En toen was het schaatsseizoen alweer ten einde. Het blijft me verbazen hoe erg je jezelf kan verliezen in een patroon. Mijn leven bestond de afgelopen weken bijvoorbeeld alleen maar uit school, eten, trainen en slapen. Er was geen ruimte voor andere dingen en ik leefde volledig in het moment.
En nu, nu het schaatsseizoen ten einde is en ik in de eerste dagen van mijn rustperiode zit, merk ik pas hoe erg ik mij eigenlijk heb afgezonderd. Want opeens heb ik tijd over om na school iets met vrienden te gaan doen, en opeens zijn de weekenden niet meer gevuld met duurritten op de fiets, maar kan ik zelf bepalen waar ik deze twee dagen mee invul. En het is raar hoe onwennig dat voelt. Het is niet alsof het verkeerd voelt, integendeel zelfs. Maar het is een proces waar ik nog heel erg in moet groeien en aan moet wennen.
Want naast dat de afgelopen weken in een dagelijkse sleur voorbij gingen, waren het ook weken gevuld met waanzinnige en onvergetelijke gebeurtenissen. Zo mocht ik deelnemen aan het European Youth Olympic Festival (EYOF), miste ik het NK Allround door ziekte, en reed ik het NK Shorttrack. Er is dus wederom een hoop te vertellen.

EYOF
Na het NK Sprint in december, waarmee ik mijn vorige blog afsloot, ging de focus weer volledig op het shorttrack. Ik wilde me namelijk via een plaatsingswedstrijd bij de top van Nederland rijden om mee te mogen doen aan het EYOF. Van tevoren had ik er wel redelijk wat vertrouwen in, maar al na de eerste rit van de plaatsingswedstrijd bleek dat ik alles op alles moest gaan zetten om me ook werkelijk bij de top 2 te rijden. Alleen diegenen die zich bij de eerste twee wisten te rijden, zouden uitgekozen worden.
De plaatsingswedstrijd bestond uit verschillende onderdelen, waarvan de eerste een time-trial over twee rondes was. Je kreeg hierbij twee rondes de tijd om op snelheid te komen, en hierna reed je nog twee rondes door. Je doorkomst na die twee rondes op topsnelheid bepaalde dan je ranking. Dit is ook gelijk mijn zwakke punt; topsnelheid. Ik kan heel goed heel lang heel hard rijden, maar het moment dat ik mijn topsnelheid moet behalen, valt mijn techniek al snel uit elkaar. En helaas was dit deze keer wederom het geval. Bij de eerste keer aanrijden viel ik zelfs, waarna ik gelukkig nog een keer mocht, maar dit maakte natuurlijk wel dat ik geen goede tijd meer reed. Uiteindelijk was mijn tijd goed voor een vijfde plaats, dus ik had een hoop goed te maken. Hierna volgde er een 500 meter. Hier reed ik stabiel naar de finale en in de finale kwam ik als tweede over de finish. Met dit resultaat had ik het gat naar de nummers 1 en 2 al wat gedicht, dus er was weer wat ruimte om te ademen. Hierna reden we een 1000 meter, welke ik wist te winnen en dus lag het veld weer helemaal open. Als laatste afstand volgde er een 1500 meter. Deze afstand, samen met de 1000 meter, liggen mij het beste, dus in principe waren er volop kansen. In deze superfinale moest ik vóór de nummer twee eindigen, wilde ik me plaatsen, want ons puntenaantal was op dat moment namelijk bijna gelijk. Vanaf het moment dat het startschot klonk, tot aan het moment dat we over de finish kwamen, had ik de koppositie gepakt, het tempo langzaam een beetje opgevoerd en zo een plek voor het EYOF veilig weten te stellen. Vanzelfsprekend was ik hier heel erg blij mee, maar mijn euforie kende ook een zogenaamde downside, aangezien ik hiermee wel een teamgenootje uit de top gereden had.

Nu ik me geplaatst had, was er ook weer wat ruimte voor iets anders dan shorttrack; namelijk langebaan. Na die vijfde plaats op het NK-Sprint was ik er namelijk heel erg op gebrand om goed te rijden op het NK-Allround dat nog komen ging.
Door het feit dat ik shorttrack en langebaan combineer, en ook bij beide disciplines in de top meedoe, betekent dit gelukkig ook dat ik voor sommige wedstrijden vrijstelling heb. Dus waar de rest van mijn langebaanvrienden zich een weekend lang in het zweet werkten om zich te plaatsen voor het NK-Allround, had ik gelukkig de mogelijkheid om even wat momentjes van rust tot me te nemen. Tussen de EYOF-trials en het NK-Allround deed ik ook nog mee aan de plaatsingswedstrijd voor de landenwedstrijd. Dit is een wedstrijd tussen Duitsland, Nederland en Noorwegen, welke elk jaar in Duitsland of Nederland verreden wordt. Toen ik vorig jaar, als C-junior meedeed, reden we in Berlijn. Dit jaar zou de wedstrijd daarentegen in Groningen verreden worden, maar gelukkig was de plaatsingswedstrijd wel in Heerenveen. Voor mij was het echt weer een wedstrijd om wat dingen voor mezelf op een rijtje te zetten en weer wat langebaangevoel terug te vinden, aangezien deze discipline tot toen aan toe best een tijdje op een laag pitje gestaan had. Helaas reed ik twee verschrikkelijke ritten, met belabberde tijden, maar dit was aan de ene kant ook wel goed, aangezien mijn lichaam me zo wel even duidelijk maakte dat het op dat moment even teveel was.
In samenspraak met mijn trainers hebben we de weken erop dan ook wat rustiger aan gedaan. Zoals ik al schreef, wilde ik na het NK-Sprint heel graag goed rijden op het NK- Allround. Echter, toen had ik nog geen idee van het feit dat ik me misschien wel eens voor het EYOF zou kunnen kwalificeren. Het toeval wilde namelijk dat het EYOF en het NK-Allround maar één week van elkaar verreden werden, wat het voor mij heel erg moeilijk maakte om me voor beide wedstrijden optimaal voor te kunnen bereiden. Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen om het EYOF tot hoofddoel te bombarderen, aangezien dit een wedstrijd is die je maar één keer in je leven rijdt, en het NK elk jaar gehouden wordt. Ik heb zelfs overwogen om het NK-Allround over te slaan in aanloop naar het EYOF, maar de winnaar in mij kon dit toch niet helemaal aan.

