Where to start? Twee maanden zijn verstreken sinds ik mijn laatste blogpost schreef. En in de tussentijd is mijn leven in sneltreinvaart doorgegaan… 

Van Amsterdam naar Almere 
Beginnend bij de verhuizing. Doei Amsterdam, hallo Almere. Doei vertrouwde omgeving, hallo onbekende wegen, rotondes en busbanen. Vanzelfsprekend was dit een grote verandering. Yael en verandering gaan over het algemeen niet bijster goed samen en ook deze keer duurde het lang voordat ik een beetje gewend was. En nog steeds is het elke dag nog aanpassen.

De eerste ‘echte’ wedstrijd
De spanning en onrust omtrent de verhuizing vielen precies samen met de eerste Holland Cup van het seizoen. Niet optimaal, zeker niet omdat zo’n eerste Holland Cup altijd als een kwalificatie dient voor een nationale wedstrijd en deze keer kon je startbewijzen bemachtigen voor het Worldcup kwalificatie Toernooi. Omdat de wedstrijden voorafgaand naar deze wedstrijd nog verre van optimaal waren, had ik voor mezelf vooral technische doelen gesteld. Maar of het nou de spanning was, de vermoeidheid, de stress of gewoon niet lekker rijden, het was een weekend dat ik na afloop heel snel weer wilde vergeten. Na al die zomertrainingen en het goed gevoel op het ijs in de trainingen, was dit niet hoe ik mijn seizoen wilde beginnen. 

Kijkje achter de schermen bij het WCKT
Gelukkig was er ook een klein lichtpuntje en dat was de massastart. Op basis van de eerste twee wedstrijden stond ik hoog genoeg om me op dit onderdeel wél te kwalificeren voor het WCKT. Daarnaast stond ik ook nog reserve voor de 1500 meter, wat betekende dat ik de laatste dagen voorafgaan aan het WCKT in Thialf kon trainen. Misschien niet heel speciaal, maar een paar extra trainingsuren op snel ijs zijn altijd mooi meegenomen. Zondagavond was het zover en een groep van twintig dames werd opgeroepen naar de startlijn. Mijn plan voor de race was om zo min mogelijk in de wind te rijden en daar waar mogelijk mee te zitten met een aanval. Ik koos na de eerste ronde mijn positie en heb een groot deel van de race achter dezelfde persoon aangereden. Ik zat hierdoor zeker mee in een aantal aanvallen, maar verspilde uiteindelijk ook veel te veel energie door tóch een aantal keer op kop te rijden. De eindstand was hierdoor een zeventiende plaats. Niet helemaal wat ik van tevoren in mijn hoofd had, maar net als bij de voorgaande twee massastarts had ik weer veel leerpunten om mee te nemen naar de eerstvolgende… 

Een nieuwe discipline
Ware het niet dat deze eerstvolgende massa-start pas in januari is. In de tussentijd kon ik alleen kiezen uit marathons en omdat ik nog een weekend vrij had, leek me dat een leuke kans een nieuwe discipline uit te proberen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik, toen ik de omvang van het beloften peloton zag, wel een beetje schrok. Bij de massa-starts rijd je immers met maximaal 20 mensen en bij aanvang van de start van de marathon stonden we daar met zeker drie keer zoveel. Echter is het grote verschil met de massastart ook het tempo; dit ligt bij een marathon een stuk lager, waardoor de chaos ook een stuk minder is. Hierdoor had ik al snel niet meer door dat we met zoveel in de baan reden. Ik merkte bijna meteen dat ik een groot voordeel had vanuit het shorttrack. Van daaruit ben ik gewend op hoge snelheid in te halen en kleine gaatjes zijn vaak meer dan genoeg om ergens tussen te stappen. Dat zorgde ervoor dat ik in de marathon heel makkelijk positie kon kiezen en tevens kon behouden. De bochten waren natuurlijk ook niet echt een probleem en hierdoor gingen de eerste rondes makkelijk voorbij. Ik zat met bijna elke aanval wel mee en toen de wedstrijd op het einde liep probeerde ik daarom ook om nog even wat uit te rusten in de buik van het peloton om zo een goede eindsprint te rijden. Natuurlijk was dat het moment dat er iemand wegreed… En het was pas laat dat ik me daarvan bewust werd. Ik hoopte dat iemand anders het gat nog dicht zou rijden, maar met nog vier rondes op het bord keek iedereen naar elkaar en werd het gat zo steeds groter. Met nog twee rondes op het bord trok ik daarom de sprint aan. Ik was er zeker van dat ik het gat nog nèt dicht moest kunnen rijden, maar wist ook dat ik dan niet nog 100 meter kon wachten. Uiteindelijk bleek dat deze redenatie precies klopte, want op het laatste rechte eind van de wedstrijd reed ik het gat dicht en met een minimaal verschil op de nummer twee drukte ik de punt van mijn schaats als eerste over de lijn heen. Althans, dat bleek achteraf. Op het moment van finishen had ik zelf geen idee wie er nou gewonnen had, zo close was het. Het lijkt me overbodig om te zeggen dat ik blij was met deze overwinning, maar nog blijer was ik met het feit dat ik zo genoten had van het spelletje. Voor de start had ik toch een beetje de vrees dat ik het helemaal niet zo leuk zou vinden, maar die onzekerheid bleek nergens voor nodig te zijn want ik had erg genoten. Ik wist ook gelijk dat dit niet mijn laatste marathon zou zijn…   

