Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: ik heb een nieuwe kledingsponsor. En wat voor eentje! Een sponsor die me al jaren support en die ik ken van het schaatsen op mijn thuisbaan Jaap Eden. Ik ben dan ook heel trots en vereerd dat The Faithfulgoose mij komend jaar ondersteunt om het beste uit mezelf te halen. Daarnaast zullen ook de Hypotheekshop Watergraafsmeer, Control Privacy en Sportclub Merchandise mij ondersteunen. Des te dankbaarder ben ik dat zij dit vertrouwen in mij hebben in een jaar als dit, vol onduidelijkheid over wat de toekomst in een wereld met corona gaat brengen en zonder concrete wedstrijden op de kalender. 

Nu verder met de huidige stand van zaken en over de gebeurtenissen van de afgelopen maanden. Want hoewel het virus nog steeds voor het grootste deel ons leven bepaalt, is er toch veel gebeurd. Zoals ik in mijn vorige blog ook al aanstipte, mogen wij als Talententeam ook ten tijde van Corona ‘gewoon’ doortrainen. Daarnaast mochten er zelfs wedstrijden voor senioren worden georganiseerd. En aangezien ik nu junioren A ben, bood dit voor mij ook mogelijkheden. Op de langebaan helaas niet, want in mijn eerste wedstrijden van dit jaar heb ik geen tijden gereden die goed genoeg waren om voor een NK afstanden of sprint geselecteerd te worden. Ook bij shorttrack leek er in eerste instantie hetzelfde te gebeuren, maar toen meerdere KTT-coaches erop aandrongen sommige rijders tóch van start te laten gaan op het NK shorttrack, kreeg ook ik de uitnodiging om mee te doen. Vanzelfsprekend was ik hier natuurlijk ook heel erg blij mee. Na al die maanden zonder enig vooruitzicht op een racemoment, was dit een heel fijn iets om naar uit te kijken. 

Daarbij ben ik, nu ik dit blog schrijf, officieel volwassen. Op 9 december blies ik achttien kaarsjes uit. Daar bleef het helaas ook bij, want door de aanscherping van de maatregelen zat een groot feest er niet in. In de ochtend reed ik mijn rondjes op het ijs, daarna ging ik het ijs op om mijn vaste groepen les te geven, ’s middags werkte ik een krachttraining af om daarna met mijn vader bij een naburig restaurant mijn verjaardagsdiner op te halen. Op die manier probeerden we het toch een beetje feestelijk te maken. 

Ik moet alleen eerlijk zeggen dat ik die dag allesbehalve in een feestelijke stemming verkeerde. Dit had met meerdere dingen te maken. Ten eerste was mijn training die ochtend heel erg slecht gegaan en kon ik dit lastig van me af zetten. Aangezien mijn verjaardag in de week voor het NK shorttrack viel, wilde ik heel graag snelle rondjes rijden en dit lukte totaal niet. Stom eigenlijk dat ik me daar zo in vastbeet, want na al mijn jaren schaatsen weet ik als geen ander hoe slecht en verkrampt je gaat rijden als je alleen bezig bent met het resultaat en niet met de stappen ernaartoe. In dit geval dus: alleen bezig met de rondetijden en niet met bijvoorbeeld het goed aansnijden van de bocht. 

Doordat mijn tijden niet waren wat ik hoopte, stapte ik al redelijk gefrustreerd het ijs af. Gelukkig stond mijn vaste woensdagochtendgroep wat betreft lesgeven al op me te wachten en zij maakten mijn humeur er zeker een beetje beter op. Maar dit werd gelijk tenietgedaan toen tijdens het volgende uur één van mijn cursisten viel en zijn schouder gebroken bleek te hebben. Het vervelende gevoel beet zich toen weer net zo hard in me vast en bleef de hele dag een beetje om mee heen hangen. 

