Zittend in het raamkozijn van mijn eigen appartementje start ik met het schrijven van dit eerste blog over seizoen 2021-2022.  Niet omdat ik eindelijk besloten heb om een eigen plekje te zoeken in Amsterdam, maar omdat ik voor een zevental weken in Frankrijk ben. Dit was iets wat al heel lang onderhuids sluimerde en wat, naarmate het einde van het schooljaar naderde, steeds verder omhoog kwam drijven. Al sinds ik jong ben heb ik een bepaalde liefde voor Frankrijk. Als we op vakantie gingen naar de Belgische Ardennen (waar ze frans spreken), probeerde ik altijd uit alle macht de gesprekken te volgen in de voor mij zangerig klinkende Franse taal. En als ik net over de Franse grens ging paardrijden, moest en zou mijn vader me een zinnetje in het Frans leren, zodat ik in ieder geval íets kon zeggen. Het eerste Franse woord dat ik heb geleerd was dan ook ‘cheval’, wat ‘paard’ betekent. Deze liefde voor de Franse taal en cultuur is nooit verdwenen en sinds de eerste Franse les op de middelbare school heb ik mijn uiterste best gedaan om zoveel mogelijk in me op te nemen. Toen ik in de vierde klas merkte dat ik in staat was Franse zinnetjes te maken en Franse gesprekken me niet meer als Chinees in de oren klonken, was ik in de wolken. Begin dit jaar stak opeens het idee de kop om na de examens een paar maanden naar Frankrijk te gaan. In het begin had ik niet eens door dat dit idee was gegroeid, totdat ik me opeens realiseerde dat als mensen me vroegen wat ik komend jaar zou willen doen, ik steevast antwoordde met ‘Ik ga een aantal maanden in Frankrijk wonen’. De eerste paar weken bleef het ook bij dit zinnetje. Maar naarmate het einde van het schooljaar steeds dichterbij kwam, werd de overtuiging dat ik dit écht wilde steeds groter en besloot ik actie te ondernemen. Hoewel de grootste reden om naar Frankrijk te gaan het leren van de taal en cultuur was, wilde ik ook graag blijven trainen. Via een oud teamgenootje heb ik daarom contact gezocht met de trainer van het Franse shorttrackteam met de vraag of ik met hen mee zou mogen trainen. Gelukkig was het antwoord gelijk positief. Het enige wat toen nog restte was het vinden van een plekje om te wonen, maar ook dit was zo geregeld toen bleek dat één van de Franse rijders een appartement te huur had. 

Heel veel tijd om stil te staan bij het feit dat ik écht naar Frankrijk zou gaan om daar te wonen en te trainen had ik niet, want de examens kwamen met rasse schreden dichterbij. En hoewel ik in mijn vorig blog schreef dat ik druk bezig was met het maken van een leerschema, is daar niet veel van terecht gekomen en besloot ik uiteindelijk maar om elke dag een proefexamen te maken en daar zo veel mogelijk van te leren. Naast het vele werken aan school, zat ik ook vaak in de auto voor rijles. Doordat mijn plan om naar Frankrijk te gaan nu werkelijkheid zou worden, wilde ik voor mijn vertrek nog rijexamen doen op ‘hoop van zegen’ dat ik zou slagen. Gelukkig had mijn rij-instructeur op de zaterdag voordat de schoolexamens van start gingen nog een rijexamen weten te regelen, maar dit betekende wel dat ik  heel veel uren moest maken, want zo goed reed ik toen nog niet. Bloed, zweet en tranen volgden, maar wel met resultaat: ik was in één keer geslaagd! Toen ik het felbegeerde roze papiertje in de pocket had, kwam de stress voor het schoolexamen pas binnen. Tot het moment van afrijden was ik vooral hiermee bezig geweest en de examens voelden nog aan als een soort bijzaak. Achteraf ‘best wel lekker’, want hierdoor heb ik me er tot twee dagen van tevoren niet echt druk over gemaakt. 

