Na maanden van afwezigheid is het zover; ik schrijf weer een blog. Na afloop van vorig seizoen was mijn voornemen om elke twee maanden een blog te plaatsen. Maar door de vele trainingen en de drukte met school is dat er helemaal bij ingeschoten. Maar bij deze.

Na mijn welverdiende rustperiode na afgelopen seizoen, ben ik in april langzaam weer een beetje begonnen met trainen. Grotendeels deed ik deze trainingen, die voornamelijk uit fietsen en hardlopen bestonden, alleen. Dit omdat de trainingen met beide ploegen van dit seizoen nog niet waren begonnen.

Wisseling van teams
Omdat ik dit jaar van tweedejaars C-junior, eerstejaars B-junior ben geworden, zat mijn tijd in de C-selectie Hoorn er op en begon de zoektocht naar een ander team, waar ik me op mijn plek zou voelen en ook weer stappen zou kunnen maken. Uiteindelijk werd dit de baanselectie van Hoorn. Echt een hele leuke groep, met veel leeftijdsgenootjes en ook mensen met wie ik op hoog niveau kan trainen.
Maar ook dit jaar had ik besloten om het shorttracken en het langebanen te blijven combineren, dus met een langebaanploeg alleen, was ik er nog niet. Ook op het shorttrack wilde ik me blijven ontwikkelen en dit het liefst bij een fijne ploeg.
Na mijn goede resultaten van vorig jaar tijdens het NK-shorttrack, werd ik benaderd door RTC Midden (Regionaal Talenten Centrum). Hier hoefde ik helemaal niet lang over na te denken, want dit was gewoon een hele grote eer en ook een hele grote kans. Een kans om te trainen met mensen die veel beter zijn dan ik en me zo op allerlei punten te blijven ontwikkelen en zo steeds een beetje beter te worden.

Nadat ik dus een aantal weken individueel had getraind, werd de start van de trainingen van het RTC ingeluid met een introductieweekend half april. Op zaterdag fietsten we vanuit Utrecht naar Schoorl, wat zo’n 100 kilometer is. Daar hebben we in de middag allerlei teamspelletjes gedaan en zaterdagochtend hebben we met de hele groep de Schoorlse duin getrotseerd, waarna we weer op de fiets naar Utrecht reden. Een zwaar kamp, dat zeker, maar ook erg gezellig en fijn om iedereen op deze manier een beetje te leren kennen. Ik kende natuurlijk al wel wat mensen, maar door deze twee dagen had je toch al een beetje het idee dat je je plekje in de groep wat gevonden had.

Zo’n twee weken nadat de trainingen met het RTC waren begonnen, leidde de baanselectie het zomerseizoen ook in. Maar, aangezien we na overleg hadden besloten dat mijn hoofdtrainer Niels Kerstholt van het RTC zou zijn, was ik maar één keer per week aanwezig.

Ondertussen gingen de trainingen met het RTC gewoon door. We begonnen met drie ijsuren in de week, maar dit werd uiteindelijk uitgebreid tot wel vijf keer, en ik merkte al snel dat ik technisch nog veel te leren had, maar ook dat ik zeker stappen aan het maken was. Naast al die ijsuren stonden er ook veel uren op de fiets op het programma. Vroeger was dit de training die ik het liefst altijd oversloeg, maar langzamerhand begon ik het steeds meer te waarderen. Zeker de uurtjes waarin de zon scheen en er weinig wind was, vond ik echt genieten en uiteindelijk ging ik standaard op zondag 3 tot 4 uurtjes weg met een groepje vrienden. Gewoon omdat ik het leuk vond. Zo hebben de weken zich de eerste maanden afgespeeld. Veel (shorttrack)ijs, fietsen, hardlopen en soms ook skeeleren. En ik merkte al snel dat, vooral het fietsen, zijn vruchten af begon te werpen, want conditioneel werd alles steeds minder zwaar.
Ook technisch begon ik merkbaar stappen te zetten. De snelheid kwam steeds makkelijker en ook werden de lange rondjes steeds iets minder een marteling.

