Afscheid nemen bestaat wel
Vier jaar geleden scherpte ik als C2’tje mijn langebaan PR’s aan tot tijden waar ik lang niet aan kon komen. Aan het begin van dit jaar wist ik er eindelijk twee te verbreken en twee weken geleden, op de laatste wedstrijd van het jaar, reed ik ook de resterende tijden uit de boeken. Zo fijn als het is om een jaar goed te beginnen, zo fijn is het ook om met een goed gevoel een seizoen af te sluiten en met PR’s op de 500 en 1500 meter heb ik dit zeker gedaan. Traditiegetrouw volgt nu even een kleine terugblik op mijn seizoen, met alle hoogte- en dieptepunten in de spotlight. 

Schaatsseizoen 2021-2022
We beginnen in de zomer, waar ik besloot na mijn examens het roer volledig om te gooien en voor drie maanden naar Frankrijk te gaan. Alle uitgebreide ervaringen zijn terug te lezen in mijn blog, maar laten we het erop houden dat het in alle opzichten een onvergetelijke ervaring was, waar ik veel van heb geleerd. 

Na een tussenstop in Parijs en België, was ik na vier maanden weer terug in Nederland waar ik aftrapte met een langebaankamp in Heerenveen. Daaropvolgend stapte ik over naar een shorttrackkamp, maar dat kwam al na de eerste ijstraining ten einde doordat ik een ijzer onder mijn oog kreeg en dus een week schaatsvrij moest nemen. Kort hierop reden we de eerste shorttrackwedstrijd van het seizoen, welke me vooral bijstaat door het vele plezier dat we gemaakt hebben. In diezelfde week reed ik ook de eerste competitie op de langebaan en hier noteerde ik mijn eerste twee PR’s sinds vier jaar. Een heuglijke moment wat zorgde voor veel vertrouwen in de rest van het langebaanseizoen. 

Mijn eerste Holland Cup viel helaas buiten deze lijn der verwachtingen en was hierdoor de eerste grote teleurstelling van het seizoen. Deze werd kort erna wel weer een beetje gecompenseerd door een hartstikke leuke internationale shorttrackwedstrijd in het Belgische Hasselt. Vanuit België ging ik gelijk door naar Inzell en dat was ‘by far’ het leukste kamp van het hele seizoen. Dat ik ziek terugkwam en hierdoor een slechte Resiedentiecup reed, is iets was me nog steeds een beetje dwars zit, maar waar ik tevens niks aan kan veranderen. 

Een grote meevaller was dan weer dat het vooraf afgelaste NK Allround junioren toch wél doorgang kon vinden. Een vierde plaats in het klassement was niet genoeg voor plaatsing voor de Junior Worldcups, maar was wel een kleine opsteker en zorgde ervoor dat ik mijn debuut mocht maken bij de senioren op het NK Allround. Deze wedstrijd was denk ik wel mijn hoogtepunt van het seizoen. Niet omdat ik de sterren van de hemel reed, zeker niet, maar wel omdat het een hele mooie ervaring was. 

Na dit NK Allround volgden de Trials voor de WK Junioren shorttrack, maar dat was helaas geen succes. Les voor de volgende keer: controleer voor een belangrijke wedstrijd altijd je bending en ronding, want een slechte ronding rijdt echt níet lekker. 

Na deze wijze les stond mijn laatste NK voor junioren op het programma. In tegenstelling tot wat veel mensen verwachtten, had ik voor het NK Sprint gekozen en niet voor het NK Lange Afstanden. Een keuze waar ik tot de dag van vandaag zeker geen spijt van heb, want het was denk ik de leukste wedstrijd van het hele jaar en goud op de afsluitende teamsprint maakte het feestje compleet. 

Na het NK Sprint als klein hoogtepunt, volgde in het weekend van 19-20 maart een groot dieptepunt. In dit weekend werd namelijk het NK Shorttrack junioren verreden en dit was de wedstrijd waar ik de afgelopen vier weken voor had getraind op het shorttrackijs. Juist omdat ik zo weinig wedstrijden had kunnen rijden was dit een wedstrijd waar ik veel zin in had, niet in de laatste plaats omdat het mijn laatste NK junioren zou worden. Helaas mocht het zo ver niet komen, want doordat ik i.v.m. mijn liesblessure en vele langebaanwedstrijden geen van de vier verplichte KNSB-Cups had kunnen rijden, voldeed ik niet aan de ‘kwalificatie-eisen’ van de KNSB en mocht ik dus niet starten. Dat er maar zeven dames junioren A aan de start stonden maakte ook niet uit voor het shorttrack-bestuur: geen NK dus voor mij. Ik zou liegen als ik zeg dat dit niks met me deed, want de training nadat ik dit nieuws hoorde werd ik halverwege even geveld door een mental breakdown. Het duurde echt een paar dagen voordat ik me erbij neer kon leggen. Toen dit eenmaal gelukt was, maakte het me ook niet meer zo heel veel uit en maakte ik gelijk volop gebruik van de extra vrije tijd. Ik shorttrackte nog wel, maar veel meer nog sprak ik af met vrienden. Neem bijvoorbeeld de afterparty van de Zilveren Bal. Als ik dat weekend nog het NK had moeten rijden, was ik daar nooit naartoe geweest en had ik nooit zo’n leuke avond gehad. 

