Welkom bij het tweede deel van de vierdelige serie ‘Yael & Cygnium’. In deze serie ga ik in gesprek met mijn sponsor Cygnium, die dit seizoen prominent te zien is op mijn wedstrijdpakken. Ik denk dat het onderhand vier jaar geleden is dat ik voor het eerst in aanraking kwam met Cygnium. Eén van de oprichters van het bedrijf, Wim Oele, schaatst zelf vrij fanatiek rondjes op de Vechtsebanen in Utrecht en op dat moment gaf ik daar les. Hij kwam bij mij in de groep terecht en zo leerden we elkaar kennen. Op een gegeven moment kwam het gesprek op het onderwerp Cygnium en hetzelfde jaar nog reed ook ik rond met het logo van Cygnium op mijn pak. Sinds dit jaar is onze samenwerking nog wat professioneler, vandaar dat we ook bij o.a. deze serie zijn uitgekomen. Ik ben Cygnium heel erg dankbaar voor de steun en doe graag wat terug. En hoe leuk is het om te kijken naar de overeenkomsten en verschillen tussen topsport en de werkvloer, om zo beide ‘vakken’ beter te begrijpen.

In het vorige deel hebben Thijs en ik het gehad over hoe hij als ex-schaatser bij Cygnium terecht is gekomen en hebben we een uitgebreide introductie gedaan. In deel II van deze serie zoomen we in op wat komen gaat in 2025. De jaarwisseling is achter de rug en dat betekent vaak dat er wordt teruggekeken op de afgelopen twaalf maanden. Ik doe dit als sporter, maar voor een bedrijf als Cygnium is een dergelijke reflectie natuurlijk ook heel belangrijk. Waar richten zij zich op? Hoe zorgen ze ervoor dat ze weer met nieuwe energie een nieuw jaar in gaan en hoe stellen zij hun doelen op de werkvloer? Daarnaast kijken we terug op de afgelopen twee maanden qua wedstrijden, hebben we het over de voordelen die je als ex-topsporter meeneemt de werkvloer op en schijnen we licht op het belang van sponsoren voor mij als sporter.

Terug in de tijd: hoe, wat en waar werd er geracet?

Ons vorige gesprek eindigden Thijs en ik met een vooruitblik op de IJsselcup, de kwalificatiewedstrijd voor het WCKT. Na een coronabesmetting en twee weken bedrust waren mijn verwachtingen laag.Vanaf de start merkte ik dat het moeizaam ging. Het hoofd wilde wel, maar het lichaam niet. De rugklachten die ik op dat moment al had, verergerden na de massastart en zo vond ik mezelf weer een halve week terug in bed. Gelukkig kon ik snel terecht bij een fysio. Hij was heel duidelijk: het lichaam zegt stop. Met dat idee hebben we een aangepast trainingsprogramma opgesteld, zodat zowel mijn rug als lichaam tot rust kon komen. Shorttracken ging helaas niet, langebanen lukte gelukkig wel pijnvrij. Mijn eerstvolgende doel lag tevens op de langebaan, namelijk in het tweede weekend van december, wat me een maand de tijd gaf om mijn rut te verbeteren. Vanaf de eerste dagen merkte ik dat het opgestelde plan hielp. Met slechts twee keer schaatsen in de week, rustige fietsritjes en downtrainingen om de kracht te behouden, voelde ik de spanning in mijn rug afnemen. Mijn fysieke parameters verbeterden ook.

Als we het hebben over doelen, dan was het NK Allround langebaan wel een wedstrijd die ik begin van het jaar donderrood gekleurd had. Hiervoor moest ik me plaatsen via de Kraantje Lek Trofee in Haarlem, waar een klassement van vier afstanden verreden werd. Ondanks de verre van optimale voorbereiding, ging ik strijdbaar het weekend in. Ik had weinig referentiemateriaal, want mijn goede 1500m van het begin van het seizoen was al erg lang geleden. Niettemin putte ik vertrouwen uit de temporondjes in de trainingen, aangezien deze sneller waren dan dat ik ze ooit gereden had. Ik had achter de jongens aan zelfs mijn eerste 26’er op de borden gezet!

