Het jaar 2024 begon goed met een tweede plek op het NK marathon voor neosenioren. Een fijne opsteker en ook reden om weer een beetje vooruit te durven kijken. Niet in de laatste plaats omdat we een week later met een deel van team Frysk een weekje de zon opzochten. Dit is iets wat veel schaatsers doen in die periode. Na het eerste deel van het seizoen, waarin het weer vaak slecht is en er niet heel veel uren meer gefietst kan worden, is een weekje naar de zon een goede manier om de basisconditie weer een boost te geven. Daarnaast is het mentaal ook voordelig, want je bent even uit het ‘schaatswereldje’ en zon doet een mens simpelweg goed. 

Marathon Cup 10 en vitamine D tanken op Tenerife

De avond voordat we de zon op zouden zoeken, stond ik eerst nog met de meiden van Bouwbedrijf de Vries aan de start van de marathoncup in Tilburg. Ik was benieuwd hoe ik deze koers zou beleven, omdat ik de laatste twee koersen uit moest stappen in verband met mijn knieblessure. Heel blij was ik dan ook toen mijn knie geen probleem gaf. Ik kon actief meekoersen, zat een aantal keer mee met een kansrijke kopgroep en probeerde mijn teamies zoveel mogelijk te helpen. In de finale werd ik overdonderd door het vele duwen en trekken en liet ik me samen met mijn teamie Hilde te ver naar achteren duwen. Helaas werd Hilde toen voor mijn voeten ook nog onderuit gereden, waardoor haar kansen op een goede klassering weg waren en ik een gat dicht moest rijden. In de eindsprint kwam ik er toen niet meer aan te pas, helaas. Niettemin hield ik een goed gevoel over aan de koers en nam ik veel goede leerpunten mee naar de volgende koers. Die moest wel nog even op zich laten wachten, want zoals gezegd zouden we eerst een weekje gaan fietsen in de zon. Onze zonbestemming? Het eiland Tenerife. Voor mij was dit de eerste keer. Daar waar ik al bekend ben met Mallorca en de omgeving van Calpe, betekende Tenerife dus een geheel nieuwe omgeving. Leuk was ook dat Team Albert Heijn Zaanlander een aantal dagen op hetzelfde moment daar was. Hierdoor heb ik gelijk de eerste dag een klein tourtje over het eiland gekregen door Bente & Maaike, inclusief tips voor mooie routes en goede wegen om blokjes te doen. Ik zeg trouwens wel ‘mooie wegen’, maar om eerlijk te zijn was ik niet de grootste fan van de omgeving. Zo erg als rondom Calpe de omgeving gekenmerkt wordt door ook leuke, kleine wegen met weinig auto’s, is daar op Tenerife geen sprake van. Bijna alle routes gingen over (redelijk drukke) autowegen. Pas na meer dan een uur landinwaarts de bergen in nam de drukte qua auto’s wat af en kwam de natuur meer tevoorschijn. Iets meer naar het westen op het eiland was er gelukkig wel wat meer natuur en ook reden hier een stuk minder auto’s. Hier hebben we dan ook een aantal mooie klimmetjes gedaan en schoot ik mijn dataopslag snel vol met foto’s van de omgeving. Wat betreft mijn slepende knieblessure ging het eigenlijk ook erg goed. Ik had er met fietsen amper last van, dus dat was fijn. Wel merkte ik dat de ochtendloopjes minder fijn waren, omdat deze veelal eerst naar beneden gingen en die aanslag toch wat te veel was. Niettemin kon ik dus wel veel fietsuren maken. We sloten het trainingskamp af met de beklimming van El Teide. Ik keek hier een beetje tegenop, omdat ik gewoonweg niet zeker wist of mijn knie drie uur klimmen wel vol zou houden. Deze vrees bleek uiteindelijk ook wel een beetje gegrond, want het laatste halfuur van de beklimming – waarbij we ook nog eens een goede bak tegenwind te verwerken kregen – werd ‘ie toch wat gevoelig. Omdat het nog maar een klein stukje was tot we bovenop waren heb ik uiteindelijk wel doorgereden en gelukkig verdween de pijn zodra we aan de afdaling begonnen.

Terug in de Lage Landen met Marathon Cup 12

Tijdens onze fietsdagen was het in Nederland extreem koud. Zo koud dat er zelfs natuurijswedstrijden verreden konden worden. Ondanks dat ik genoot van de ritjes in de zon en de uren daarna aan het zwembad, vond ik het ergens toch ook erg jammer dat ik niet het natuurijs op kon. Toen we weer thuiskwamen was het ijs namelijk alweer gesmolten en moesten we het doen met typisch Nederlands weer: regen, kou en wind. Die kou was ook volop aanwezig bij de eerstvolgende marathonkoers in Eindhoven. Dik ingepakt stond iedereen aan de start, maar mijn koers eindigde eigenlijk al voordat ‘ie begonnen was. Even niet 100% oplettend wilde ik instappen in een treintje, maar op het einde van mijn afzet raakte ik de schaats van iemand anders en omdat ik volledig gefocust was op het treintje waar ik aan wilde sluiten, kon ik dit niet opvangen en ging ik onderuit. Soms kan je na zo’n val nog wel terugkomen, maar precies op dat moment begonnen de aanvallen en ging het tempo in het peloton omhoog. Terugkomen lukte dan ook niet meer. Niet een koers waarvoor ik was gekomen, dat moge duidelijk zijn. Daarnaast was ik ook uitgerekend op mijn toch al gevoelige knie gevallen, waardoor ik de week erna voor mijn gevoel weer terug bij af was.

