Twee jaar geleden schreef ik in Inzell mijn blog over mijn problemen rondom eten. Nu, twee jaar later, veel ervaringen en gevechten later, zit ik als een heel ander persoon op dezelfde plaats dit blog te schrijven met de bergen op de achtergrond. Samen met KTT Noordwest ben ik hier voor tien dagen op trainingskamp om zo de laatste puntjes op de i te zetten richting de Residentie Cup. En de puntjes moeten bij mij zeker nog op de i, want mijn laatste wedstrijden vielen erg tegen. 

Ijsselcup in Deventer en verdere wedstrijden  
Zoals ik in mijn vorige blog al vermeldde, had ik me op zowel de 1000, 1500 als 3000 meter weten te plaatsen voor de Holland Cups. Hier was ik hartstikke blij mee, want via de eerste Holland Cup was er een mogelijkheid me te plaatsen voor het NK Afstanden Senioren in Heerenveen. Na een jaar van weinig wedstrijden en geen publiek, was het idee van schaatsen in een Thialf vol met publiek echt een droom die opeens binnen handbereik leek te zijn. Hoewel ik wist dat ik echt wel hard moest rijden om me te plaatsen, had ik er wel vertrouwen in omdat ik op basis van mijn tijden op de 1000 meter en 3 kilometer een prima plek in de ranking bezette en ik wist dat ik op de 1500 meter echt nog een stuk harder kon. 

Optimistisch stapte ik zaterdag 16 september dan ook in de auto op weg naar Deventer om daar een 1500 meter te rijden. Met mijn coach Sjoerd had ik besloten de 1000 meter dit weekend even te laten voor wat het was en me te richten op de twee langere afstanden. Helaas kwam ik op de 15000 meter van een koude kermis thuis: elk rondje dat ik reed had ten opzichte van de voorgaande zo’n drie seconden verval en ik reed erg verkrampt. Mijn eindtijd van 2:09.24 was er eentje waar ik me nog steeds voor schaam en waar ik dus ook zeker niet tevreden mee was. Het leek wel alsof ik alleen nog maar verkrampt kon schaatsen, waardoor ik na anderhalve ronde al helemaal op was. 

De teleurstelling was groot, want met mijn tijd kwam ik natuurlijk niet in de búúrt van een startplaats op het NK. Balen, maar zondag had ik op de 3 kilometer nog een kans. Een kans die ik helaas niet greep. Hoewel ik ten opzichte van de 1500 meter technisch zeker beter reed, waren de laatste drie rondjes gewoonweg te ver en verloor ik in het laatste deel van mijn rit bijna tien seconden ten opzichte van de rest. Met 4:32.66 reed ik wederom een tijd waar ik totaal niet blij mee was en waarmee ik me zeker niet voor het NK had geplaatst. Het waren al met al twee ritten die niet in de lijn der verwachtingen pasten, zeker niet omdat ik drie weken daarvoor nog heel lekker reed en de laatste rondes steeds beter vol kon houden. Natuurlijk was ik ziek geweest, maar ik had niet verwacht dat dit zo’n impact had omdat dit slechts drie dagen geweest was. Wel realiseerde ik me achteraf dat ik me, na mijn tweede coronavaccinatie, constant vermoeid had gevoeld en dat meer dan drie rondjes al snel erg zwaar werden. Of dit een verklaring is voor mijn slechte races weet ik niet. Het zal vast een rol hebben gespeeld op de 3 kilometer, maar op de 1500 meter denk ik dat het vooral aan mezelf lag. Ik was te veel gefocust was op hard rijden en niet op een relaxte en effectieve slag vinden. Mijn doorkomst op de 3 kilometer was ook sneller dan mijn eindtijd van de 1500 meter en ook dat zegt al wat, aangezien de doorkomst normaal zo’n twee à drie seconden langzamer hoort te zijn. 

Natuurlijk baalde ik als een stekker dat ik niet had laten zien wat ik kon, maar na me even rot te hebben gevoeld probeerde ik ook snel weer door te gaan en verder te kijken. Het weekend na de Holland Cup reed ik op zaterdagavond in Haarlem nog een 1500 meter, enkel om te proberen minder gespannen te rijden en mijn indeling te verbeteren. Ik startte met het idee ‘m’ te rijden alsof het de eerste rondjes van mijn 3 kilometer waren, maar net als de week ervoor in Deventer ging na anderhalve ronde het licht al uit en was het strijden tot de finishlijn. 