Als ik terugkijk op het weekend, kan ik niet veel anders dan concluderen dat het een prima weekend was, met één slecht moment dat me plaatsing kostte voor het NK. Drie stabiele afstanden en een hele slechte 1500 meter, waarmee ik plaatsing vergooid heb. Omdat ik nog reserve stond, heb ik wel naar het NK-weekend toegewerkt, maar toch bleef mijn rug me parten spelen en dus hebben we besloten noodgedwongen weer een stapje terug te doen en twee weken het ijs af te gaan. Helaas betekent dit ook dat ik niet start bij het NK senioren shorttrack en dat ik me terug heb moeten trekken uit de selectie voor de Universiade van later in januari.

Het leven naast en na het schaatsen

Omdat ik er nu toch even uit ben wat betreft de reguliere trainingen, hebben Thijs en ik ook tijd om het te hebben over de dingen die ik buiten het schaatsen doe. Ondanks dat ik in Heerenveen woon, studeer ik nog steeds in Utrecht, namelijk Franse Taal en Cultuur. Ik vind het fijn dat ik de mogelijkheid heb om soms fysiek een college bij te wonen. Als ik de trein in stap naar Utrecht – wat toch twee uur van deur tot deur is – dan word ik even student in plaats van schaatser en dat is soms heel erg lekker. Schaatsen is heel belangrijk, maar niet alles en door met mensen om te gaan die een heel ander leven leiden, vergeet ik dat niet. Horen over hun verhalen is een goede realitycheck. Een andere manier om mijn trainingsvrije uren door te komen is mijn werk als copywriter voor Kompas Publishing. Daar schrijf ik artikelen over van alles en nog wat, met de afgelopen periode veel onderwerpen die nu relevant zijn.

Maar het belangrijkste in een periode van blessure – en überhaupt als invulling van vrije tijd – zijn toch wel de mensen om me heen. Dat is iets wat Thijs ook erg kan beamen van toen hij nog schaatser was: ‘Wat ik altijd heel erg fijn vond, was mijn vriendengroep van thuis. Als ik daar was, heerste er een soort ongeschreven regel dat het niet over schaatsen ging. Natuurlijk vertelde ik soms wel wat, maar in principe was het een verboden onderwerp. Je zit er 24/7 in, dus dan hoorde ik veel liever wat zij allemaal deden.’ Thijs slaat de spijker op zijn kop als hij zegt dat er 1001 dingen zijn naast het schaatsen: ‘Ooit houdt het natuurlijk op, in ieder geval op het niveau waarop je nu schaatst. Zodra je eruit stapt, gaan die oogkleppen af en ik denk dat het goed is om dat wel te onthouden voor later.’ 

Thijs benadrukt dat door interesse te houden in het leven van anderen, deze overstap straks in de toekomst ook makkelijker is. Hoewel hij ook toegeeft dat het lastig is om je sportersleven opeens achter je te laten. Thijs: “Toen ik nog aan het schaatsen was, was ik ook niet bezig met wat er daarnaast zou zijn. Je weet natuurlijk dat vrienden van je niet dagelijks twee keer trainen, maar hoe dat concreet eruitziet, weet je niet. Toch rolde ik van het ene leven het andere leven in. Via-via kwam ik met Wim (co-founder van Cygnium) in contact en ging ik op gesprek. In die zin verschilt het niet zoveel van het schaatsleven, waarin je ook niet altijd vooruit aan het kijken en plannen bent. Je werkt je trainingen dagelijks af en pas als het einde van het seizoen nadert ga je vooruitkijken naar hoe je verder gaat. Pas toen mijn schaatsleven eindigde, ging ik echt kijken naar hoe ik het vervolg invulling zou geven’.

