Mijn vorige blog sloot ik af met een korte vooruitblik op mijn eerste schaatskampen waar ik voor het eerst geen schoolwerk zou hoeven te houden omdat ik een tussenjaar heb genomen. De eerste hiervan zit er ondertussen op en het was net zo chill als dat ik had verwacht. Maar voordat we op kamp gingen, werkten we eerst nog een trainingsweekend af samen met de baanselecties van Haarlem, Alkmaar, Amsterdam en Hoorn. Een leuk initiatief om zo meerdere teams samen te brengen op het informele decor van een skeelerbaan.

Trainingsweekend met de baanselecties
Het weekend stond in het teken van samen trainen, elkaar beter leren kennen en natuurlijk plezier maken. Op zaterdagochtend stond er een skeelertraining op het programma. Afgaand op de verhalen was dit zeer geslaagd, maar zelf was ik er niet bij omdat ik de dagen ervoor veel geshorttrackt had en het mijn trainer verstandiger leek even een ochtendje rust te pakken. In de middag was ik wel aanwezig bij de teamtijdrit die we reden op de fiets. Hoewel mijn team als laatste eindigde was het een leuke ervaring en het was vooral grappig om te zien dat iedereen erg fanatiek werd. Aansluitend op de tijdrit hebben we nog een uurtje de benen losgetrapt waarna we terugkeerden naar de skeelerbaan waar het avondeten werd verzorgd. Wat betreft slapen was er de mogelijkheid je tentje op de zetten op het terrein van de skeelerbaan en zo een nachtje te kamperen. Naar huis gaan was ook een optie en de verdeling was uiteindelijk een beetje 50/50. Ik koos ervoor een nachtje te blijven slapen, maar niet in een doorsnee tentje. Wij hebben namelijk een klein autobusje waar je, als je een beetje schuin gaat liggen, prima in de laadruimte kan slapen. Handig én leuk en ik heb heerlijk geslapen. Zondagochtend verzamelden we om negen uur in Schoorl om daar een aantal keer de zandduin op te rennen en verder nog wat sprongoefeningen te doen. Het weekend werd afgesloten met een partijtje beachvolleybal, wat de kers op de taart was en bij iedereen weer het beste naar boven bracht. Je kan dus wel stellen dat het een geslaagd weekend was! 

Mijn eerste wedstrijden
De week na dit intensieve weekend stond bij KTT Noordwest vooral in het teken van zo goed mogelijk uitrusten. De zaterdag erop hadden we namelijk een wedstrijd in Thialf en de maandag daarna vertrokken we voor vijf dagen naar Heerenveen om daar samen met alle andere KTT’s een trainingskamp te hebben. Voor velen was deze wedstrijd al de tweede van het jaar. Voor mij gold dit echter niet, waardoor ik dus best wel zenuwachtig was omdat ik niet zo goed wist wat ik kon verwachten. Ja, het schaatsen ging erg goed, maar of ik dat er ook op een wedstrijd uit zou kunnen krijgen..? De zenuwen waren er ook niet minder om omdat ik met mijn trainers besloten had mijn downstart even te laten voor wat het was en te wisselen naar een normale staande start. Iets wat ik al sinds pupilletje niet meer had gedaan, maar waar we wel van verwachtten dat ik makkelijker weg zou kunnen komen van de lijn. De training op donderdag gaf me niet heel veel vertrouwen, want ik was moe, sloom en het schaatsen lukte echt even niet meer. Gelukkig bleken mijn ‘zorgen’ voor niks en op mijn allereerste 500 meter van het jaar noteerde ik een tijd van 41.14 Dit is een tijd waar ik vorig jaar niet eens in de buurt ben gekomen, dus ik was hartstikke blij. Eindelijk had ik het gevoel weer een beetje explosief te zijn. De 1500 meter die volgde was helaas niet om over naar huis te schrijven en met een eindtijd van 2.06 haalde ik gelukkig wel nét de limiet voor de Holland Cup, maar was het ook duidelijk dat ik nog erg moe was. Maar al met al was ik zeker niet ontevreden en had ik zin in een weekje schaatsen. 

