meters op het ijs gaan maken. 

VrijMoMe bij Cygnium

Als we kijken naar verbinding op de werkvloer – en dan specifiek in het geval van Cygnium – zijn er best wel wat overeenkomsten. Cygnium is een détacheringsbedrijf, wat wil zeggen dat zij mensen onder contract hebben staan, maar dat iedereen werkzaam is bij externe bedrijven/klanten. Van dagelijks collega’s tegenkomen op de werkvloer is dus geen sprake, waardoor onderlinge verbinding op een andere manier tot stand moet komen. Ik heb me meer dan eens afgevraagd hoe je met een dergelijke structuur toch de verbinding met collega’s houdt. Thijs vertelt hoe daar wekelijks een momentje voor is, de zogeheten Vrijdag Morning Meetings met alle ‘Cygniummers’. Thijs: ‘Er is dan echt de tijd om bij te praten. Van iedereen weet je wel een beetje waar ze werkzaam zijn en door elkaar te vertellen wat er de afgelopen week gebeurd is – denk aan werkgerelateerde problemen, akkefietjes met collega’s, leuke mijlpalen – creëer je echt een band. Je kan elkaar ook wel helpen, als je bijvoorbeeld ergens tegenaan loopt. Ondanks dat ik ze maar een keer per week zie via een beeldscherm, heb ik grappig genoeg wel het idee dat die mensen écht mijn collega’s zijn en de collega’s bij de klant waar ik werkzaam ben, externe collega’s zijn.’ Waar dat volgens hem door komt? ‘Ik denk dat er een relaxtere klik is. In de kantoorsetting spreek je vooral over werk en over de dingen die moeten gebeuren of gebeurd zijn en een stuk minder over hoe het thuis gaat. Bij de Cygnium-meetings is er meer een gevoel van vrijblijvendheid, een beetje dollen, een grappig filmpje in de groepsapp sturen, zulke dingen.’ Thijs benadrukt ook hoe hij elke week wel weer zin heeft in de Vrijdag Morning Meeting: ‘Gewoon even een uurtje met z’n allen klieren, dat is mooi.’ Die relaxte sfeer zorgt er volgens hem ook voor dat iedereen buiten de meetings om ook andere dingen blijft delen. Thijs: ‘Stel dat je op vakantie bent en je ziet dat het weer in Nederland slecht is, terwijl je zelf met je hoofd in de zon zit, dan zou ik daar wel even een foto van sturen in de groepsapp met een leuk onderschrift, om een beetje te dollen.’ Deze informele sfeer is er minder bij de klant waar hij werkt: ‘Daar zijn de appjes gewoon veel meer werkgerelateerd. Wat heel logisch is, omdat ik daar echt alleen in functie ben.’

De vrijdagochtendmeeting blijkt dus een belangrijke factor in het creëeren van verbinding tussen Cygnium-collega’s. Thijs haalt en herinnering terug aan zijn eerste Vrijdag Morning Meeting: ‘Ik weet nog hoe positief verrast ik was over de sfeer. Op dat moment kende ik alleen Wim (Oele) en Roger (Claessen) – CEO’s van Cygnium – en de manier waarop ook zij meededen aan over en weer grapjes maken, zorgde gelijk voor een heel veilig gevoel. Het zijn je bazen, maar er is in die meeting niet iets van een hiërarchie, iedereen staat daarin gelijk.’

Leuk nieuws! Cygnium is aan het uitbreiden. Ze zijn hard op zoek naar mensen binnen de IT en hebben meerdere vacatures open staan op hun website. Klik hier om deze te bekijken!

Teamuitjes voor teambuilding

Naast de Vrijdag Morning Meetings doet Cygnium ook nog andere dingen om een gevoel van samenhorigheid te creëren. Thijs: ‘Wim en pakken de teambuilding echt goed op. Daar waar veel bedrijven slechts 1x per jaar een teamuitje doen, staan deze bij Cygnium elk kwartaal op de planning. Het leuke aan deze teamuitjes is volgens hem vooral ook dat je collega’s buiten het beeldscherm leert kennen. Los van de teamuitjes is ook kerst een gezamenlijk ding. Thijs: ‘Dan gaan we met zijn allen een keer uit eten, waarbij partners meer dan welkom zijn.’

Eén ding is dus duidelijk en dat is dat – ondanks dat de werknemers van Cygnium op verschillende plekken werkzaam zijn, er wel degelijk een sterke verbinding is. Thijs: ‘Ik snap dat het van de buitenkant kan lijken alsof een detacheringsbedrijf simpelweg mensen uitzendt om daar ‘geld binnen te harken’. Dat had ik in het begin ook. Maar dat is in de praktijk zéker niet zo. Ook omdat Cygnium wat kleiner is, waardoor de persoonlijke aandacht echt heel ver gaat.’ 

