Vorige update stond in het teken van een aantal tegenslagen. Met het vooruitzicht op beter sloot ik toen af. Helaas is dit op moment van schrijven nog geen realiteit.

Eerst even over mijn knieblessure. Zoals gezegd hebben we in twee weken de belasting eraf gehaald met het idee en de hoop dat dit de pees in mijn knie de ruimte zou geven wat meer te herstellen. Echter bleek al snel dat deze twee weken niet voldoende waren en dat mijn knie nog steeds weinig aankon. Niettemin stapte ik na twee weken het ijs weer op om een half uurtje te proberen hoe het ging. Dit viel best wel tegen, niet alleen wat betreft de pijn in mijn knie. Het voelde alsof ik maanden niet getraind had en al mijn spieren deden pijn. Ik weet het aan twee weken niet in schaatshoeken zitten, maar de dag erop voelde ik me steeds minder en minder goed en aan het einde van de dag was ik echt goed ziek. Ik voelde al gelijk dat dit niet een gevalletje van ‘even ziek zijn’ zou worden en voelde al aankomen dat ik wederom een streep kon zetten door een belangrijke plaatsingswedstrijd. Ondanks dat ik twee weken weinig had kunnen trainen, was er nog wel het idee om mogelijk wel aan de start van die plaatsingswedstrijd te staan, maar dat ging nu ook niet door.

Uiteindelijk heb ik zo’n vier dagen in bed gelegen met spierpijn, hoofdpijn, koorts en hoesten. Misschien herkennen jullie de klachten nog, maar net als veel mensen had ik het coronavirus te pakken. Een hele slechte timing wederom, zeker omdat het bovenop mijn twee weken amper trainen kwam.

Gelukkig heeft elk nadeel zijn voordeel en dat is dat de verplichte bedrust mijn knie wel goed deed en dat ik, nu ik beter ben, een stuk minder last heb. De irritatie en pijn zijn nog niet weg, maar ik ben wel in staat wat meer uren te maken op de fiets en wat langer en vaker op het ijs te staan. Wel is het zo dat het corona-virus een grote impact heeft gehad op mijn conditie en hart-long systeem. Ik ben heel snel kortademig en mijn hartslag schiet snel omhoog. Dit merkte ik zeker ook tijdens de Staatsloterij marathon op Amsterdam van afgelopen weekend, waar ik na 45 rondes uit moest stappen omdat mijn hart-long-systeem het niet meer kon bolwerken. Een groot verschil met bijvoorbeeld de marathon in Utrecht eerder dit jaar, die ik zonder probleem uitreed en waarin ik actief kon koersen en meezitten in aanvallen. Er is dus werk aan de winkel. Werk dat in dit deel van het seizoen eigenlijk helemaal niet gelegen komt, maar het is zoals het is en ik heb het er mee te doen.

De blik gaat vooruit en ik doe wat ik kan met de beperkingen van mijn knie. Zo ben ik begonnen met zwemmen, omdat dit geen belasting geeft voor mijn knie en elk half uurtje een extra half uurtje training is die bijdraagt aan het terugkomen op niveau en het terugbrengen van mijn conditie. Het regenachtige weer trotseer ik op de fiets met mijn nieuwe aankoop, een gravelbike. Op avontuur op de fiets, ongeacht het weer, iets waar ik heel erg blij van word! Begin januari gaan we daarnaast met Frysk nog een weekje de zon opzoeken met de fiets. Vitamine D tanken en trainingsuren maken in de lage trainingszones, iets wat ik nu erg kan gebruiken. The only way is up…