Trainingskamp
Anders dan normaal zaten we tijdens dit kamp in drie aparte huisjes; eentje voor de meiden, eentje voor de jongens en eentje voor de trainers en fysiotherapeuten. Hoewel het erg gezellig was, vond ik de huisjes net iets te klein voor vijf of zes jongvolwassenen en was het lastig even tijd voor mezelf te vinden. Daarnaast was het ook duidelijk dat ik als enige een tijdje op mezelf gewoond had, want de ‘innerlijke huisvrouw’ in mij was constant actief. Niet dat ik het erg vond om elke avond te koken en gedurende de dag de vaatwasser vol te stoppen, maar het kwam mijn rust niet echt ten goede. Dat is iets waar ik volgend kamp toch een beetje aan moet werken. De trainingen zelf waren top, zeker toen we op dinsdagmiddag samen trainden met KTT Noord en KTT Zuid. Voor de afwisseling een compleet ander schema én andere mensen om achter te rijden was erg leuk en leerzaam. De week vloog echt voorbij en voordat ik het wist was het alweer zaterdag waar ik aan de start stond van de 500 en 1000 meter. Hoewel ik veel verwachtte van de kortste sprintafstand, viel deze bar tegen en met een hele slordige rit was mijn eindtijd bijna gelijk aan die van de week ervoor. Balen, maar aan de andere kant ook goed om te weten dat 41.1 op dat moment mijn basisniveau was en dat ik dit ook met een slechte rit kon rijden. De 1000 meter is voor mij altijd een soort cadeautje. Ik vind het een leuke afstand om te rijden en ben er op de één of andere manier ook nooit extreem zenuwachtig voor. Waarschijnlijk omdat ik toch meer een middellange afstandspersoon ben en de duizend meter dus niet echt onder mijn belangrijkste afstanden valt. Maar misschien moet ik daar toch beter over na gaan denken, want mijn eindtijd van 1.20.8 betekende ruim de limiet van de Holland Cup én, nog veel belangrijker, mijn eerste PR sinds vier jaar. Toen ik me na de finish realiseerde dat het mijn eerste PR sinds mijn ziekenhuisopname is, schoten de tranen me wel even in de ogen. Weer een PR, eindelijk weer terug van weggeweest! Zondag zette ik deze lijn voort door ook op mijn drie kilometer een PR te rijden en ik klokte een tijd van 4.20.6. Wederom de limiet van de Holland Cup, een PR én een rit waarvan ik denk dat ‘ie nog veel harder kan. Een geslaagd weekend dus, hoewel ik mijn 1500 meter van de week ervoor wél graag nog een keer over wilde doen. Iedereen die het tweede weekend dezelfde afstand reed als in het eerste weekend, reed namelijk een stuk harder, dus ik zie zeker kansen op een betere eindtijd.

Ziek op bed
De derde wedstrijddag betekende ook het einde van ons kamp en zondagmiddag stapten we allemaal in de auto naar huis. Ik met een voldaan gevoel, maar ook met een verkoudheid die alleen maar erger leek te worden en toen ik maandagochtend ziek wakker werd, was ik dan ook niet verbaasd. Balen deed ik natuurlijk wel, ook omdat ik dinsdag en woensdag eigenlijk moest werken. Dinsdagochtend heb ik mezelf wel nog even naar de RAI gesleept om de tweede vaccinatie te krijgen, want ik was liever één week goed ziek dan dat ik later alsnog een halve week (mogelijk) bijwerkingen zou hebben. Aangezien ik afgelopen woensdag wakker werd met nare spierpijnen en mijn verkoudheid ook niet echt minder was, kon ik de wedstrijd van dat weekend, waar ik nog een 1500 meter wilde rijden, helaas op mijn buik schrijven. Ben ik even blij dat ik op bijna alle afstanden de limiet voor de Holland Cup al heb. Dat ik ziek was betekende ook dat mijn geplande shorttracktrainingen niet door konden gaan en dat ik straks twee weken niet geshorttrackt heb. Niet echt optimaal, maar ik hoop dat de stijgende lijn van de langebaan ook betekent dat het komende week weer beter gaat op de vaste ijzers. 

Tussenjaar
Vijf dagen kamp heeft me ook de mogelijkheid gegeven na te denken over een mogelijke thuisstudie. Ik was voor vertrek namelijk begonnen met een gratis vijftien dagen trial, maar eigenlijk gaat het schaatsen nu zo lekker dat ik daar even geen tijd in wil steken. Ik raak langzaam beetje gewend aan de vrije tijd en ik heb niet meer de behoefte deze koste wat het kost in te moeten vullen met een studie. Werk, vrienden, trainen en vrije tijd is een prima combi denk ik zo. Daarnaast geniet ik er ook van om mijn tijd te steken in het bijhouden van de sociale media van KTT Noordwest, zeker als iedereen goede wedstrijden gereden heeft en ik daar een stukje over kan schrijven.