In tegenstelling tot de winter gebeurt er in de zomer niet zo bijster veel. Elke maand een blog schrijven is verre van interessant, dus bij deze een blog over de eerste drie maanden van de zomer van seizoen 2022-2023. 

Langebaanschema
Het grootste verschil met vorig jaar is natuurlijk dat ik 99% het langebaanschema volg en daar waar het past in de lijn van het programma, er een aantal shorttracktrainingen aan toevoeg. Deze shorttracktrainingen zijn al sinds half mei bezig en vormen een welkome afwisseling tussen alle langebaantrainingen door. Doordat ik niet alle trainingen op het ijs meedoe, gaat het de ene week beter dan de andere. Maar dat is iets waar ik aan het begin van dit jaar voor heb gekozen. Niettemin blijf ik ervan genieten en blijf ik toch ook kleine stapjes vooruit maken. 

Trainingsdagen en -weekenden
Nóg een verschil ten opzichte van afgelopen zomer is dat we met KTT Noordwest elke twee weken een trainingsdag- of weekend doen. Op deze manier trainen we als team meer samen en daardoor ligt de kwaliteit van de trainingen vaak ook hoger. Na zo’n trainingsdag of -weekend volgt dan een rustweek waarin we iets minder gezamenlijke trainingen hebben. Op die manier gaat er wat druk van de ketel, valt er reistijd weg en hebben we dus meer ruimte om te herstellen voor het volgende trainingsblok. Een concept dat in eerste instantie een beetje wennen was, maar wat al snel erg leuk en ook nuttig bleek te zijn. Zo’n weekend als team bezig zijn komt het teamgevoel ten goede en je merkt ook dat de inzet hoog is. En minder hoeven reizen de week erna is natuurlijk helemaal fijn. Een heel weekend nergens naartoe hoeven voor een training voelt dan echt als een stuk meer rust. 

Terug op de wieltjes
Het derde nieuwe onderdeel van deze zomer is voor mij het skeeleren. Doordat ik vorig jaar drie maanden in Frankrijk zat, heb ik de skeelers nul keer aangeraakt. Deze zomer was dat echter anders en bond ik de wielen weer onder. De eerste paar trainingen was het echt heel erg inkomen. Niet in de laatste plaats omdat mijn skeelers echt verschrikkelijk zaten, maar ook nadat ik via Hyro nieuwe skeelers had geregeld, ging het nog steeds niet heel erg soepel. Ik voelde me niet zeker in de bochten en werd daardoor heel voorzichtig. Dat kwam vooral omdat ik ervan houd lang af te zetten bij een overstap en op wieltjes werkt dat niet omdat je dan je grip verliest. 

Gelukkig ging het na een paar weken wel beter en ik weet nog dat ik thuis vertelde dat ik er bijna plezier in had. Ik denk dat je ‘m al aan voelt komen: de volgende training ging ik halverwege de bocht onderuit. Het was een hele lullige val en op een paar schaafwonden en een deuk in mijn helm na viel de schade mee. De grootste impact zat ‘m meer in de weken erna, want de volgende trainingen liepen gewoonweg verschrikkelijk. Hoewel ik voor mijn gevoel mentaal niet bang was, vertelde mijn lichaam een heel ander verhaal. Daar waar ik de week ervoor nét die ontspanning in de bocht gevonden had, was die nu weer helemaal verdwenen. Kortom: terug bij af. Balen, maar ik hoop dat er na een paar keer skeeleren weer wat verbetering in zit. 

Tijd doden op de fiets
De laatste nieuwigheid van deze zomer zit ‘m in het aantal fietsuren dat ik maak. Dat is ten opzichte van voorgaande jaren een stuk meer. In het begin was dat best wel even wennen, zeker omdat je een rit van vier uur (op bepaalde dagen) mentaal wel een uitdaging is. Maar daar staat weer tegenover dat ik al snel merkte dat het vele fietsen zich wel uitbetaalde. Zo ging mijn gemiddelde omhoog, hartslag omlaag en voelden ritten van drie uur niet eens zo extreem lang meer. Daarnaast vind ik lange ritten op de fiets nu ook gewoon erg leuk. Nu natuurlijk hopen dat ik ook verschil ga merken in de winter, maar daar twijfel ik eigenlijk niet aan. 

