Eind februari liet ik voor het laatst van me horen. Ik schreef toen over mijn noodzakelijk eerdere stop van het seizoen in verband met mijn knieblessure en over hoe ik uitkeek naar daarna weer pijnvrij aan de zomer beginnen. Die zomer zag ik voor me in de kleuren van team Frysk, gewoon verder waar we mee bezig waren. Echter leverde ik kort daarna mijn paars gekleurde kleding in. Ik ging niet door bij Frysk. Ik kan hier veel over zeggen en over schrijven, maar laten we het er gewoon op houden dat Frysk en ik uiteindelijk niet de beste match waren. Dat deed pijn, dat gaf verdriet en veroorzaakte angst – wat naar welke ploeg kon ik dan toe? Ondanks dat het einde van het seizoen wel weer wat beter was, had ik amper goede uitslagen gereden door m’n knieblessure en die vijfde plek bij de massastart op het WCKT was ook alweer een aantal maanden geleden.

Nieuw team
In eerste instantie leek het erop dat ik me aan zou kunnen sluiten – en dat was ook mijn plan – bij een nieuwe langebaanploeg. Deze ploeg zou geleid worden door o.a. Henk Gemser en met hem had ik bij Frysk al een aantal keer samengewerkt en wij hebben sindsdien goed contact gehouden. Helaas ging dit plan door interne problemen – waar Henk overigens niks aan kon doen – bij die ploeg niet door. Op het moment dat ik dit te horen kreeg zat ik in Spanje, waar ik het nieuwe seizoen aftrapte met zonnige uren op de fiets. Dit was een hele grote tegenslag, het bracht me zeker van mijn stuk. Maar daar waar deuren dichtgaan, gaan andere deuren open. En soms moet de ene deur hard dichtgaan, wil je inzien dat er achter die andere deur iets heel moois verschuild gaat. Achter de schermen bleek de KNSB namelijk bezig te zijn geweest om in Thialf een internationale shorttrackploeg op te zetten, onder de noemer Center of Excellence shorttrack. Hiervan zijn er meerdere in de wereld – zowel shorttrack als langebaan – en het doel van dit team is om shorttrackers van verschillende nationaliteiten de mogelijkheid te geven om in Thialf te trainen en elkaar zo beter te maken.

Terug naar de shorttrackbaan? 
Nu hoor ik jullie denken ‘Maar Yael, je had toch gekozen voor de langebaan?’. En dat klopt, anderhalf jaar geleden koos ik ervoor om shorttrack achter me te laten en me te richten op de 400-meter baan. Deze keuze maakte ik toen omdat ik de combinatie – op de manier zoals ik dat toen deed – niet meer kon volhouden. De langebaan was toentertijd de discipline waarop ik het meeste succes boekte, voor het shorttracken miste ik op dat moment de nodige kracht voor de diepe hoeken. Vandaar dat ik toen, met veel pijn en moeite, koos voor de langebaan en een half jaar daarna aansloot bij Team Frysk om me hier te focussen op het langebanen en de marathon. Maar toen we vorige zomer een weekje gingen shorttracken met Frysk, merkte ik hoe erg ik de discipline shorttrack miste. De kracht die ik miste toen ik ermee stopte, had ik toen wel en de beweging en het gevoel zaten er nog heel erg in. Kortom, shorttracken voelde een beetje als thuiskomen. Kort na deze week op het shorttrackijs speelde mijn knieblessure op, anders had ik afgelopen winter ook al een stuk vaker de shorttrackschaatsen onder willen binden. Dat lukte helaas niet, maar het maakte me wel heel duidelijk dat shorttracken voor mij niet ‘voorbij’ was. Dus toen ik hoorde over het Center of Excellence, dat onder leiding van Benny Bruggemans zou komen te staan – een coach die ik altijd heel hoog had zitten – voelde dit als een kans die ik niet mocht laten lopen.  

Center of Excellence shorttrack
Tijdens het gesprek met Benny was ik zenuwachtig, ik wilde dit namelijk zó graag. Toen hij zijn vertrouwen uitsprak om dit avontuur aan te gaan, viel er een last van mijn schouders. Ik had er gelijk veel zin in. En met die zin kwamen er natuurlijk ook zenuwen, want het is wel een sprong in het diepe. Een sprong zonder zwembandjes en ik moest zelf gaan zwemmen. 

