Een paar maanden geleden schreef ik onderstaand blog. In de tussenliggende maanden heb ik meerdere keren op het punt gestaan 'm te publiceren, maar voelde het telkens nog 'net niet goed.' Nu wel, want ik heb mijn draai gevonden in mijn nieuwe hoofdstuk en vertel er daarom graag meer over...

Het is tijd voor een nieuw hoofdstuk, een nieuwe bladzijde. Nadat ik meer dan vijftien jaar met superveel plezier op het ijs heb gestaan en elke dag vol overtuiging mijn rondjes afwerkte, gaan de schaatsen (voorlopig) in het vet. Het is een keuze die ik liever niet had willen maken, zeker niet zo aan het begin van een nieuw seizoen, maar het is ook een keuze waar ik volledig achter sta…

Waar het dit seizoen begon

Ik neem jullie graag even mee terug naar het begin van deze zomer. Nadat ik vorig schaatsseizoen weer de keuze maakte het shorttrackijs op te gaan, beleefde ik een goede zomer. Maar door al mijn ambities kon een streep, toen ik door problemen met mijn schaatsschoenen een rugblessure ontwikkelde, die me de rest van het seizoen belemmerde. Na een periode van rust en veel fysiotherapie, was ik er begin deze zomer weer. Vastberaden om de lijn naar boven in te zetten en mee te racen op het hoogste niveau. Nieuwe shorttrackschoenen gaven me de benodigde stabiliteit die ik eerder miste en met Center of Excellence stond er weer een mooie ploeg om mee verder te bouwen.

Een valpartij die me wéér van het ijs af hield

Nadat ik vorig jaar het gravelen had ontdekt, was dat een factor die ook deze zomer weer meespeelde. Vanaf mei stond ik bij verschillende UCI-koersen aan de start, waar ik steeds meer nieuwe mensen leerde kennen en voelde hoe ik ook mee werd genomen in deze community. Bij de koers in Vianden (Luxemburg), kwam ik ongelukkig ten val. Niet hard, wel onhandig en een botkneuzing in mijn schouder én een onderhuidse vochtophoping op mijn linkerheup (die ontstond doordat de huid en onderhuids vetweefsel van de onderliggende spieren werden gescheiden) zorgden ervoor dat ik een maand binnen zat op de fietstrainer en daarna nog twee weken alleen buiten kon fietsen. Toen ik daarna eindelijk weer het shorttrackijs op stapte, voelde ik, naast excitement om weer te schaatsen, ergens ook een bepaalde mate van weerstand. Iets wat ik eerder nooit had ervaren. Dat gevoel zette ik toen aan de kant, schaatsen is immers vooral leuk als het goed gaat en de eerste sessies zijn altijd afzien. En ik genoot ervan om weer op het ijs te staan, todat van de ene op de andere dag, de vochtophoping op mijn heup terugkwam en ik weer langs de zijlijn stond. Schaatsen ging niet, fietsen wel. Dus vulde ik mijn trainingen daarmee in en reed ik ook weer mijn eerste gravelkoersje na de val in Vianden. Dat ging niet super, maar zorgde wel voor een groot gevoel van plezier. Vanaf dat moment gingen we weer rustig opbouwen om het ijs op te gaan. In eerste instantie op de langebaan, zodat er dan minder druk op mijn heup zou komen. Die eerste sessie was onwennig. En weer was er dat gevoel van ‘wil ik dit wel?’. Na drie keer schaatsen kwam het vocht terug. Toen heb ik er zelf voor gekozen om weer het ijs af te gaan. Twee weken later zou ik namelijk het WK gravel rijden en ik wilde niet wéér mijn hele heup verpesten. Het WK ging prima. Geen superuitslag, maar wel een tactisch goede race en wederom een ongelofelijk leuk weekend met heel fijne mensen. Een weekend later, reed ik de laatste UCI gravelserie van het wielerseizoen. En guess what? Die won ik. Ik voelde me sterk op de fiets en ook hier weer: ik genoot ongelofelijk en kon alleen maar denken ‘wat als ik nu al hier sta, wat zou er dan mogelijk zijn?’

Stof tot nadenken

Vanaf het moment dat ik voor het WK het ijs op stapte – en er weer af ging in verband met de terugslag in mijn heup, heb ik veel stof tot nadenken gehad. Ik voelde veel, maar wist niet precies wat. of misschien wist ik het wel, maar wilde ik het niet toegeven. Want ‘ik zou dit jaar nog volledig voor het schaatsen gaan!!’ Maar hoe meer ik dit gevoel wegduwde, hoe vaker het opspeelde. Wil ik dit nog wel? Wil ik straks wel weer opnieuw opbouwen met schaatsen, opbouwen vanaf bijna nul? En ook: kan ik er nog alles voor aan de kant zetten zonder dat het als een opoffering voelt? Wat ook meespeelde was dat ik de voorgaande maanden wat meer dingen had opgepakt qua werk; ik creëerde de mogelijkheid om bij de Schaats Inside een artikel te schrijven en deel uit te maken van een redactie, werkte aan een leuke serie over de staff achter een schaatsploeg, begon stories te schrijven voor Airoman.cc en ook op social media pakte ik dingen op. Uit al deze verschillende werkzaamheden haalde ik veel voldoening. Ik heb altijd al geweten dat ik de journalistieke kant op wilde, dat ik passie heb voor het schrijven van verhalen, achtergrondstukken en interviews, maar dat kwam altijd ‘na het schaatsen.’ Voor het eerst voelde ik dat het aan me begon te trekken, dat ik daar nu in wilde investeren. Als ik weer zou gaan bouwen met het schaatsen, zou dat geen optie zijn. Want schaatsen is tijds- en locatiegebonden. Je traint op vaste momenten op een vaste plek, zo simpel is het. Dat is een groot contrast met fietsen, waar de enige voorwaarde is dat je een fiets en de juiste kleren hebt en dat dus beter kan combineren met werkzaamheden en ambities. Dat gevoel van ‘ik wil dit gaan uitbouwen’ had ik nooit eerder zo gehad, want ‘ik wilde schaatsen’. Maar wat als ik dat niet meer wilde? Wat als ik simpelweg meer plezier haal uit het gravelen en wil kijken hoe ver ik daarin kan komen?