Een broodnodige oefenwedstrijd 
De dinsdag nam de marathon was het reisdag en vertrokken we naar Inzell voor een tweedaags trainingskamp. Maar niet voordat ik op zondag nog mijn opwachting maakte voor een 3km in Leeuwarden. Gewoon, om te oefenen. Iets meer gevoel krijgen voor rondetijden, spelen met indeling met als doel om zo te groeien in deze afstand. Dat ik veel verbeterpunten meenam staat vast, maar daarbij ging er ook een ton aan frustratie mee naar huis. Want wederom was dit een wedstrijd waarbij ik mezelf zo ver verwijderd voelde van de Yael in de trainingen. Flow? Geen sprake van. Ontspanning? Ook amper aanwezig. Druk? Niet gevoeld. En ga zo maar door. Hoog tijd dus om even twee weken lekker te schaatsen in Inzell. Ander omgeving, natuur, rust en geen andere dingen aan m’n hoofd.  

Twee weken ontprikkelen in Inzell
En gelukkig voldeed Inzell weer volledig aan mijn verwachtingen. Dat we de eerste dagen alleen maar zon hadden hielp daarbij zeker mee en de rondjes op de racefiets waren daardoor echt ultiem genieten. Daarnaast was het heel fijn even geen andere afleidingen te hebben naast het trainen. Natuurlijk werden er elke dag een paar uurtjes besteed aan uni-werk, maar met je gezicht in de zon op het balkon voelen dat soort dingen toch altijd een stuk minder zwaar 😉 Op de eerste zaterdag van het kamp reden we een wedstrijd. De dagen ervoor merkte ik al dat het langzaam steeds beter ging en dat mijn timing een stuk beter was dan eerst. Dit betaalde zich op de 500 meter uit in een PR en de 1500 meter sloot ik af met een beste seizoenstijd. Deze laatste afstand was nog steeds verre van waar ik naartoe wil en moet, maar elk stapje voorwaarts is er een en het gaf me veel motivatie en vertrouwen om de resterende anderhalve week gefocust door te trainen. Terwijl het kamp vorderde voelde ik dat er langzaam dingen klikten. Technische puntjes die eerst nog heel veel moeite kosten gingen steeds makkelijker en ook in mijn eentje rondjes rijden voelde een stuk stabieler dan eerst. Bij terugkomst in Nederland was ik me dan ook tevreden over de stappen die ik had gezet. 

Shorttrack op pauze 
Voordat ik naar Inzell ging, speelde ik serieus met het idee om kort na thuiskomst door te reizen naar de eerste Starclass shorttrack in Turijn. Dit zijn altijd hele leuke en gezellige wedstrijden en daarnaast reed ik in de weken voor Inzell makkelijk mijn rondjes op de shorttrackbaan. Maar toen ik eenmaal uit de auto stapte in Nederland, wist ik niet meer of ik dit nou echt zo graag wilde. Ik zou dan dinsdag gelijk weer moeten inpakken, woensdag het vliegtuig instappen en dan van donderdag tot zondag racen. Hartstikke leuk, ware het niet dat zo’n trainingskamp me fysiek en mentaal toch altijd een beetje leeg trekt en zo’n reisdag je niet in de koude kleren gaat zitten. Na veel heen en weer bellen en raad van anderen besloot ik uiteindelijk om toch in Nederland te blijven. Op deze manier garandeerde ik mezelf meer fysieke en mentale rust en kon ik rustig toewerken naar de eerstvolgende belangrijke wedstrijd op de langebaan. 

Nog een keer zestig rondjes linksom
Doordat ik in Nederland bleef, diende zich ook de mogelijkheid tot mijn tweede marathon aan. Daar waar de eerste marathon op het snelle ijs van Heerenveen plaatsvond, mochten we deze keer afreizen naar het werkijs van Hoorn. En reken maar dat deze marathon anders aanvoelde dan die eerste. Of het kwam door het ijs of door mijn vermoeide benen, geen idee. Maar feit blijft dat ik het tijdens de zestig rondjes in Hoorn een stuk zwaarder had dan toen we rondcirkelen in Heerenveen. Hierbij hielp het trouwens ook niet dat ik met bijna alle semi-ontsnappingen meezat. Bijna allemaal dan, want de ontsnapping in de slotfase van de race miste ik volledig. Ik was er tot de eindsprint heilig van overtuigd dat de laatste vluchters teruggepakt waren. Met een rondebord dat toen ook nog twee rondjes op 1 stond was de verwarring helemaal compleet. In de eindsprint van het peloton werd ik uiteindelijk tweede. Met twee vluchters vooruit betekende dit dus een vierde plaats. Met alle verwarring in de laatste fase van de race was dit natuurlijk hartstikke prima, maar voor de eerstvolgende wedstrijd weet ik wel dat ik een stukje scherper moet zijn op ontsnappingen in de laatste fase van de race. Al doende leert men, toch? 