Terugkijkend of afgelopen seizoen kan ik niet anders dan zeggen dan dat ik gemengde gevoelens heb. Ja, ik heb stappen gezet en weer de aansluiting met de top gevonden op de langebaan, maar wat betreft shorttrack viel het allemaal een beetje tegen. Daarnaast merkte ik vooral in het tweede deel van het seizoen dat mijn duurbasis ondergemiddeld was, doordat we in de zomer veel meer focus hadden op weer sterk worden en daar liep ik de laatste rondes van de 1500 meter en 3 kilometer snoeihard tegenaan. Des te meer reden om komend jaar extra veel te fietsen en dan weer een stap in de goede richting te zetten! 

Kiezen tussen twee liefdes
Dat gezegd hebbende, komen we uit bij hetgeen ik al weken mee worstel: Wat ga ik komend seizoen doen? Dat ik slecht ben in keuzes maken weet ik. Maar dat ik meer dan een maand zou doen over het maken van deze keuze had ik niet verwacht. Voor hen die hier nieuw zijn: het gaat om de keus tussen langebaan en shorttrack. 

Sinds vijf jaar combineer ik beide disciplines en dat zorgde er altijd voor dat ik de benodigde afwisseling in mijn trainingsweken had. Het langebanen gaf me de bekende beweging die ik kan dromen en het shorttrack bood daarnaast de speelsheid en de actie die ik in het langebanen soms mis. Daarnaast zette ik vanaf het begin heel snel stappen met shorttrack, daar waar deze stappen bij langebaan veel kleiner waren. Kiezen heb ik dan ook nooit gedaan. Langebaan is wel altijd leidend geweest in mijn keuzes voor wedstrijden, maar als iemand me vroeg wat ik het leukste vond had ik nooit een eenduidig antwoord. Dat was toen niet erg, want ik kon het allemaal makkelijk combineren. Toen ik gevraagd werd voor het KTT Shorttrack heb ik geen moment getwijfeld en ik denk dat mijn eerste jaar bij KTT Midden één van de leuke jaren in mijn ‘carrière’ is geweest. De ervaring van een team met allemaal gelijkgestemden, die elke ochtend vroeg samen de kussens klaarzetten voor de training, samen blijven hangen na de training en die in de middag samen de strijd met de verzuring aangaan op de sprongtraining… Dat was iets wat ik nog nooit in die mate had meegemaakt en doordat alle training op en rondom de Vechtsebanen in Utrecht plaatsvonden, gaf dat een stabiel gevoel. 

Wel was het allemaal heel veel. Nieuwe mensen, nieuwe trainingen en veel meer uren maken dan dat ik gewend was. Tel daar de stress van de vierde klas van de middelbare school bij op en zo gebeurde het dat ik mezelf een beetje kwijtraakte. Eind dat jaar werd ik ook gevraagd voor KTT Noordwest Langebaan. Een aanbod waar ik volmondig ‘ja’ op zei, maar wat anders liep dan verwacht doordat ik die zomer in het ziekenhuis belandde met een eetstoornis. Dat was in 2019, bijna drie jaar geleden dus en het is eigenlijk pas sinds dit jaar dat ik het gevoel heb dat ik terug ben. Dat dit zo lang heeft geduurd, heeft zeker ook te maken met het feit dat ik zowel langebaan als shorttrack bleef doen en daarnaast veel te vroeg weer ben begonnen met trainen. Zowel mentaal als fysiek was ik daar nog niet klaar voor, maar dat was iets wat ik toen niet wilde zien.

