Vorige week was ik samen met de C-selectie op trainingskamp naar het in Duitsland gelegen Erfurt. We keken er met z’n allen al weken naar uit, dus toen het eenmaal zo ver was wilden we ook allemaal graag op weg.

We vertrokken om 6 uur in de ochtend, wat voor mij betekende dat ik al om 4 uur mijn bed uit moest om op tijd aanwezig te zijn. Gelukkig had ik niet zo heel veel moeite met de vroege tijd en het laatste restje achtergebleven slaap werd weggespoeld terwijl we de koffers moesten inladen, want het regende dat het goot.

Om 6 uur was alles ingeladen en gingen we op weg. De rit ging eigenlijk best snel. Ik heb een beetje geslapen, gelezen en gepraat en met tussendoor twee tussenstops kwamen we rond 1 uur aan. We gingen direct door naar de ijsbaan, zodat we even aan het ijs konden wennen voordat de trainingen echt begonnen. Ik vond het ijs gelijk al fijn, want het gleed goed en was lekker hard. Na de eerste proeftraining gingen we lopend op weg naar ons hostel. Dat was maar 10 minuutjes lopen, wat er ook weer gelijk voor zorgde dat je bij aankomst goed uitgelopen had.
Het hostel was superfijn. We hadden ruime kamers tot onze beschikking en een gezamenlijke ruimte om te eten en een keuken.

De avond van aankomst aten we in een Italiaans restaurant en na afloop waren we eigenlijk allemaal zo moe dat we rond 8 uur al in bed lagen en ook bijna gelijk sliepen. Op de dagen die volgden ging de wekker telkens om tien over half 8 en om 8 uur zaten we met z’n allen aan het ontbijt. Om 9 uur vertrokken we dan weer lopend of joggend naar de ijsbaan om daar van 10 tot 11 op het ijs te staan. Vooral de eerste dagen betekenden de trainingen in de ochtend erg afzien, en ook in de middag hing de tong je aan het einde vaak op de knieën. In de ochtend was de training vooral gevuld met rondjes rijden en in de middagen deden we spint, tempo’s of interval.
Maar langzaam maar zeker merkte je dat je sterker werd, dat de trainingen minder zwaar waren (wat ze ook wel waren) en dat je steeds beter op je techniek kon letten.

Op woensdag reden we een flying lap. Dit houdt in dat je 100 meter wordt aangetrokken door een snellere teamgenoot waarna je dan zelf een rondje zo hard mogelijk moet rijden. Ik reed twee keer een rondje 29.6 waar ik redelijk tevreden over ben, al was er met de uitvoering qua techniek nog heel wat mis.

De donderdag middag hadden we geen training en zijn we naar de stad gegaan. Ik had verwacht een paar kleine winkeltjes aan te treffen. Maar het centrum van Erfurt was vol met winkelstraten en er was zelfs een winkelcentrum van 4 verdiepingen. Uiteindelijk heb ik een shirt, twee paar happy socks en een pet gekocht. De rest van de middag hebben we vooral veel door de stad geslenterd, hebben we wat gegeten bij de Mac, veel gelachen, en vooral veel muntjes op het treinspoor gelegd.

Vrijdagmiddag hadden we wedstrijdvoorbereiding en de zaterdag hierop volgde er een wedstrijd. Wij reden allemaal een 500 meter en een 1500 meter wat voor sommigen heel spannend was aangezien ze nog nooit een 1500 meter hadden gereden. In de ochtend voor de wedstrijd, want die begon pas om 1 uur aangezien ik op de een of andere manier bij de jongens was ingedeeld, heb ik wat gewandeld door het park naast het hostel en daarna gingen we op weg naar de baan. Daar deden we onze warming-up en toen begon de wedstrijd. Op de 500 meter opende ik in 11.49 en trok ik deze goed door in de bocht en op het tweede rechte stuk. Helaas ging het mis in de bocht en viel ik daar. Er was gelukkig niks aan de hand, maar natuurlijk is het wel balen. Na de 500 meter had je nog tijd om terug te gaan naar het hostel en wat te eten en om 5 uur begon de 1500 meter. Ik opende in 27.9 en trok het eerste rondje door in 32.6 Hierna volgde een rondje 35.6 en een rondje 37.3 Veel verval dus, maar dit had er voor het grootste deel mee te maken dat ik niet op mijn ademhaling lette en daarmee volledig in de knoop kwam. Mijn eindtijd was 2.12 waar ik superblij mee ben. Het is namelijk altijd fijn om een goede eerste tijd neer te zetten aan het begin van een nieuw seizoen.

In de avond na de wedstrijd gingen we, net als op de eerste dag eten bij Pavarotti. Ik bestelde een pasta en als toetje had ik een superlekkere ‘Erbeer Becher’.
Die avond heb ik ook al het grootste deel van mijn spullen ingepakt en om half 10 in de volgende ochtend vertrokken we weer naar huis. Halverwege maakten we nog even een tussenstop bij de Mac en om 4 uur waren we weer thuis.

Wat was het een topkamp. Ik heb het supererg naar mij zin gehad en erg veel gelachen met de rest van het team. Een ervaring om niet te vergeten!!!