Toen ik thuiskwam en een hele mooie, lieve bos bloemen aantrof, liep de emmer over. Alle opgehoopte frustratie moest er even uit. Hoewel dit natuurlijk niet is hoe ik m’n achttiende verjaardag had voorgesteld, vond ik het gelijk al best wel logisch dat dit gebeurde. Want achttien jaar worden is niet niks. Het geeft het startsein voor een nieuwe fase in je leven en ik had op dat moment niet het gevoel daar al klaar voor te zijn. In plaats van zin te hebben in de toekomst en de nieuwe mogelijkheden die zich aanboden, voelde ik vooral angst omdat ik heel erg het idee had een jaar gemist te hebben. En in zeker zin is dat natuurlijk ook zo. Vorig jaar heb ik in het ziekenhuis gelegen. En hoewel dat maar twee weken was, heeft het met alles eromheen zeker een jaar gekost voordat ik me weer een beetje Yael voelde. En deze maanden krijg ik niet meer terug. Iets wat ik me op mijn verjaardag opeens heel erg realiseerde. Gelukkig heb ik mijn verjaardag wel met een positieve noot afgesloten. Mijn moeder had namelijk een oproep gedaan om mij handgeschreven kaartjes te sturen. Dat werden meer dan dertig boodschappen, welke ik voordat ik ging slapen uitgebreid heb doorgenomen. De lieve woorden die erop stonden maakten dat ik me wel echt een stukje beter voelde toen ik ging slapen. 

Maar daarmee was ik dat gevoel van ‘een jaar gemist’ nog niet kwijt, want toen ik de volgende ochtend wakker werd was het er nog steeds, zij het zeker iets minder. Omdat het NK eraan kwam, lukte het me om me hierover heen te zetten en even met alles wat ik in me had te focussen op het schaatsen. 

Laat ik zeggen dat het NK een leerzaam weekend was. Het racen was heel erg onwennig omdat het zo lang geleden was en topsnelheid kwam verre van makkelijk. Op dag één was het allemaal heel erg zoeken, maar op dag twee reed ik in ieder geval een stukje makkelijker. Wel een beetje jammer dat ik twee keer ging liggen, maar deze valpartijen kwamen wel pas na een actie die ik op dag één zeker nog niet had kunnen maken. Al met al was het dus vooral een weekend waar ik veel lering uit gehaald heb. Niet op de laatste plaats kwam ik erachter hoe belangrijk wedstrijden zijn voor je vooruitgang, want in de week na het NK kwamen de snellere rondjes een stuk makkelijker dan voorheen. 

De dagen na het NK belandde ik wel een beetje in een motivatiedipje. Want hoewel het dus een erg leerzaam weekend was, had ik er graag meer willen laten zien en ik kon mezelf er niet van weerhouden me af te vragen hoe ik gereden zou hebben als ik geen jaar gemist zou hebben. Een gedachtegang die je niet wilt hebben, maar het bloed kruipt daar waar het niet gaan kan, met als gevolg dat ik echt niet lekker in mijn vel zat. Aan de ene kant wilde ik die week juist heel graag veel shorttracken, maar aan de andere kant juist ook weer niet omdat ik veel te veel nadacht over wat er niet goed kon gaan in de training. Wat betreft een schop onder mijn kont kwam de nieuwe persconferentie dan ook niet geheel ongelegen. Door de aanscherping van de maatregelen en alle regels rondom het sporten leek het er in eerste instantie ook even op dat wij als KTT’s niet door mochten gaan. Hierdoor realiseerde ik me weer even hoe geprivilegieerd wij eigenlijk zijn, zeker toen bleek dat wij uiteindelijk ‘gewoon’ door mochten trainen terwijl amateursporten allemaal stil werden gelegd. Dit opende me weer de ogen, liet me inzien dat plezier en genieten toch echt het allerbelangrijkste is en dat focus op prestatie je niet verder gaat helpen. En in een tijd van corona is prestatie ook wel het laatste waar je mee bezig moet zijn en is genieten van het schaatsen veel belangrijker.  