Gek genoeg vond ik de twee weken waarin de examens plaatsvonden een hele relaxte en gezellige periode. Ja, iedereen was het halve uur voorafgaand aan het examen van de dag gestresst, maar de sfeer na afloop en de interactie tussen leerlingen en leraren was gewoon erg leuk. Om eerlijk te zijn genoot ik ook wel een beetje van het maken van de examens, vooral van degenen die goed gingen of van de vakken die ik echt leuk vind (waaronder natuurlijk Frans). De eerste week ging echt heel erg goed, op wiskunde na. De tweede week was ook prima, hoewel natuurkunde als laatste examen dan weer wat minder ging. Al met al heb ik er wel vertrouwen in dat ik ga slagen, want bij het nakijken van sommige examens kwamen mijn antwoorden goed overeen. Hoewel ik van tevoren wel wist dat ‘zakken’ heel moeilijk zou worden, was ik toch erg blij dat het zo goed ging. Mijn vertrek naar Frankrijk stond namelijk op de woensdag na mijn laatste examen gepland, dus terugkomen voor een herkansing was niet aan de orde. Nu maar hopen dat dit echt niet hoeft, want dat zou wel heel zuur zijn… 

Voordat ik met mijn vader de auto in zou stappen naar Frankrijk, ben ik van zaterdagavond tot maandagochtend met mijn langebaanteam in Limburg geweest voor een klein (fiets)trainingskampje samen met team Zaanlander waar o.a. Irene Schouten en Jorrit Bergsma trainen. De rest was vrijdagavond al aangekomen, maar omdat ik bijna naar Frankrijk zou gaan en ik na het maken van tien examens in twee weken toch wel moe was, haakte ik wat later aan. De avond na mijn laatste examen hebben mijn ouders en ik dan ook gezellig met zijn drieën op een terrasje gegeten. 

De twee dagen in Limburg waren heel leerzaam en héél erg zwaar. Laten we zeggen dat de trainer van Zaanlander, Jillert Anema, zijn reputatie meer dan waar heeft gemaakt. We deden trainingen die zwaarder waren dan wij normaal gesproken doen en hij pushte ons echt om het maximale uit onszelf te halen. Erg heftig, maar ook iets wat ik zeker meeneem voor de toekomst. Heel leerzaam was het ook toen de assistent-trainer van Zaanlander, Arjan Samplonius, zondagavond langskwam en ons de kans gaf vragen te stellen waar we graag het antwoord op wilden weten. Dat was toch wel bijzonder, want normaal gesproken stellen merkenteams zich niet zo snel open voor rijders zoals wij. 

Nadat ik thuiskwam van het kampje met KTT Noordwest begon de heisa pas echt. Door mijn examens had ik alles wat ik nog moest regelen voor Frankrijk voor me uitgeschoven en deze berg met dingen moest hierdoor allemaal in twee dagen worden afgewerkt. Dit uitstelgedrag kwam ook een beetje door de groeiende twijfels die ik had bij mijn plan om te gaan. Hoewel ik diep van binnen wist dat het iets was wat ik voor geen goud zou willen missen, kon ik mezelf er niet van weerhouden ook na te denken over de mogelijkheid dat het helemaal geen leuke ervaring zou worden. Het schaatsen in Nederland ging namelijk zo extreem goed, dat ik bang was om deze progressie te verliezen als ik ergens anders zou trainen. De rondetijden kwamen zo makkelijk, technisch viel alles steeds beter op zijn plek en ook fysiek voelde ik me echt sterk. Allemaal dingen waar ik heel blij mee was en dus ook niet kwijt wilde raken. Gelukkig waren daar ook altijd nog mijn ouders, die me weer even goed in lieten zien hoe graag ik naar Frankrijk wilde. Conclusie: de twijfels waren niet volledig verdwenen, maar mijn verlangen om naar Frankrijk te gaan was weer vele malen groter.  