Ondanks dat ik wist dat ik het waarschijnlijk zwaar zou krijgen, dat ik zou moeten wennen om weer als shorttracker te trainen – lees: langer en vaker in diepe hoeken, meer uren op het ijs – was ik vooral heel gretig om aan mezelf en mijn eigen kwaliteiten te werken. Daarnaast krijg ik de mogelijkheid om wel de combi met de langebaan te blijven maken, al dan niet met de shorttrack voorop. Dat wil zeggen, ik rijd de nationale- en internationale shorttrackwedstrijden, probeer hier te pieken en daarnaast passen we de grote langebaanwedstrijden en kwalificaties in mijn schema. Voor mij is het daarom heel gunstig dat de shorttrackwedstrijden allemaal wat eerder in het seizoen vallen, terwijl de langebaankalender wat later opstart. Zoals het er nu naar uitziet, zal ik bij beide disciplines mooie wedstrijden kunnen rijden. De combinatie zal pittig worden, maar ik heb er vertrouwen in dat dit met heldere communicatie en met intensief overleg goed zal komen. Mocht er een weekend vrij zijn en er dan ook een marathon op de kalender staan, heb ik daarnaast vanuit het Leontienhuis de mogelijkheid om hier aan de start te staan. Dat hoop ik zeker een aantal keer te kunnen doen.

Omdat het Center of Excellence redelijk laat rond was, begonnen de gezamenlijke trainingen pas op 1 juli. Tot die tijd was er een schema dat iedereen thuis kon volgen. Ik deed dit in combinatie met trainingen bij het nieuwe neo-team van Gewest Friesland. Met deze ploeg was ik in gesprek totdat het Center of Excellence op mijn pad kwam en met deze ploeg zal ik in de winter mijn langebaantrainingen gaan doen. Ik ben heel erg blij en dankbaar dat ik de combinatie op die manier kan en mag maken. Met de mensen in deze neo-ploeg had ik gelijk een goede klik en ik genoot van de trainingen die ik in de maand juni samen met hen gedaan heb. Daarnaast zorgde het er ook voor dat ik een beetje onderdeel werd van de groep zodat we straks op het ijs geen ongemakkelijkheden of onduidelijkheden hebben.

En nu is het al de tweede week van juli en zijn we met een deel van de CoE-groep begonnen. De rest van de groep sluit de komende weken aan, afhankelijk vanaf wanneer ze een woning hebben gevonden of door andere dingen die nog geregeld moeten worden. Op dit moment bestaat de groep uit een mix van o.a. Nederlandse, Kroatische, Canadese en Luxemburgse nationaliteiten. Maandag 8 juli stonden we ook voor het eerst als groep op het ijs in Thialf. Voor mij waren dit de eerste meters op het kijs na een lange tijd, zeker als je kijkt naar wanneer ik voor het laatst geshorttrackt heb. De eerste training was wennen, de tweede ging al gelijk veel beter. Ik merk dat ik sterker ben dan voor mijn ‘shorttrackpauze’ en dat de beweging en het gevoel er nog zit. Nu is het een kwestie van bouwen. Uren maken en op mezelf focussen. Elke dag een beetje beter.

Stressvolle maanden eindelijk achter de rug
Dan resteert nog de vraag: Waarom heb ik niet eerder van me laten horen? Het antwoord hierop is simpel, ik had te veel chaos in mijn hoofd. Eerst was er de chaos van niet doorgaan bij Frysk, daarna de zoektocht naar het antwoord op de vraag ‘Wat wil ik nu?’ en vervolgens de gesprekken met Center of Excellence en daarop aansluitend het wennen aan de trainingen. Dat ging gepaard met het afronden van mijn laatste twee vakken van dit studiejaar, waardoor mijn hoofd simpelweg te vol zat om een coherent verhaal op papier te zetten. Nu is de ruimte om dat te doen er wel, hoewel er nog steeds wat onrust is. Ik moet helaas mijn huidige appartementje verlaten, dus naast het trainen ben ik elke dag bezig met de zoektocht naar een nieuw plekje hier in Heerenveen.

De komende blogs…
Naast de onrust die er de afgelopen maanden is geweest, heb ik ook hele leuke dingen gedaan en nieuwe dingen ontdekt. Omdat ik dat graag nog met jullie deel, zal ik de komende periode met terugwerkende kracht de maanden april, mei en juni verwerken in een aantal korte blogs. Beginnend bij drie heerlijke weken in Spanje om de eerste uren op de fiets te maken en daarna verder met mijn eerste gravelkoersjes die ik dit jaar reed. Daarnaast zal ik jullie kennis laten maken met mijn sponsoren voor komend seizoen! Stay tuned & op naar een heel erg mooi en uitdagend seizoen!