Op moment van schrijven is het schaatsseizoen alweer een paar weken oud. Na een zomer vol fietskilometers, uren in de krachthal en andere trainingen staan we nu echt weer op het ijs. En dat blijft echt wel het mooiste dat er is!

KNSB Openingswedstrijd shorttrack
Vier weken geleden luidde ik het schaatsseizoen in met de seizoensopener op shorttrackschaatsen. Omdat bijna al mijn wedstrijden van komend seizoen op de 400-meter baan zijn, was ik erg enthousiast toen bleek dat ik het weekend vóór de eerste langebaanwedstrijd toch een shorttrackwedstrijd kon rijden. Dit bood een uitgelezen kans om wat shorttrackmeters in raceverband mee te pakken… De dag begon met een relay. Hier kwam ik bij de eerste aflossing helaas ten val doordat ik op een blokje stapte, maar dat mocht de pret niet drukken. De resterende drie aflossingen reed ik stabiel en kon ik goed snelheid maken. Dit gevoel nam ik mee de eerste rit in, maar al snel kwam ik erachter dat zo’n relay toch weer iets heel anders is dan schaatsen ‘in pack’. Op de één of andere manier gaat er bij mij dan altijd een knopje om, waardoor ik geneigd ben domme keuzes te maken. Twee stomme inhaal- en blokkeeracties waren hier het gevolg van, waardoor aan het einde van de rit de afkorting ‘YC’ achter mijn naam stond. Dat staat voor ‘Yellow Cart’ en wil zeggen dat ik twee penalty’s in één rit had gemaakt. De consequentie was dat ik de rest van de ritten niet meer mocht rijden. Een dikke domper en vooral erg stom van mezelf. Beide acties waren onnodig. Maar niettemin een goede leerschool die ik meeneem naar de eerstvolgende shorttrackwedstrijd (wanneer die ook mag zijn). 

Los op de langebaan
De maandag na de KNSB-cup was het tijd voor langebaankamp nummer twee in Heerenveen. Deze keer met een aansluitend wedstrijdweekend. Ik genoot erg van de vijf voorafgaande trainingsdagen. Elke ijstraining ging het een stapje beter. Ik was vooral blij dat alleen rijden ook steeds stabieler ging. Daar had ik vorig jaar erg veel moeite mee, dus dat was een goede stap voorwaarts. Dit gaf tevens veel vertrouwen voor het wedstrijdweekend, waarin ik een 3km en 1500 reed. Helaas kwam ik op de eerstgenoemde afstand gelijk van een koude kermis thuis. Ik denk niet dat ik ooit een rit gereden heb waarin er zó weinig goed ging. De eindtijd was bijna tien seconden langzamer dan mijn eerste wedstrijd van vorig seizoen en van de goede punten uit de training was helemaal niets terug te zien. Hoewel ik erg baalde, probeerde ik deze frustratie niet mee te nemen naar de 1500 meter van de volgende dag. Dat lukte voor mijn gevoel wel goed, maar het eindresultaat was niet wat ik ervan gehoopt (en ook verwacht) had. Wederom een tegenvallende tijd en een rit waarvan de uitvoering ver van mijn trainingsniveau lag. Niet het wedstrijdweekend dat ik van tevoren voor ogen had, maar gelukkig ook niet het einde van de wereld. Het schaatsseizoen was immers pas één week oud… 

Een weekend later mocht ik aantreden op het NK Clubs. Dit was voor het eerst dat we als Hardrijders Club Amsterdam (HCA) mee mochten doen. Het was een gezellige dag waarbij iedereen elkaar aanmoedigde. Dat mijn eigen rit wederom niet ging zoals ik zou willen, was daarom een iets kleinere teleurstelling. De dag sloot ik af met een massastart. Dit is een onderdeel dat ik al een jaar erg interessant en leuk vind, maar waarop ik slechts een paar keer ben gestart. Komend seizoen wil ik daarom zoveel mogelijk massastarts rijden. Het is een leuk spel, een welkome afwisseling en daarnaast een goede training. Deze eerste massastart in Thialf bood in ieder geval perspectief voor de rest van het seizoen: rijden in het peloton ging me goed af, mijn plekje vasthouden ging prima en in de tweede tussensprint pakte ik ook een puntje mee. Kortom, zeker voor herhaling vatbaar! 