In de zomervakantie stonden er met het RTC twee trainingskampen op het programma. Helaas kon ik er maar eentje mee, maar de vierde week van de vakantie zou ik naar Oberstdorf gaan voor een internationaal trainingskamp, dus zo bleef ik wel lekker bezig. Het kamp met het RTC begin augustus was zwaar. Maar nadat deze week erop zat, had ik voor mijn gevoel wel echt m’n plekje in de groep gevonden en had ik op het ijs stappen gezet die ik tot dan toe niet voor mogelijk had gehouden.

Twee weken hierna ging ik dus, samen met mijn ouders op weg naar Oberstdorf in Zuid-Duitsland. Dit is een kamp waar leeftijdsgenoten uit alle landen naar toe komen. Alle verhalen die ik erover had gehoord waren erg positief, dus ik was erg benieuwd hoe het zou zijn. Het eerste was me opviel toen we aankwamen was eigenlijk de natuur. Het was er zo verschrikkelijk mooi! Hoog in de bergen, met overal waar ik keek groene bomen. Het was echt fijn om daar te zijn, want de rust die daar heerste, straalde over op jezelf waardoor het echt een ultiem vakantiegevoel gaf, zelfs terwijl ik daar eigenlijk was om te trainen.
Aan het einde van de week hadden we ook nog een oefenwedstrijdje. Ik was niet per sé zenuwachtig, want het seizoen was nog niet eens echt begonnen en het was alleen maar een test om te kijken waar je stond. Maar toch was ik wel erg benieuwd wat er uit zou komen, omdat ik merkte dat ik alleen al in die ene week een aantal grote stappen had gezet. Uiteindelijk eindigde ik op beide afstanden op een tweede plek, met ritten waar ik zeker niet ontevreden over was, want vergeleken met de laatste wedstrijd van afgelopen seizoen, zat er al zoveel verbetering in. Ik kon dus ook eigenlijk niet anders tevreden zijn.

Na de zomervakantie gingen de trainingen weer net zo intensief verder. De dagen vulden zich weer met lange ritten op de fiets en in de ochtenden stond ik rond een uurtje of 8 al op het ijs, waarna ik doorging naar school en de rest van de tijd in de schoolbanken doorbracht.

Start van het schaatsseizoen 2018/2019
De weken gingen snel en op 16 september stond ik alweer aan de start van de eerste KNSB-Cup van het shorttrackseizoen 20818/2019. In hetzelfde weekend hadden we ook de eerste ijsuren met de baanselectie op het langebaanijs gemaakt, dus het was wel eventjes schakelen. We reden tijdens deze wedstrijd driemaal een 500 meter. Ik ben bij het shorttrack niet zo’n fan van het racen op topsnelheid, aangezien ik daar nog veel moeite mee heb, maar het was wel fijn om eventjes niet te veel bezig te zijn met je techniek en gewoon met 100% voor die eerste plek te gaan. Het uiteindelijke resultaat van die dag was voor mij een tweede plaats. Jammer genoeg had ik technisch niet zo lekker gereden en merkte ik dat ik, zeker met zulke hoge snelheden nog wel wat wankel was, maar hierdoor was het des te meer een leerzame wedstrijd.