Verbinding met leidinggevenden en coaches

Thijs vertelde al hoe hij met CEO’s Wim en Roger een hele goede verstandhouding heeft, maar weet ook dat dit niet vanzelfsprekend is: ‘Soms klik je erg met een leidinggevende, soms ook niet. Net zoals je hebt in het schaatsen.’ Hij vertelt hoe hij tijdens zijn carrière grote verschillen merkte in de verbondenheid die hij voelde met trainers: ‘Met sommige coaches kon ik echt uren bellen, sparren over techniek en mijn ei kwijt, daar waar het bij andere trainers veel meer sportgericht was alleen.’ Dat herken ik wel. Als ik terugkijk naar de ploegen waar ik gereden heb, moet ik gelijk denken aan mijn tijd bij het KNSB Talent Team, waar de trainer en ik uren konden bellen en er echt oog was voor hoe het met me ging. Met de trainer die ik hierna kreeg, miste deze klik, hoewel ik deze bij mijn huidige ploeg gelukkig wél weer terug heb gevonden. Toch is het wel altijd zoeken; waar ligt de grens, welke mate van verbinding is normaal met een bepaalde coach of trainer. Zeker een eerste jaar is dat iets wat je uit moet vinden. Wat voor mij vooral heel belangrijk is, is dat een coach verder kijkt dan de sporter en ziet hoe het met iemand gaat, hoe je in je vel zit. Die verbinding zorgt voor mij voor vertrouwen.

Door mijn blessure dit jaar was de coach-rijder interactie natuurlijk ook weer anders. In plaats van elkaar dagelijks op de ijsbaan zien, is het veel contact via app, soms bellen. Thijs is benieuwd of het voelde alsof ik soms de verbinding een beetje moest forceren en ik denk dat mijn antwoord daarop ‘ja’ is. Ten eerste omdat het een eerste jaar is dat je met elkaar samenwerkt. Ten tweede omdat je, als je door een blessure niet op de training bent, snel uit het oog verdwijnt en om dat te voorkomen is een actieve houding belangrijk. Maar daarin wilde ik ook niet de rijder worden die wéér aandacht ‘nodig’ had, dus het is echt zoeken naar de juiste verstandhouding.

De zoektocht naar die goede balans merk ik ook in mijn werk als copywriter. Toen ik daar net binnenkwam, wilde ik vooral laten zien dat ik er goed in was. Vanaf het begin ‘punten’ scoren – hoge kwaliteit, snel werken, geen fouten maken – zodat ik later, mocht er onvoorzien iets gebeuren, dit kon leien en niet bekend zou komen te staan als een werknemer die de kantjes ervan af loopt. Een goede reputatie opbouwen, dus. Maar, zoals Thijs goed aanstipt, kan die insteek ook negatief werken, zeker in de sportwereld: ‘Als je niet oppast, kan de mindset van ‘ik moet het gelijk goed doen’ ook zorgen voor slechtere communicatie.’ Daar slaat hij de spijker op zijn kop. Ik kreeg dit seizoen de kans om weer terug te keren naar het shorttrack en vanaf het begin wilde ik laten zien dat dit een goede keuze was. In andere woorden, gelijk presteren. Daardoor ben ik soms wel over mijn eigen grenzen gegaan. Want aangeven dat ik moe was, voelde dan als falen. Hier ben ik me nu gelukkig wel beter bewust van. Altijd doorgaan – alleen maar hoge standaarden hebben – helpt niet voor de lange termijn en voor komend seizoen is dit echt een focuspunt.

Kortom…

Eén ding is duidelijk en dat is dat verbinding zowel in de sport als op de werkvloer van essentieel belang is. Niet alleen met collega’s, maar ook met leidinggevenden. Een goede werkrelatie kan je zo veel bieden… Alleen ga je sneller, samen kom je verder – op én naast het ijs. Met die conclusie zijn we ook aan het eind gekomen van deze serie ‘Yael & Cygnium’. Ik heb er heel erg van genoten om samen met Thijs te kijken naar de verschillen en overeenkomsten tussen sport en het werkende leven en heb er persoonlijk ook veel positieve dingen uit kunnen halen. Voor de komende maanden ga ik weer lekker aan de slag met trainen, zodat ik komend seizoen – wederom met de steun van Cygnium – wél tot mijn recht kan komen.