Focus op de trainingen
Het weekend van het NK Clubs luidde ook het échte begin van het schaatsseizoen in, want de week erop reden we als KTT Noordwest weer onze eerste rondjes op het Haarlemse ijs. Die zaterdag stond er voor het derde weekend op rij een wedstrijd op het programma. De 500 meter die ik die dag reed was gelukkig een stukje beter dan mijn eerdere races. Helaas was 1000 meter die volgde weer een stapje terug. Oftewel, er is nog een hoop werk aan de winkel om het niveau dat ik in trainingen laat zien ook in wedstrijden over te brengen. Gelukkig biedt dit tegelijkertijd houvast, want doordat ik het in de trainingen wel kan, is het iets makkelijker om positief te blijven. Het zorgt dat ervoor dat ik meer vertrouwen houd. Vertrouwen in het feit dat het op een gegeven moment óók gaat lukken in de wedstrijden. En tot die tijd werk ik gewoon gefocust mijn trainingen af. Elke training stap ik met een duidelijk focuspunt voor ogen het ijs op en tot op heden zorgt dit ervoor dat ik uit elke training goede leerpunten haal. 

IJsselcup in Deventer
Ondanks dat mijn ritten tot nu toe niet zijn wat ze moeten zijn, ben ik op basis van mijn tijden van vorig jaar wel geplaatst voor de eerste Holland Cup van het seizoen. Deze vindt komend weekend plaats in Deventer en is tevens een kwalificatiewedstrijd voor het WCKT. In principe was kwalificatie voorafgaand aan dit seizoen zeker een doel, maar op dit moment realiseer ik me ook heel goed dat ik daarvoor echt een stúk beter moet rijden dan de afgelopen weken. Ik ga dus gewoon mijn uiterste best doen, eigen focuspunten meenemen in de ritten en dan zie ik aan het einde van het dag wel waar ik sta. Gelukkig zal het weekend sowieso een leuke afsluiter hebben, want er staat ook weer een massastart op het programma! 

Een nieuwe omgeving
In de tussentijd staat ook de rest van mijn leven niet stil. De eerste tentamens op de universiteit zitten erop en ik begin langzaam door te krijgen hoe ik school en schaatsen het beste kan combineren. Hoewel dit de komende tijd waarschijnlijk toch weer anders gaat zijn, want afgelopen week zijn mijn ouders en ik naar Almere verhuisd. Dat betekent een nieuwe omgeving en dus ook weer een andere manier van mijn tijd indelen. Maar ik verwacht dat ik hier snel aan zal wennen. Zoals altijd met verhuizingen is het op dit moment nog ietwat chaotisch, zeker door alle dozen die her en der verspreid staan. Het indelen van een nieuw huis kost tijd, maar het gaat zeker de goede kant op…

Trust the process
Op alle vlakken van mijn leven is er dus sprake van verandering. En zoals voor alle verandering geldt, gaat deze niet lineair omhoog. Er zijn pieken en dalen en het is aan mij hier op de goede manier mee om te gaan. Het schaatsen gaat in wedstrijden misschien nog niet zoals ik wil, maar in trainingen is het goede gevoel er wel. Nu is het de zaak dit gevoel ook over te brengen in een wedstrijd. Dit is iets wat tijd en werk kost, maar ik ben meer dan bereid dit erin te steken. Oftewel, i’ll have to trust the process… 

Foto 1 gemaakt door Martin de Jong
Foto 2/3 gemaakt door Hidde Muije