Ziek worden in december 
Na deze marathon ging het viezier weer volledig op de langebaan, want de Gruno Bokaal kwam met rasse schreden dichterbij en dit was de wedstrijd waar ik goed moest zijn. De week ervoor reed ik wederom een 3km als oefening. Deze keer in Heerenveen en deze keer eindelijk ook op de manier zoals ik voor ogen had. Het was de eerste wedstrijd waar ik een beetje voelde wat ik in de trainingen ook voel. Ontspanning, rust en druk. Het resultaat was een klein PR, maar het belangrijkste was dat het een bevestiging was van de stijgende lijn. Met vertrouwen keek ik daarom uit naar het weekend dat kwam en ik was ervan overtuigd dat ik me moest kunnen plaatsen voor het NK Allround. Alleen had ik hierin geen rekening gehouden met onverwachte factoren, zoals ziekte. December is natuurlijk een maand waarin half Nederland ziek wordt en zelf ben ik ook vaak de pineut. Deze keer was ik er echter wel alert op en dus kleedde ik me bewust goed aan voordat ik naar buiten ging en vermeed ik de wind daar waar mogelijk. Toch was het resultaat hetzelfde als alle jaren: een zieke Yael. En uitgerekend de dag voor de Gruno Bokaal. Om te zeggen dat ik hiervan baalde zou een understatement zijn, maar op dat moment was het wel de situatie waar ik mee moest dealen. Omdat deze wedstrijd zo belangrijk voor me was, ben ik uiteindelijk toch van start gegaan. Of dat verstandig was? Geen idee, maar ik kon deze wedstrijd gewoonweg niet níet rijden omdat het al zo lang met rood omcirkeld was geweest en ik ergens nog de hoop had dat het allemaal wel mee zou vallen. Dit was echter niet het geval, want op zowel de 3km als de 1500m ging na twee rondjes het licht al uit en van power was al helemaal geen sprake. Geen plaatsing voor het NK… 

Uitzieken
In tegenstelling tot de rest van mijn team reisde ik zondag weer naar huis. De rest is doorgegaan voor een week trainen in Heerenveen, maar mijn lichaam had op dat moment alleen maar behoefte aan rust en een bed. Na de inspanningen van het weekend klapte ik helemaal in elkaar en van maandag tot donderdag was ik niks waard. Gedurende het weekend had ik geen tijd om me écht ziek te voelen omdat ik moest rijden, maar dit kwam na afloop extra hard binnen. Mentaal voelde ik me op dat moment ook niet geweldig. Ik wist heel goed dat ik mezelf niets kon en kan verwijten, maar dat maakt de pijn er niet minder erg op. Juist niet, omdat het buiten mijn eigen invloed ligt. Weken heb ik naar deze wedstrijd toegewerkt en juist op het moment dat alles op zijn plek begint te vallen gooit zoiets lulligs als ziekte roet in het eten. 

De waarde van een sportpsycholoog
Geluk bij ongeluk is het dan ook dat ik twee maanden geleden ben begonnen bij een sportpsycholoog. In eerste instantie om uit te zoeken hoe het komt dat ik in wedstrijden nooit mijn niveau laat zien, maar daarnaast vooral om handvatten te krijgen die me helpen wél mijn beste ik te laten zien op een wedstrijd. Deze handvatten kunnen teleurstellingen niet voorkomen, maar het is wel fijn er achteraf met iemand over te kunnen praten en er op een andere manier licht op te laten schijnen. Dat betekent niet dat ik op magische wijze klaar ben met balen of dat de pijn weg is, maar wel dat ik mijn focus heb kunnen verleggen naar dat wat komen gaat. Van elke tegenslag leer je en word je beter en dat is wat ik nu in de praktijk ga proberen te brengen.

Op naar de vakantie!
Met de kerstvakantie voor de boeg komt er ook een periode van iets meer rust aan. De combinatie van uni en sport blijft er eentje die soms lastig te handhaven is en ik kijk daarom uit naar een paar weken met minder ‘moeten’ en meer ‘mogen. Meer tijd voor mezelf, vrienden en familie en alle ruimte om in rust de trainingen af te werken en zo de stijgende lijn weer op te pakken.

Foto's 1-2 gemaakt door @instaschaats