Kort na dit weekend hadden de 3 RTC’s shorttrack van Nederland samen een trainingswedstrijd opgezet. We reden hier een time-trial van 6 rondjes, twee keer een 777 meter en een relay met gemengde teams. Die time-trial was mij natuurlijk op het lijf geschreven, want als langebaner ben ik als geen ander gewend om in je eentje tegen de klok te racen. Maar ook de 777 meters gingen goed. Er werd vanaf het begin namelijk hard doorgereden en er was veel interactie met de andere rijders waardoor je echt de hele tijd je positie moest verdedigen. Als afsluiter van de dag reden we zoals gezegd een relay. Dat was voor mij echt het hoogtepunt van de dag. Tot toen aan toe had ik namelijk nog nooit een relay gereden waarbij iedereen ongeveer even snel was, dus die ervaring op zich was al geweldig. De snelheid waarmee je te maken krijgt als je een duw krijgt, is zoveel hoger dan je gewend bent en als je dan toch een lekkere bocht rijdt geeft dat echt een voldaan gevoel. Ook het feit dat je als een team reed, maakte het echt een gave afsluiter.

Tussen deze shorttrackwedstrijden door, ben ik natuurlijk ook blijven langebanen. De zondag na de trainingswedstrijd met alle RTC’s, stond voor mij mijn eerste langebaanwedstrijd alweer op het programma. We hadden als baanselectie nog maar een week echt getraind, dus ik verwachtte er hierom niet te veel van en wilde vooral lekker rijden en zo met een positief gevoel het schaatsseizoen in gaan. De 500 meter was, zoals verwacht, geen technisch hoogstandje, maar de eindtijd was zeker niet verkeerd; 42.18 met een opening van 11.5 en een rondje van 30.6 Het is natuurlijk een tijd die nog meer dan een seconde van mijn persoonlijke record (40.71) verwijderd is, maar ik had nog nooit zo’n goede 500 meter gereden op mijn eerste wedstrijd van het seizoen. Voor mij dus een teken dat het fysiek best in orde was. De 1000 meter die ik hierna reed, bevestigde dit vermoeden. Ik kwam namelijk in een tijd van 1.24.54 over de finishlijn, wat mij in ieder geval tevreden stemde. Natuurlijk zaten er nog genoeg verbeterpunten in beide ritten, maar juist het feit dat ik, naast al deze fouten, alsnog deze tijden klokte, gaven me wel een gerust gevoel.

Toen de kop er qua wedstrijden eenmaal vanaf was, had ik ook al wel weer zin in de daaropvolgende wedstrijden. Want, aangezien ik dit jaar B-junior ben geworden, worden we ook geacht om een 3 kilometer te gaan rijden. Superspannend natuurlijk, want je weet totaal niet wat je kan verwachten. Maar ook heel erg leuk, aangezien je alles opnieuw moet gaan uitvinden en een manier moet gaan zoeken waarop jij deze afstand het lekkerst kan rijden.Ik waagde deze sprong in het diepe op zondag 21 september in Hoorn. Voorafgaand aan de 3 kilometer, reed ik ook nog een 500 meter om een beetje op te warmen en mijn benen op scherp te krijgen. En met resultaat; ik reed 41.80 wat weer een stukje sneller was dan twee weken hiervoor en weer een stapje dichter bij mijn PR. De 3000 meter werd zoals gebruikelijk als laatste van alle afstanden verreden. Het was erg koud in Hoorn, dus eenmaal aan de start waren we, ondanks alle lagen kleding, behoorlijk verkleumd. Wonder boven wonder en tegen mijn verwachtingen in ging het best wel goed. Ik kon de rondjes redelijk vlak houden en kwam, na 7,5 rondje nog vrij fris over de finish waarbij ik de tijd stil zette op 4.33.34. Een goed begin van mijn 3 kilometer carrière!

De week hierna zijn we met de baanselectie op trainingskamp geweest in Enschede. Hier hebben we veel kwalitatief goede trainingen neer kunnen zetten en ook heb ik in deze dagen het gevoel wat meer teruggevonden. Want dat was, merkte ik tijdens de wedstrijden, wat ik nog erg miste op het langebanen. Ik ben van nature iemand die op gevoel rijdt, en het feit dat ik dit tijdens de trainingen nog niet echt had gevonden, zorgde soms wel voor wat twijfels. Voor mij was het dus een erg goed kamp.
Dit resulteerde in het aansluitende weekend ook gelijk in twee snelste seizoentijden op de 500 meter en de 1000 meter. Wel moest ik tijdens deze ritten erg wennen aan het gladde ijs van Leeuwarden, maar ik kon wel meer de rust in mijn slagen houden. Uiteindelijk klokte ik 41.60 en 1.22.17 Vooral over de 1000 meter was ik erg te spreken. Over de 500 meter ietsjes minder, maar dit kwam vooral omdat ik bij deze rit vrij gehaast reed en zo veel druk verloor. Wederom puntjes waar ik aan kan werken.