Na alle dingen te hebben geregeld, tassen te hebben gepakt en tien keer gecheckt te hebben of ik écht alles had, was het zover en stapten mijn vader en ik woensdagochtend in de auto. Het plan was om de eerste dag 800 kilometer te rijden, zodat we de tweede dan nog ‘maar’ 600 kilometer over hadden. Elke twee uur wisselden mijn vader en ik van plaats, want doordat ik mijn rijbewijs gehaald had moest ook ik eraan geloven en reed ik voor het eerst in mijn leven 130 km/h over de Franse tolwegen. Donderdagmiddag reden we het dorpje Font Romeu in de Franse Pyreneeën in, waar ik de komende weken zou verblijven. De kans is groot dat deze naam bekend in de oren klinkt, want het is een populaire plek waar veel sporters naartoe gaan om op hoogte te trainen. Het ligt namelijk op 1800 meter hoogte, waardoor het een goede plek is voor een trainingsstage. 

Volledig tegen mijn verwachtingen in, kon ik diezelfde avond nog meetrainen op het ijs met het juniorenteam. Ik deed het bijna in mijn broek van de zenuwen, vooral omdat ik niet wist hoe goed ik zou kunnen communiceren in het frans. Gelukkig viel dat 100% mee en verstond ik bijna alles wat ze zeiden én begrepen zij mij ook als ik in mijn beste frans iets probeerde te vragen. De training zelf ging ook erg goed, met veel nieuwe dingen die ik in Nederland nog nooit had gedaan. De ochtend erop maakte ik een klein fietsritje door de omgeving en in de avond voegde ik me weer bij de junioren. Zaterdagochtend trainde ik voor het eerste ook mee met de senioren. Ik denk dat ik hier net zo zenuwachtig voor was als voor de eerste keer met de junioren, maar wederom viel alles mee. Zaterdag was ook de dag dat mijn vader weer vertrok naar Nederland, dus nu stond ik er écht alleen voor. Dat was wel even wennen, want het was wel heel erg stil als ik terugkwam in mijn appartement. Deze stilte ervoer ik op zondag nog wat meer, omdat we een rustdag hadden en ik dus niemand zou zien op de training. Ik was dan ook erg blij toen een Indiase teamgenoot (die ook met het Franse team meetraint) me aanbood om in de avond bij hem pizza’s te komen maken. Dit gaf me een momentje om naar uit te kijken. De rest van de dag heb ik gevuld met het wassen van mijn pakken, slijpen van mijn schaatsen, boodschappen doen en toen ik echt niets meer wist om te doen ben ik maar een wandeling gaan maken. Dat bleek een hele goede beslissing, want de natuur hier is zo extreem mooi dat je geen gezelschap nodig hebt om ervan te kunnen genieten. Ik heb dan ook twee uur met volle teugen genoten van de felle kleuren van de bomen, de bergen, het ruisen van de wind en het geluid van alle dieren om me heen. Het bleef een dag die langzaam voorbijging, ook omdat ik in mijn appartement geen wifi heb. Maar ik denk dat ik hier ook wel aan ga wennen, en het is daarnaast ook een extra motivatie zoveel mogelijk mee te doen in het dagelijkse Franse leven zodat ik niet sociaal geïsoleerd raak 😉 

Wat deze eerste dagen ook helpt, is dat er op dit moment nog twee andere teams zijn waarvan ik een aantal rijders ken. Hierdoor heb ik nog een beetje bekende gezichten om me heen en kan ik zo nu en dan ook nog wat Nederlands praten. Want hoewel ik hier vooral naartoe gekomen ben om het frans beter onder de knie te krijgen, geeft het ook wel wat lucht zo nu en dan om niet over elk woord dat ik wil zeggen na te moeten denken. Maar als ik één van mijn Franse teamgenootjes moet geloven, praat ik op het moment van schrijven al een stuk beter frans dan dat ik de eerste dag deed. Dus dat biedt zeker perspectief voor de komende weken! 

Ik ben in ieder geval erg blij dat ik me niet heb laten overmannen door twijfels en deze stap gezet heb. Hoewel er zeker lastige en eenzame momenten zullen zijn, weet ik zeker dat ik als persoon en ook als sporter de komende weken in Frankrijk veel ga leren. En natuurlijk zal ik al mijn belevenissen in la France hier uitgebreid beschrijven!