Een korte periode van radiostilte… Mijn laatste blog sloot ik af met de volgende zin : ‘Het doel? Bij de Gruno Bokaal wél laten zien wat ik in huis heb’. De Gruno Bokaal vond plaats tijdens het weekend van 18 en 19 november, maar van start ben ik daar niet gegaan. Dat had verschillende redenen, dus hoog tijd om een paar dingen uiteen te zetten.

De belangrijkste reden dat ik niet gestart ben, had alles te maken met een gebrek aan vertrouwen. De weken voor de Gruno merkte ik al dat ik weinig vertrouwen had in mezelf op het ijs. In vlagen ging het goed en minder goed, maar voor m’n gevoel reed ik heel verkrampt rond. Ik merkte dat ik er niet op durfde te vertrouwen dat mijn lichaam het wel gewoon kon, dat rondjes rijden natuurlijk aanvoelde. Het idee van een grote vierkamp sprak me daardoor helemaal niet aan, omdat ik toch ook bang was om mezelf weer teleur te stellen zoals bij voorgaande wedstrijden het geval geweest was. Daarbij kwam dat ik al een tijdje kamp met een knie waarvan de pees overbelast is en op en af irritatie geeft. Hier zat gelukkig wel een stijgende lijn in nadat we wat belasting eraf gehaald hadden, maar in de week voor de Gruno maakte ik in mijn warming-up een beweging waarbij ik gelijk merkte dat het niet goed zat. Mijn knie werd weer gevoeliger en dat in combinatie met het weinige vertrouwen dat ik al had, maakte dat ik ervoor koos om niet te starten op de Gruno Bokaal. Hoewel er plekken te verdienen waren voor het NK-allround, waren dit er zo weinig dat ik me daar waarschijnlijk niet bij zou rijden. In principe verloor ik er dus niks mee als ik niet zou starten, hoewel het aan de andere kant wel een klein tussendoel was om weer een wedstrijdweekend te rijden. Maar soms loopt het niet zoals je wil of verwacht. En hoewel ik me er zeker van bewust ben dat ik, om het vertrouwen weer te vinden en me over mijn weerstand voor wedstrijden heen te zetten, niet weg kan blijven lopen voor daadwerkelijk racen, was een vierkamp van twee dagen op dat moment echt te veel. Niettemin ben ik op dit moment hard met mezelf aan het werk om de puzzelstukjes op zijn plek te laten vallen.

In plaats van de Gruno te rijden, reisde ik af naar Haarlem om daar de marathon te rijden. In het begin van het jaar waren het namelijk de massastarts die me het vertrouwen gaven en waarbij ik bevestigd kreeg dat ik het schaatsen echt niet verleerd was. Met dit in mijn achterhoofd startte ik dan ook de marathon: om vertrouwen op te doen en lekker te rijden. De pech wilde alleen dat er na vier rondes iemand voor mij onderuit ging en mij meenam. Hoewel ik snel weer stond, gaf het peloton net op dat moment gas. Vijftien rondes heb ik solo geprobeerd terug te rijden, maar dat mocht niet baten. Achteraf gezien misschien niet erg, want zelfs na die vijftien rondes merkte ik dat mijn knie reactie gaf, niet in de laatste plaats omdat ik op mijn knieën gevallen was. Omdat de irritatie van mijn knie echt weer terug bij af was, hebben we in overleg met mijn fysio besloten om twee weken de belasting er bijna helemaal af te gooien. Dat wil zeggen maximaal een uurtje fietsen per dag of een half uurtje schaatsen, met daarbij elke dag oefeningen voor de kniepees en omliggende spieren. Op deze manier geven we de pees in m’n knie de rust die het nodig heeft, om zo de irritatie te laten verdwijnen. Daarnaast probeer ik veel buiten te komen en te genieten van de mooie natuur rondom Heerenveen.

Zeker een tegenslag, maar op de één of andere manier blijf ik er vrij rustig onder. Het is even zoals het is. Trainen met een knie die constant pijn doet is ook geen doen, dan neem ik liever een periode gas terug, zodat ik hopelijk de rest van het seizoen de gashendel weer volledig open kan draaien en een mooie stijgende lijn in kan zetten. Het geeft me daarnaast ook de ruimte goed aan mezelf te werken en de gretigheid voor racen terug te vinden. We keep the head up high…