Topsportmentaliteit op de werkvloer

Ondanks dat Thijs niet meer schaatst, neemt hij dit schaatsleven toch nog altijd mee: ‘Mijn huidige baan is wat betreft stof en werkzaamheden best wel ingewikkeld. Maar doordat ik jarenlang een topsportmentaliteit heb gehad en mijn mentale weerbaarheid daardoor stevig is, sla ik me daar goed doorheen. Ik denk dit ook een soort zekerheid is voor iedereen die schaatst of die in een andere sport in de top zit: het komt wel goed. Mensen die niet op hoog niveau gesport hebben, zijn niet wekelijks blootgesteld aan wedstrijdspanning, hebben niet meerdere blessures moeten overwinnen om te komen waar je bent. Daar waar collega’s kunnen schrikken van de planning van Q1, denk ik juist meer in wat er moet gebeuren om deze planning te halen. Iets sneller werken, beter plannen, dat is voor mij een tweede natuur.’

Hoewel dat ik (Yael) zelf heel zeker weet dat ik volgend jaar zeker nog doorga, is het best fijn om dit te horen. In mijn leven als sporter probeer ik ook zo te denken en dingen aan te pakken in plaats van ervan te schrikken. Dat geeft alsnog geen garanties, maar ik weet in ieder geval wel dat ik er alles aan doe om mijn doel te behalen.

Evalueren en doelen stellen

Q1 is al even ter sprake gekomen, dus dat geeft een mooie kans om het te hebben over evalueren en het stellen van doelen. Als sporter zijnde gaat het doelen stellen vaak per seizoen en het feit dat we nu een nieuw kalenderjaar in gegaan zijn, is dus niet heel erg relevant, evalueren komt pas in maart. Maar ik ben benieuwd hoe dit er bij een bedrijf als Cygnium aan toegaat. Thijs: ‘Ik werk via Cygnium bij Alliander en daar praten we in kwartalen. De laatste twee weken van een kwartaal worden gebruikt om te evalueren en een planning op te stellen voor het kwartaal dat eraan komt. Buiten deze kwartalen loopt er ook een langetermijnplanning, die van ons loopt tot 2030.’ Kijkend naar de manier waarop je doelen stelt als sporter en in het bedrijfsleven, merkt Thijs wel duidelijke verschillen op: ‘Als topsporter kan je heel erg naar jezelf kijken. Dat is relaxt, want je weet goed wat je wel/niet gedaan hebt en daarnaast krijg je feedback van je trainers. De sporter kan je vergelijken met het product of de dienst van een bedrijf. Daar bespreek je met zijn allen wat er beter of anders moet om het product naar een hoger niveau te tillen, wat het een stuk globaler maakt.’

Over de vraag of dit evalueren en doelen stellen makkelijker of moeilijker maakt, hoeft Thijs niet lang na te denken: ‘Moeilijker. Dit omdat je met meerdere mensen werkt en dus met meer factoren te maken hebt. Aan de andere kant hangt er ook minder vanaf.’ Hij beschrijft hoe je als topsporter ongelofelijk streng voor jezelf kan zijn, dat je jezelf in je hoofd echt gelijk kan maken met de grond. Dit is totaal niet het geval op de werkvloer, juist omdat je met collega’s, leidinggevenden en externe partijen etc. te maken hebt. Thijs: ‘Als iets niet goed gaat, wordt daar pas aan het einde van een kwartaal goed naar gekeken. Die ‘laksheid’ kan je jezelf als sporter niet permitteren, er is geen tijd voor fouten. Want de volgende wedstrijd staat voor de deur, waar je gewoon weer moet staan.’ Een interessant voorbeeld volgt: ‘Wij werken met een methode genaamd Scrum, waarbij je hele korte sprints hebt om je diensten en producten op te leveren. Onze sprints zijn twee weken. En het is zo dat ons sprintdoel standaard te groot is, waardoor we hem eigenlijk nooit halen. Bij de evaluatie komt dan steevast naar voren dat het sprintdoel kleiner moet, maar toch staat de nieuwe planning een uur later weer te vol. Wat dan gelijk benadrukt wordt, met ‘We zien wel hoe het loopt’ als reactie. En als ik na twee weken ‘sprinten’ wel al mijn doelen heb gehaald en de rest niet, dan vraag je jezelf wel af hoe dat kan. Dat is dan denk ik toch dat stukje topsportmentaliteit dat je meeneemt. Als je doelen stelt, haal je ze.’