Caught Covid
Dan over tot de orde van de dag. Na tweeënhalf jaar op magische wijze alles ontlopen te hebben, was het drie weken geleden toch zover: ik testte positief op corona. Omdat meer mensen in ons team besmet waren, had ik de ochtend van de desbetreffende dag voor de zekerheid al getest. Negatief. Diezelfde middag voelde ik me op de fiets echter niet lekker worden en bij thuiskomst gaf de test twee streepjes. Dat heb ik geweten ook, want drie uur later lag ik met spierpijn en koortsrillingen in bed. Dit duurde zo’n drie dagen en daarna was ik in ieder geval weer in staat iets anders te doen dan in bed liggen, slapen en Netflix kijken. Op de vierde dag probeerde ik weer een stukje te fietsen, maar dat bleek iets te snel. Een dag later ging dat wel weer en op dag zes bouwde ik het fietsen uit naar twee uurtjes rustig trappelen. De dagen erna hebben we natuurlijk wel een beetje voorzichtig gedaan, maar de naweeën vielen me erg mee en ik kon bijna alles gelijk 100% meedoen. 

Even ertussenuit
Een week na mijn coronaherstel vloog ik met een deel van de familie van mijn vaders kant naar Spanje. Mijn opa vierde zijn tachtigste verjaardag en omdat hij door zijn gezondheid niet meer naar Nederland kon komen, vlogen wij naar hem toe. Donderdagnacht stonden we om tien voor vier op Schiphol en om half acht vertrok het vliegtuig. Godzijdank waren de rijen op Schiphol niet zo lang als we vreesden, maar toch duurde het ruim tweeënhalf uur om door de security heen te komen. Maar toen dat eenmaal achter de rug was kon de mini-vakantie beginnen. 

Soms heb je van die vakanties waarvan je niet doorhebt dat je ze nodig hebt, totdat het zover is. Weg uit de sleur van thuis en een nieuwe omgeving. Even een paar dagen alleen fietsen, zwemmen, zonnen, watermeloen eten en tijd doorbrengen met familie was heel erg welkom. Ons appartement had voor de deur een zwembad, dus na elke fietsrit kon ik linea recta de verkoeling opzoeken. Het fietsen daar deed ik op een gehuurde fiets en de omgeving was echt prachtig. Sowieso is fietsen op een andere plek altijd genieten, maar de bergomgeving en het uitzicht op de Spaanse sinaasappelgaarden waren toch een overtreffende trap. Tel daarbij de fijne momenten met familie op en ik stapte maandagochtend helemaal opgeladen op het vliegtuig naar huis. Tenminste, dat dacht ik. Want drie dagen na terugkeer speelde een ander virus me parten, met als gevolg veel hoofdpijn, nekpijn en verkoudheid. Op moment van schrijven is dat nog steeds zo, dus typ ik dit ook met gekruiste vingers in de hoop dat het snel wegtrekt. 

Het belang van vrienden
Om dit blog nog even op een positieve noot af te sluiten, het volgende. Begin dit seizoen heb ik me voorgenomen meer tijd vrij te maken voor vrienden. Dit omdat ik snel de neiging heb om volgens een soort standaard routine te gaan leven, terwijl juist die momentjes met vrienden zo belangrijk zijn om je daaruit te halen. En nu ik meer tijd doorbreng met hen merk ik ook dat ik een stuk lekkerder in mijn vel zit. Reden genoeg dus om hier lekker mee door te gaan!

Mijn zoektocht naar een plekje om te wonen
Last but not least is een kleine roep om hulp. Zoals jullie weten ga ik komend jaar Franse Taal & Cultuur studeren in Utrecht. Net als menig ander student heb ik niet zo veel zin om thuis te blijven wonen en dus ben ik op zoek naar een eigen plekje. Omdat ik voor trainingen vaak naar Haarlem, Amsterdam of Alkmaar moet, zoek ik iets aan de westkant van Utrecht of in Maarssen, Zuilen en Overvecht. Maar met de krappe woningmarkt is het vinden van iets geschiktst hartstikke lastig, dus vandaar dat ik jullie om hulp vraag. Ik vind het helemaal niet erg om iets te moeten delen met één of twee mensen, hoewel de voorkeur uitgaat naar een plekje voor mezelf. Mijn budget ligt tussen de 500-600 euro en ik zoek dus iets aan de westkant van Utrecht. Het gaat om de periode van half augustus (eerder mag ook) tot in ieder geval begin april 2023 en misschien wel langer. Ik hoop dat iemand van jullie de gouden tip heeft!