Even geen uitgebreide blogpost, maar een snelle check-in: in mijn afgelopen blog nam ik jullie uitgebreid mee in het begin van de zomer en schreef ik over mijn twee valpartijen op de fiets. De één erger dan de ander, maar toch bracht de tweede en tevens zachtste val de meeste consequenties met zich mee: een botkneuzing in mijn linkerschouder en een ‘Morel-Lavallée laesie’ (traumatische verwonding waarbij de huid en het onderhuids vetweefsel loslaten van de onderliggende fascia (bindweefsellaag)) op mijn linkerheup.

Het was vooral de schouder die een lange hersteltijd nodig had, het vocht op mijn heup trok redelijk snel weer weg en drie weken geleden leek het erop dat ik het revalideren langzaam achter me kon laten en weer op de goede weg was. Ik was terug op het ijs en voelde me klaar om verder te bouwen richting het schaatsseizoen…

Dit liep echter anders, toen ik twee weken geleden in de ochtend wakker werd en het vocht op mijn heup overnacht weer terug was gekomen. In tweevoud zelfs en het gebied was pijnlijker dan eerst. Omdat er geen duidelijk aanwijsbare reden was voor het terugkeren ervan, ben ik doorgestuurd naar een traumatoloog. Hier hebben ze een MRI-scan gedaan om de schade binnenuit in kaart te brengen en daarnaast werd er bloed afgenomen om te kijken hoe hoog de ontstekingswaarden in mijn bloed waren. Daaruit bleek dat de interne schade ‘normaal van aard’ was voor een dergelijk letsel en mijn bloedwaarden iets waren verhoogd.

Er zijn in dit geval meerdere opties. Normaal gesproken is het wachten geblazen: kijken of het lichaam het vocht uit zichzelf opruimt. Echter, omdat het bij mij terug is gekomen zonder duidelijke reden en het ervoor zorgt dat ik niet kan schaatsen – doordat het trauma op mijn linkerheup zit, komt er heel veel druk op bij diepe hoeken en een bocht linksom, wat weer veel pijn doet – is in overleg besloten tot actievere aanpak. Dat houdt in dat de holte vanochtend leeg is gezogen met een naald en ik de komende week weer met een compressiebroek rondloop en geen training voor het onderlichaam kan doen om er zo hopelijk voor te zorgen dat het vocht niet nogmaals terugkeert. Als dat het geval is – duimen!! – dan is het van daaruit kijken hoe ik het beste weer opbouw richting het ijs, zonder gelijk een overkill aan belasting erop te gooien en straks voor de derde keer in hetzelfde schuitje te zitten.

Kortom, life keeps on giving… Wat een sullig valpartijtje, verkeerd landen en een hele dosis pech – want dat was het volgens de traumatoloog – wel niet teweeg kunnen brengen… Het is twee maanden geleden dat ik gevallen ben en alsnog deal ik met de consequenties… Verre van optimaal en ondanks dat ik weet dat ik niks anders had kunnen doen, is het lastig om vooruit te blijven kijken in de wetenschap dat het shorttrackseizoen op het punt van beginnen staat en ik om precies te zijn één week aan ijstrainingen heb kunnen doen. Maar we moeten (en gaan) door! Mij doel op dit moment is vooral om het lichaam weer in balans te krijgen en van die Morel-Lavellée laesie af te komen. Want ondanks dat ik de afgelopen periode wel pijnvrij kon fietsen, merkte ik dat het vocht op mijn heup toch veel energie vroeg, waardoor écht trainen lastig was. In andere woorden: focus op wat ik per dag kan doen en van daaruit langzaam verder kijken…