Topsportmentaliteit op de werkvloer

Een topsportmentaliteit geeft je een voorsprong, dat is duidelijk. Want je werkt doelgericht en de doelen die je stelt, wil je op tijd afronden. Maar het heeft ook z’n keerzijde, want frustratie ligt op de loer. Ik kan me als sporter voorstellen dat je als ex-topsporter op de werkvloer soms ook kan denken ‘Waarom doe ik zo mijn best om alles af te krijgen, terwijl de rest er vanaf de eerste dag al van uitgaat dat de doelen te veel zijn?’ Thijs beaamt dat wel: ‘Natuurlijk hebben ook mijn collega’s de ambitie om hun doelen te halen, maar de manier waarop dit daadwerkelijk wordt omgezet in daden verschilt, Dan is het echt een kwestie van weerbaarheid en omdenken. Soms kies ik ervoor mijn collega’s als externe factoren te zien, net zoals ik als sporter deed. Als iets dan niet af is, kan ik mezelf er niet over opvreten en zorg ik ervoor dat ik in ieder geval mijn eigen doelen behaald heb’.

Belang van sponsoren voor mijn leven als schaatser

Deze vierdelige serie en de gesprekken met Thijs zijn natuurlijk niet zonder reden ontstaan. Thijs is als ex-schaatser werkzaam bij Cygnium, een trouwe sponsor die mij ondersteunt in mijn leven als schaatser. Hiermee zijn zij – en ook mijn andere sponsoren – de reden dat ik mijn sport nog kan beoefenen. Schaatsen is prijzig, want wonen in Heerenveen, trainen bij mijn ploeg, materiaal etc. is niet gratis. Zonder de financiële steun van mijn sponsoren was dat allang niet meer mogelijk geweest. Ik ben geen Antoinette de Jong, voor wie alles geregeld is en waarvoor de ploeg alles financiert, dus daarom zijn sponsoren de sleutel tot succes. Als sporter in de subtop heb je deze middelen nodig om een stap te kunnen zetten. Dit jaar is alles rond en geregeld, maar elk jaar is het weer een puzzel om opnieuw te leggen. 

Naast de financiële steun biedt een sponsor als mij ook zekerheid. De wetenschap dat Cygnium er plezier uithaalt om mij te ondersteunen, zorgt ervoor dat ik vertrouwen voel. Ondanks dat je niet kan spreken van een 50/50 verhouding, ben ik blij als ik iets terug kan doen, bijvoorbeeld in de vorm van deze vierdelige serie waarin Thijs en ik de link leggen tussen het topsportleven en de werkvloer. Horen dat dit goed ontvangen wordt, zowel binnen als buiten het bedrijf, is fijn. Een sponsor die met je in zee wil, betekent ook indirect een soort vertrouwen in mijn kwaliteiten als schaatser. Nee, ik heb (nog) niet het niveau om mee te doen voor top-5 op het NK, maar ik werk iedere dag om beter te worden er daar dichter naartoe te groeien en het zijn mijn sponsoren die dit mogelijk maken.

Thijs heeft als ex-schaatser natuurlijk ook ervaring met sponsoring en benadrukt het belang ervan: ‘Het is natuurlijk deels een kwestie van goodwill, een bedrijf moet het leuk vinden. Maar bedrijven doen dat ook niet zomaar, zeker niet als ze geen potentie of voordeel vanuit hun kant zien.’ 

Thijs gooit er ter afsluiting nog een ondernemend sausje overheen: ‘De sponsoren om een sporter heen zijn in die zin echt een businessmodel. Het ene bedrijf geeft weer connectie met andere bedrijven en zo kan je als sporter – maar ook als bedrijf – een groter netwerk ontwikkelen dat twee kanten op werkt! Als ik spreek voor Cygnium, is er een reden dat we jou als topsporter sponsoren. Want ook binnen ons bedrijf streven we naar het beste! In die zin ben jij een soort samenvatting van onze normen en waarden!’

Preview deel III

Hiermee zijn Thijs en ik aan het einde gekomen van dit tweede gesprek. De volgende keer gaan we het hebben over de races die ik dan hopelijk weer heb kunnen rijden en kijken we of de werkelijkheid van de eerste maanden van 2025 overeenkwam met de verwachtingen. Tot dan!