Begrijp me niet verkeerd, ik ben er nog steeds van overtuigd dat mijn niveau in het schaatsen hoger ligt dan dat ik heb laten zien in wedstrijden, dat hebben de trainingen me vorig seizoen wel laten zien. Maar om daar weer te komen, vanaf waar ik nu sta, dat is nog een hele lange weg van bouwen, trainen en investeren. En daar kan ik mezelf niet meer voor opladen. Des te meer voel ik die energie wel voor het fietsen. Wat nou als ik dat serieus aan ga pakken, er gericht voor ga trainen, specifieke blokken ga doen, me erin ga verdiepen. Waar kan dat toe leiden? Al deze vragen speelden door mijn hoofd en zorgden ervoor dat ik me een periode heel verdrietig heb gevoeld. Want schaatsen was mijn leven, die bladzijde omslaan doet pijn. Maar toen ik de bladzijde eenmaal om durfde te slaan, was er vooral veel opluchting. Het voelde alsof er een last van mijn schouders viel. Vanaf dat moment ben ik serieus plannen gaan maken voor het fietsen. Ik heb de support van Cube Store Friesland achter me staan. Rijd rond op een super mooie CUBE-fiets en vanuit Airoman.cc krijg ik alle support wbt kleding en accessoires. En mijn sponsoren die begin dit jaar zijn ingestapt voor het schaatsen? Die staan nog steeds achter me. Ik ben zo ongelofelijk dankbaar dat o.a. Cygnium en G-TEC me ondanks deze nieuwe route nog steeds supporten en vertrouwen in me hebben. Want mijn ambities zijn er nog steeds, ik wil nog steeds presteren en het beste uit mezelf halen. Maar niet meer op het ijs.

Ik ben me ervan bewust dat ook dat pad niet zonder hobbels gaat zijn en vol uitdagingen en tegenslagen ligt, maar ik heb er ongelofelijk veel zin in om uit te vinden waar ik kan komen en waarin ik me kan verbeteren. We’ll see what the future holds for me : )

Update uit het heden

Onderhand sta ik niet meer aan de start van dit nieuw hoofdstuk maar heb ik al een paar pagina’s omgeslagen en ben ik misschien al wel een hoofdstuk verder. In december ben ik drie weken inn Calpe geweest om daar te trainen op de fiets – ik word begeleid door een trainer – en in februari heb ik dit dunnetjes over gedaan op Gran Canaria. Terwijl ik daar zat, ben ik tevens heel hard bezig geweest met mijn werk en de nieuwe dingen die hierin op mijn pad zijn gekomen. Ik ben begonnen als hoofdredacteur bij de TV-zender ONS, waar ik me bezig houd met de geschreven content, van algemene stukken, tot interviews met regisseurs en producenten. Daarnaast was ik eind december voor de Schaats Inside bij het Olympisch Kwalificatie Toernooi, waar ik o.a. interviews heb gedaan en van A tot Z mae heb gewerkt aan het nieuwe olympische nummer. Wat in oktober begon als een los artikel, is nu gegroeid tot ook meedenken over de vormgeving en de eindredactie. Het OKT was voor mij een waardevolle week, omdat ik hier heel duidelijk merkte dat ik de juiste keuze gemaakt heb. Vorig jaar was er, toen ik bij het NK Afstanden was wezen kijken, waar ik niet kon starten dor mijn rugblessure, vooral veal frustratie. Nu kon ik als schaatsliefhebber genieten en heb ik met vael plezier naar mijn vrienden gekeken die daar reden (en naar Bente die zich gewoon heeft geplaatst voor de Olympische Spelen!!!). En ja, natuurlijk denk ik nog steeds weleens ‘maar wat als..?’ en dat zal ik waarschijnlijk nog wel regelmatig blijven denken. Maar veel vaker denk ik aan de toekomst. Aan hoe die zal gaan verlopen en aan hoe veel zin ik erin heb om mezelf als fietser en als journalist/freelancer te ontwikkelen!

Zoals jullie kunnen zien heb ik ook het één en ander op mijn website aangepast. Ik zal nog steeds regelmatig blijven schrijven over mijn races (nu op de fiets), wat ik meemaak bij de trainingen en andere topsportgerelateerde zaken, maar net zo erg wil ik dat duidelijk wordt dat ik méér ben dan alleen een sporter. Vandaar ook de nieuwe header: 'Tussen pen en pedalen', wat voor mij duidelijk weergeeft waar ik voor sta. Op deze manier hoop ik ook dat mijn geschreven werk wat meer aandacht krijgt en wie weet welke deuren dat opent. Ik heb in ieder geval heel veel zin om jullie mee te nemen in dit nieuwe hoofdstuk!