Dit gezegd hebbende, is het gevoel van neerslachtigheid en vaak terug moeten denken aan ‘hoe het had kunnen zijn’ nog steeds niet verdwenen. Hoewel ik wel meer in het hier en nu kan zijn, kan ik het op het moment dat het niet goed gaat niet laten om terug te gaan naar vorig jaar. Dit gaat me niet in de koude kleren zitten en vandaar dat ik dan ook heb besloten weer wat intensiever met mezelf aan de slag te gaan. Ik denk dat praten met een deskundig iemand heel veel uitkomst kan bieden en ervoor kan zorgen dat ik niet constant het idee heb een last mee te dragen. Vanaf volgende week ga ik dan ook in gesprek met een sportpsycholoog. Voor het grootste deel om vorig jaar echt proberen achter me te laten en ook om te kijken waar ik voor de rest op mentaal vlak nog stappen kan maken om de beste en meest stabiele versie van mezelf te worden. 

Op de valreep nog een klein stukje over mijn progressie op de langebaan. Want je zou het uit dit blog bijna niet opmaken, maar ook dat doe ik nog twee keer per week. En dit gaat eigenlijk alleen maar beter en beter. Technisch gezien is er een aantal dingen op zijn plaats gevallen, maar het belangrijkste is denk ik wel dat ik echt een stuk sterker geworden ben en dat ik deze kracht ook steeds beter om weet te zetten op het ijs. Dit laatste merk ik vooral op het begin van een versnelling. Afgelopen maanden had ik daar vaak het gevoel niet echt af te kunnen zetten, terwijl ik daar nu juist echt power en druk voel en steeds sneller kan accelereren. 

Helaas moet ik deze stijgende lijn even onderbreken, door een pijnlijke blessure in mijn onderrug. Afgelopen week ben ik namelijk onderuitgegaan met shorttrack. Ik viel hierbij op een heel gekke plek, en belandde daardoor in het deel met de slechtste kussens. En dat niet alleen, ik schoot er ook nog eens tussendoor. Met als gevolg dat mijn rug, omdat ik met mijn benen omhoog de boarding inschoot, een nare klap maakte tegen de achterwand. Normaal gesproken sta ik vrij snel op als ik gevallen ben en rijd ik snel weer in de rondte, maar nu merkte ik eigenlijk gelijk al dat dit deze keer anders was. Dit bleek ook wel toen ik probeerde voorzichtig een bocht te rijden, want ik ging bijna onderuit van de pijnscheut die daarop door mijn rug schoot. Gelukkig kon ik snel terecht bij mijn fysio en heb ik wat betreft oefeningen die ik moet doen niks te klagen. Trainen is echter zeker nog geen optie, want zelfs mijn sokken aandoen is een hele klus. Mijn dagen zijn nu dan ook vooral gevuld met schoolwerk, oefeningen en wandelingetjes om de rug soepel te houden en het vieren van kerst. Dat mijn liefde voor schaatsen diep zit, weet ik in ieder geval weer zeker, want ik kan nu al niet wachten voordat ik mijn eerste rondjes weer kan maken. 

Wederom dus een blog dat meer gaat over persoonlijke worstelingen dan echt over schaatsen en prestaties. Niet heel onlogisch, kijkend naar het aanbod van wedstrijden en het feit dat we weer thuiszitten en er dus nog meer tijd is om na te denken. Ik hoop dat het niet vervelend wordt, dat ik elke keer weer tegen iets nieuws aan blijk te lopen en dat ik het hier allemaal open en bloot neerleg. Schrijven is één van de weinige manieren waarop ik mijn hoofd leeg kan maken en daarnaast denk ik ook dat het belangrijk is om eerlijk te zijn over dit soort dingen. Want hoewel iedereen anders is, denk ik dat er veel meer mensen zijn die tegen soortgelijke dingen aanlopen, al is het alleen maar omdat ze misschien met een blessure thuiszitten en bang zijn een achterstand op te lopen. En na afgelopen jaar kan ik met zekerheid zeggen dat erover praten helpt en door de dingen waar ik mee zit hier op te schrijven, hoop ik dat dit de stap naar zo’n gesprek (met wie dan ook) iets kleiner maakt. Ik ben in ieder geval heel benieuwd welke inzichten een sportpsycholoog mij gaat kunnen geven, want dat er nieuwe inzichten zullen komen, daar ben ik van overtuigd.