Wat ik hiermee wil zeggen? Dat ik denk dat die keuze ervoor gezorgd heeft dat ik voor mijn gevoel nooit het maximale uit de combinatie van shorttrack en langebaan heb kunnen halen. Het eerste jaar was ik mentaal nog veel te veel bezig met randzaken en het tweede jaar dacht ik er te zijn, maar hield ik mezelf toch voor de gek. Dit jaar stond in principe niks mij in de weg wél in beide disciplines 100% eruit te halen, maar toen besloot ik in de zomer drie maanden naar Frankrijk te gaan. Dat was op persoonlijk vlak een geweldige ervaring, maar achteraf gezien was het sportief gezien geen handig besluit. Voordat ik naar Frankijk vertrok, reed ik makkelijker dan ooit op shorttrack en qua combineren van zowel een langebaan- als shorttrackschema hadden we een goede balans gevonden. Maar niettemin vertrok ik naar Frankrijk en de rest van het verhaal kennen we: een langebaanseizoen waarbij ik telkens nét buiten het podium viel en, omdat ik soms weken niet shorttrackte, werd het met deze discipline helemaal niks. 

Het is pas sinds de laatste vier weken dat ik weer merkbaar vooruitgang heb geboekt op de shorttrackbaan. Iets wat heel leuk is, maar wat mijn keuzestress er alleen maar erger op maakt.  Want als shorttrack nog steeds veelal frustratie zou zijn geweest, zou ik veel makkelijker de keus voor langebaan kunnen maken. Maar nu het shorttracken wél goed gaat, speelt constant door mijn hoofd dat ik nog zo veel stappen kan zetten als ik er wél een seizoen 100% aandacht aan besteed. Maar alle pijlen op shorttrack zorgt ook voor buikpijn, want er is geen haar op mijn hoofd die eraan denkt het langebanen ‘erbij’ te doen. Het moge dus wel duidelijk zijn dat het voor mij als een onmogelijk dilemma voelt. Het is alsof ik moet kiezen tussen twee grote liefdes en we weten allemaal dat zoiets verdomd veel pijn doet. 

Als ik het erover heb met anderen, voel ik na een paar woorden ook gelijk de tranen branden. Vier weken geleden dacht ik de keus te hebben gemaakt: ik kies voor langebanen en shorttrack komt er ondersteunend bij.  Concreet gezien betekent dit dat ik alleen nog maar bij KTT Noordwest rijd en dit schema leidend is en ik daarnaast en als meetrainer bij KTT Midden de ijstrainingen zou kunnen doen als dit uitkomt. En eerlijk is eerlijk, toen ik die keuze maakte viel er echt een last van mijn schouders, want ik kon eindelijk de stress van het kiezen achter me laten… Dacht ik toen, want afgelopen week sloeg de twijfel toch weer toe. Het shorttracken nam steeds meer een plaatsje in mijn hart in en de gezelligheid van het team in Utrecht is gewoonweg ongeëvenaard. Van het ene op het andere moment kwam het idee in me op voor shorttracken te kiezen. Dus shorttrack bovenaan en één keer per week op de langebaan. Kijken wat dat me zou brengen. 

Je raadt het al, de keuzestress was weer helemaal terug. Uiteindelijk komt het er denk ik gewoon op neer dat ik kiezen eng vind. Want wat als ik kies voor langebaan en het niks wordt? Dan kan ik niet zo makkelijk weer terugvallen op het shorttracken. Andersom is dat weer een heel ander verhaal, want langebaan gaat prima samen met een carrière in het shorttracken, kijk maar naar mensen als Suzanne Schulting en Selma Poutsma.   

Toch zie ik mezelf, als ik naar de toekomst kijk, op de langebaan staan. Ja, het shorttracken zit diep in mijn hart en ik zal het nooit helemaal los kunnen laten, maar langebaan is waar ik voor wil gaan. En dat is dan ook de keuze die ik heb gemaakt. Langebaan komt bovenaan en komende zomer ga ik volledig voor het zomerprogramma van Sjoerd. Met daarnaast de ijstrainingen van shorttrack. Zeker in het begin van de zomer is dit goed te combineren omdat we pas in de zomervakantie voor het eerst gaan langebanen. Het wordt dus, zoals eigenlijk elke keer afgelopen drie jaar, weer een volledig nieuw seizoen waarin ik geen flauw idee heb wat ik kan verwachten. Hoe ga ik het vinden om veel meer langebaangerichte trainingen te doen? Zal ik snel vooruit gaan? En wat als het shorttracken opeens wél weer heel goed blijkt te gaan? Wat ga ik dan doen als de winter eraan komt? Gelukkig zijn dit dingen waar ik me nu geen zorgen over hoef te maken. Eerst maar even de zomer doorkomen en dan kijken we verder. Tot dan zit ik gewoon in een vaste relatie, waarbij ik zo nu en dan even vreemd ga.