Terugkijkend op de weken sinds mijn laatste update, wisselen momenten van teleurstelling en positiviteit en bevestiging zich in sneltreinvaart af. Teleurstelling om mijn tegenvallende races tijdens de eerste Holland Cup van het seizoen en positiviteit om de manier waarop ik me handhaaf tijdens de massastarts en trainingen.

Grote teleurstelling tijdens de IJsselcup
Twee weken geleden reed ik de 1500 meter en de 3 kilometer tijdens de IJsselcup. Tijdens deze wedstrijd waren er startplaatsen te verdienen voor het World Cup Kwalificatie toernooi. Iets wat zeker een doel was, omdat ik uit de trainingen het vertrouwen haalde dat het schaatsen best prima ging. Helaas kwam hier niks van terecht en reed ik mijn slechtste ritten sinds jaren. Mooi balen en een hele grote domper.

Als afsluiter van ditzelfde weekend reed ik nog de massastart, die gelukkig wel prima ging. Een nieuw concept van dit jaar is dat we de massastart in duo rijden. Het idee hierachter is dat je, als je als team zijnde veel afgevaardigden hebt, niet als één groep samen mag rijden. Aan het begin van het jaar hebben we door moeten geven óf en met wie we een duo vormen en dit zijn de teams voor de rest van het jaar. Zelf vorm ik een duo met Esmee (Visser). Een leuke uitdaging om op deze manier een raceplan te bedenken en dan ook uit te voeren. Het was tijdens de massastart van de IJsselcup dat ons dit voor het eerst goed lukte. Op het moment dat Esmee op kop reed, versnelde ik voor een tussensprint, waarna Esmee de snelheid in het peloton omlaag haalde en er zo voor zorgde dat er niemand meesprong. Door o.a. de uitslag van deze massastart en de voorgaande twee competities had ik wel een startplaats voor de massastart bij het WCKT veilig weten te stellen. Een kleine pleister op de wond van teleurstelling over de rest van het weekend 🙂

Blessureleed
In de tussenliggende week voor het WCKT zou ik op vrijdag nog een oefenwedstrijd racen, zaterdag met Kim en Paulien de voorrondes van de Team Pursuit rijden en daarna aan de start staan van de eerste Marathon Cup in Groningen staan. Een mooi vooruitzicht, maar tijdens de warming-up van de 500 meter op vrijdag schoot het opeens in mijn lies. In eerste instantie leek de pijn gelijk weg te treken en daarom ben ik wel van start gegaan op de 500 meter. Na afloop voelde ik echter dat het toch niet goed zat. Dit bleek wel toen ik zaterdag nog steeds heel veel last had. Hierdoor kon ik ook niet starten op de Team Pursuit of de Marathon Cup rijden. Wederom een dikke domper, want in beide onderdelen had ik echt heel veel zin. Gelukkig hadden we als team Aveline als reserverijdster en plaatsten de meiden zich makkelijk voor de finales die tijdens tijdens het WCKT verreden zouden worden. Wat betreft de Marathon Cup ben ik uiteindelijk wel gaan kijken – zowel om mijn teamies aan te moedigen als vanaf de zijlijn te leren over het ploegenspel. Maar balen deed ik zeker, ook omdat mijn lies echt niet goed voelde en ik daardoor best bang was dat ik niet van start zou kunnen gaan bij de massastart van het WCKT. In de week die volgde ben ik dan ook meerdere keren bij de fysio geweest, heb ik geprobeerd zo min mogelijk belasting op m’n lies te leggen en na een paar dagen merkte ik gelukkig een positieve verandering en was ik donderdag in ieder geval weer in staat om een beetje snelheid te maken op het ijs. Ondanks dat het nog niet 100% voelde, besloot ik om wel gewoon te starten bij de massastart. Gaat ’t niet, dan gaat ‘het’t niet – maar ‘gaat’t het wel, dan gaat ‘het’t wel!

Vertrouwen tanken bij de massastart van het WCKT
Vrijdagavond om 21:30 stond ik dan ook, samen met vier andere rijdsters van Team Frysk, aan de start van de massastart. Mijn plan was om aanvallend te rijden en indien mogelijk vanaf de eerste ronde de aanval in te zetten. Dit plan lukte redelijk, in de zin dat ik inderdaad met een groepje van drie andere meiden wegreed. Onder hen waren Paulien (huidig teamgenootje bij Frysk) en Bente (oud-teamgenootje). Paulien en ik wilden beiden graag wegblijven en deden er dan ook alles aan om het tempo hoog te houden. De andere twee meiden hadden veel minder de noodzaak om weg te blijven, waardoor wij tweeën eigenlijk alles op kop deden. Drie rondes voor het einde sprong Bente weg en een paar rondes eerder was het gat met de peloton onder leiding van Marijke Groenewoud ook al een stuk kleiner geworden. Twee rondes voor het einde werden we bijgehaald – helaas. Geprobeerd zo goed en kwaad als het ging mee te gaan in de versnelling van het peloton voor de sprint, maar heel veel zat er niet meer in. Niettemin vond ik mezelf na afloop terug op de vijfde plaats, want in de veertien rondes dat we voorop reden had ik in de tussensprints zeven punten veilig gesteld. Al met al een mooie wedstrijd, prima goede uitslag en genoeg materiaal om mee te nemen naar de volgende koersen – zodat we dan kunnen zorgen dat we wél wegblijven.

Debuut in het A-peloton
Een dag later stond ik samen met de meiden van Bouwbedrijf de Vries aan de start van de tweede marathon Cup in Utrecht. Voor mij mijn eerste koers bij de Topdivisie, dus het plan was om de eerste twintig rondes te oriënteren en niet te veel te doen. Dit lukte alleen niet geweldig, omdat ik een aantal keer makkelijk in kon stappen groepjes die aanvielen. Doordat deze wedstrijd ook gold als doorstroomwedstrijd voor de beloftenrijders, was het best chaotisch en op een gegeven moment verloor ik wel echt een beetje het overzicht. Als team elkaar in de koers opzoeken mislukte ook, waardoor we uiteindelijk de beide kopgroepen die een rondje pakten misten en de eindsprint ook in het water viel. Niet het resultaat waar we voor gekomen waren, zeker niet omdat Kim een week eerder nog derde geworden was en rondreed in het witte jongerenpak. Kortom, veel leerpunten voor de volgende koers en we gaan er alles aan doen om daar weer het niveau van de eerste Cupwedstrijd te laten zien.

Time to build up the strength!
Naast de marathons die we elk weekend rijden, staan de komende weken in het teken van de intensiteit en omvang opschroeven en een mooi trainingsblok draaien. Over drie weken staat dan weer de volgende semi-belangrijke wedstrijd op de kalender, de Gruno Bokaal. Het doel? Daar wél laten zien wat ik in huis heb, let’s go!

Foto’s zijn gemaakt door @neekeanne op Instagram