Tijdens deze drukke periode qua langebaan, bleef ik ook gewoon shorttracken. De afwisseling gaat me steeds beter af en natuurlijk moet ik op beide disciplines mijn techniek gewoon bij blijven houden om te presteren op de wedstrijden. Zeker bij shorttrack merk ik dat ik de regelmaat hierin erg nodig heb.

Afgelopen weekend gaf men het startschot voor de tweede KNSB Cup van het seizoen. Ditmaal reden we een 1500 meter: mijn favoriete afstand. Dit omdat ik het vaak vooral van mijn inhoud moet hebben en de 1500 meter is hier eigenlijk de perfecte afstand voor. Helaas werden we op basis van de 1500 meter tijd van vorig jaar ingedeeld. Voor mij was dit nadelig, aangezien deze nog erg traag stond en ik zo in een lagere divisie moest starten. Desalniettemin was het een erg gezellige dag met iedereen. In de heats reden we in plaats van een 1500 meter nog een 1000 meter. Deze trok ik van kop af aan stevig door, wat ervoor zorgde dat ik als eerste over de finish kwam en zo in de bovenste helft belandde. In de halve finales, waar we wel een 1500 meter reden, herhaalde ik deze tactiek en in de finale uiteindelijk ook. De rit in de finale was uiteindelijk zelfs goed voor een eerste plaats en een tijd van 2.35 wat een ruime verbetering van mijn oude PR was. Uiteindelijk was dit ook de snelste tijd van alle dames (ook uit de hogere divisies).

Dat het leven als multidisciplinaire sporter soms erg druk is, ondervond ik aan den lijve toen ik de ochtend erna alweer om half 8 naast mijn bed stond omdat ik een paar uurtjes later een langebaanwedstrijd had in Heerenveen. Helaas was er iets mis gegaan in de communicatie, waardoor er maar 20 minuten tijd zat tussen de 500 meter en de 3000 meter. Uitgerekend de afstanden die ik deze dag zou gaan rijden. Desondanks was het een geslaagde dag waar ik positief op terug kan kijken. Op de 500 meter reed ik weer een tandje harder dan eerder (41.38) en op de 3000 meter snoepte ik maar liefst 8 seconden van mijn eerst 3 kilometer tijd af; 4.25.37. Ook in deze rit had ik nog heel wat steken laten vallen qua rondetijden, dus er is nog ruimte genoeg voor verbetering.

Hoewel ik bij het analyseren van mijn tot nu toe gereden ritten van dit seizoen, vrij kritisch ben en vooral de negatieve dingen belicht, ben ik toch vrij tevreden over hoe het tot nu toe gaat en hoe ik er voor sta. Ik voel me fysiek erg goed, heb veel plezier in het schaatsen en sta toch, als 1^e jaars B-junior, op de 3^e plaats van Nederland in het combiklassement B-junioren van de 500 & 1000 meter en op de ranglijst van de 3000 meter bekleed ik de 5^e plaats. Toch wel iets om een beetje trots op te zijn 🙂

Van nu af aan zal ik zeker weer gaan proberen om, net als vorig seizoen, jullie zo goed mogelijk op de hoogte te houden van mijn seizoen en elke maand of twee een blog online te zetten.

Komend weekend rijd ik mijn eerste Starclass in Hasselt als B-junior, dus bereid jullie maar vast voor op een uitgebreid verslag ervan.