Belgische shorttrackwedstrijden 
Snel vergeten dus en op naar de volgende wedstrijd van de kalender, wat een shorttrackwedstrijd was. In hetzelfde weekend van het NK-langebaan, was er namelijk ook een internationale shorttrackwedstrijd in Hasselt. In verband met de Holland Cup had ik weinig shorttrack-uren gemaakt, dus ik ging er op voorhand naartoe om gewoon lekker te rijden en weer een beetje bekend te worden met het racen. Wonderwel viel het heel erg mee hoe lastig ik het shorttracken weer vond en reed ik eigenlijk erg lekker. Een kleine domper was wel dat ik aan het eind van het weekend twee penalties op mijn naam had staan, maar daarentegen had ik een PR neergezet op de 500 meter én had ik weer veel plezier gehad in het racen tegen de anderen. Daarbij kwam ook dat veel van mijn Franse vrienden aanwezig waren, waardoor het weer even voelde alsof ik terug was in Font- Romeu. Hartstikke leuk om iedereen weer te zien en ook goed om weer wat Frans te praten, want dat bleek toch wel weer ver weggezakt. Toen alle races verreden waren heerste er bij mij een best tevreden gevoel: ik had voor het eerst sinds lange tijd weer lekker geraced, de snelheid voelde steeds comfortabeler en ik had het gevoel dat mijn conditie in vergelijking tot de week ervoor weer wat terug aan het komen was. 

• 

• 

Door naar Duitsland
Na drie dagen racen in Hasselt kwam mijn vader me op zondag ophalen om me af te zetten op een parkeerplaats bij Eindhoven. Daar stonden twee teamgenootjes van KTT Noordwest mij op te wachten, waarna we met z’n drieën op weg gingen naar Inzell. Na een overnachting in Nürnberg kwamen we maandag rond elf uur aan op onze bestemming en die middag hebben we al wandelend een klein stukje van de omgeving verkend. Dinsdagochtend stonden we voor het eerst op het ijs en dat was net zo fijn als ik me van tevoren had voorgesteld. Lekker glijden en niet zo erg hoeven werken om vooruit te komen, zoals we gewend zijn van het Haarlemse ijs. 

Ook de omgeving is natuurlijk prachtig. De bergen rondom, de frisse lucht, de eerste sneeuw en het zonnetje maken dat ik helemaal tot rust ben gekomen. Fijn is dat er tussen de trainingen veel tijd is om je eigen ding te doen en we zijn dan ook vaak te vinden bij de bakkerij in het ‘centrum’ voor een bakje koffie en zo nu en dan een taartje. Tijdens een rustmiddag zijn we met bijna het hele team naar de top van de Rauschberg geweest, waar het helemaal vol lag met sneeuw. Dat zijn toch momentjes die je bij blijven, net zoals de wandeling die we op de rustdag hebben gemaakt. Deze liep via een nogal avontuurlijk pad parallel aan een riviertje met eromheen prachtige natuur, prachtig! Diezelfde natuur zorgt er ook voor dat ik het mountainbiken hier niet erg vind en de ijstrainingen gaan ook lekker. Zo hebben we bijvoorbeeld een tempo van drie rondes gedaan, wat een beetje vergelijkbaar is met een 1500 meter, en daarbij lukte het me eindelijk weer ontspannen op tempo te rijden. 

• 

• 

• 

Nu ervoor zorgen dat ik deze lijn vast kan houden richting volgend weekend, want dan rijd ik in Den Haag de Residentie Cup. Zaterdag een 500 meter en 1500 meter en zondag resteert dan nog de 3 kilometer in Utrecht. Hoewel ik sinds een paar dagen een beetje verkouden ben, heb ik er zin in weer een wedstrijd te rijden. Nog even genieten van de laatste uren hier in Inzell, voordat we morgen weer met de auto terug naar huis rijden en dan gaan we er weer voor!

Dankbaar
Als kers op de taart van een mooi trainingskamp kan ik ook melden dat ik wederom twee mooie sponsoren heb gevonden. Zowel Cygnium als Wijnen-tuinen zullen komend seizoen te zien zijn op mijn pak en ik ben ze allebei erg dankbaar voor de steun en het vertrouwen.