Kraantje Lek in Haarlem

Twee weken na deze mislukte marathonkoers stond de plaatsingswedstrijd voor het NK Allround op de planning. Deze wedstrijd, genaamd Kraantje Lek, wordt traditiegetrouw verreden op ijsbaan Haarlem. Extra leuk, want daar heb ik toch vier jaar getraind met het KTT. Aan het begin van dit seizoen was dit een wedstrijd die ik toch wel met rood had omcirkeld, want het NK Allround was echt een hoofddoel. Maar doordat die knieblessure weer opspeelde, draaide ik niet de voorbereiding die ik voor ogen had. Maar hier had ik me bij neergelegd en mijn enige doel van het weekend was om lekker te schaatsen met de focus op technische puntjes. En dat ging boven verwachting goed. Na alle slechte wedstrijden, de moeizame rondjes en technisch instabiele races, reed ik ein-de-lijk- weer lekker rond. Nee, ik reed geen wereldtijden, maar ik eindigde het weekend met een klassering die ik niet verwacht had. Uiteindelijk werd ik hiermee vijfde reserve voor het NK Allround. Normaal gesproken geen positie waarmee je in de wedstrijd geroepen wordt, maar het zorgde er wel voor dat ik afgelopen week weer even op Thialf kon trainen in de aanloop naar het NK. Hoewel ook dit even op losse poten kwam te staan toen ik dinsdag na de Kraantje Lek wakker werd. Ik had dat weekend gereden met ibuprofen om de pijn in mijn knie te onderdrukken, maar die kreeg ik dinsdag keihard teruggespeeld. De pijn was erger dan aan het begin van de blessure en zelfs met lopen deed het pijn. De dagen erna heb ik dus amper iets kunnen doen en was het alleen soms een half uurtje het ijs op. 

Verlies in de familie

Naast een slechte knie, kregen we als familie ook te maken met een onverwacht verlies. Mijn opa die in Spanje woonde overleed na een opname in het ziekenhuis. Samen met de rest van de familie ben ik daarom met mijn vader en moeder naar Spanje gevlogen om daar bij de uitvaart te zijn. Minder dan 24 uur nadat we het nieuws hoorden, zetten we voet aan de Spaanse bodem en een dag later was de uitvaart. Na de ceremonie bleven we uiteindelijk nog één dagje, om in ieder geval niet de héle tijd van hot naar her te rennen en alles een beetje te kunnen verwerken. Samen met mijn moeder heb ik nog twee mooie wandelingen gemaakt in de rotsachtige Spaanse omgeving en zondagavond kwamen we na drie hectische dagen weer thuis. Ik was blij dat ik op een fijne manier afscheid had kunnen nemen, maar maandag was ik wel helemaal gesloopt. De uren in het vliegtuig waren daarnaast verre van bevorderlijk voor de pijn in mijn knie, waardoor ik de dagen erna weer amper iets kon. 

De week van de NK Allround

De week van het NK Gelukkig werd het met de dagen ietsjes minder, waardoor ik de week voor het NK wel weer wat meer kon. Sterker nog, ik schaatste lekkerder en lekkerder en genoot met volle teugen. En door veel afmeldingen stond ik op een gegeven moment eerste reserve en leek het er zelfs even op dat ik mocht starten. Helaas bleef die ene afmelding uit en heb ik het NK vanaf de kant gevolgd. Heel erg jammer, ik kan niet anders zeggen, maar ondanks de teleurstelling van niet mogen rijden houd ik een goed gevoel over aan afgelopen week. Ik merkte eindelijk dat ik dit jaar wel degelijk progressie gemaakt heb. Ik klokte mijn snelste opening van het seizoen en reed weer soepel en ontspannen.Positief gevoelDus ondanks een gemist NK, sluit ik mijn seizoen op een positieve manier af. Want dat is wat ik nu doe. Ik zet er voor dit seizoen een punt achter. Niet omdat ik dat persé wil, maar omdat ik met mijn knie gewoon niet anders kan. Achteraf gezien had ik misschien eerder echt een maand die volledige rust moeten pakken, maar dat is achteraf en daar kan ik nu niks aan veranderen. Op advies van mijn sportarts ga ik nu focussen op het herstel, zodat ik straks bij het nieuwe zomerseizoen weer zonder pijn en beperkingen kan trainen. Hiervoor word ik straks goed begeleid en ik kan niet wachten totdat ik weer zonder pijn kan trainen. Ik ben nu al gretig voor het nieuwe seizoen, want door alle knieperikelen, en tussendoor corona en een voedselvergiftiging heb ik eigenlijk geen normaal seizoen kunnen draaien. All eyes on the next one…