Nadat we het hoofddoel vastgesteld hadden, veranderde aansluitend hierop ook mijn trainingsschema; ik stond elke dag op het shorttrackijs, en alleen op de donderdagmiddag bond ik de langebaanschaatsen onder. Deze combi voelde op dat moment echt heel goed. Zeker met het shorttrack merkte ik dat ik nog steeds kleine stapjes maakte, en dat mijn topsnelheid steeds iets hoger begon te liggen. Ik raakte steeds wat meer in vorm. Maar natuurlijk; het moment dat je in vorm raakt, ben je ook steeds vatbaarder voor ziektekiemen en mijn lichaam vond het blijkbaar nodig om me dit aan den lijve te laten ondervinden. Een week voor het NK en dus ook twee weken voor het EYOF werd ik ziek. Wat een domper. Ik had uitgerekend de week ervoor een supergoede week gedraaid met shorttrack en was heerlijk bezig, en toen kreeg ik dit weer. Het NK heb ik hierdoor ook over moeten slaan, aangezien alle focus nu lag op zo snel mogelijk herstellen om weer fit te zijn voor het EYOF.
Gelukkig duurde mijn ziekte niet heel erg lang, en kon ik de week voor vertrek weer rustig de trainingen oppakken. Natuurlijk merkte ik wel dat mijn lichaam een optater had gehad, maar ik was vooral heel erg opgelucht dat ik weer op het ijs stond.

Op zaterdag 9 februari vlogen we met de Nederlandse ploeg naar het in Bosnië Herzegovina gelegen Sarajevo. Als een echt team waren we compleet in het oranje gestoken, aangezien we een week vóór vertrek allemaal een kledingpakket van het NOC*NSF hadden gekregen. En wat voor eentje: van te voren hadden we allemaal verwacht een paar minuutjes kwijt te zijn met het passen van de kleding, dus toen we een half uur later nog steeds bezig waren, bleek wel dat we ons daar een beetje op verkeken hadden.
Het leuke was echter ook, dat we precies hetzelfde kledingpakket in handen kregen als de schaatsers die vorig jaar op de Olympische Spelen uit waren gekomen voor Nederland, alleen hadden ze er voor onze wedstrijd een ander labeltje op geplakt. Bij een van mijn jasjes waren ze dat gelukkig vergeten, dus ik heb op dit moment een jasje waar “Pyeongchang 2018” op staat in de kast liggen.

Nadat iedereen was gearriveerd namen we afscheid van onze ouders en vlogen we vanaf Schiphol naar Wenen, waar we overstapten op een ander vliegtuig dat ons naar Bosnië vloog. Daar aangekomen werden we gelijk helemaal ondergedompeld in de immense organisatie en de grootte van het EYOF zelf. We werden namelijk door onze ‘persoonlijke begeleider’ opgewacht en bij het naar buiten lopen van het vliegveld werden er gelijk foto’s gemaakt. Ook stond de mascotte van het EYOF, genaamd Groodvy, daar op ons te wachten. Tijdens ons verblijf daar in Sarajevo hadden we natuurlijk geen beschikking over een eigen auto, maar zouden we heen en weer gereden worden door van die grote vakantiebussen. Ook de kleine afstand van het vliegveld naar het hotel waar we zouden verblijven legden we af in zo’n bus. Alleen dit ritje, van hoogstens 10 minuten was al een onvergetelijke ervaring, omdat we namelijk onder politie escorte naar het hotel begeleid werden. Dat was wel een realisatiemomentje, aangezien de grootte van zo’n evenement pas écht tot je doordringt als je er middenin zit.

Ook in het hotel hadden ze er echt iets moois van gemaakt. Alleen al het feit dat we als TeamNL een eigen verdieping hadden, maakte dat we ons steeds meer een team gingen voelen. Nadat we ons een beetje gesetteld hadden in onze kamers, zijn we naar beneden gegaan om nog een hapje te eten. Wederom een hele ervaring doordat we met alle landen die in het hotel overnachtten in een grote eetzaal zaten.
De dag van aankomst was dus al een dag vol indrukwekkende ervaringen, welke ik van mijn leven niet meer zal vergeten.

De zondag na de dag van aankomst, stond er in de namiddag een training op het programma, zodat we de mogelijkheid hadden om het ijs te voelen en ons wegwijs te maken in het ijsstadion. De training ging best wel goed, al merkte ik wel dat er een soort zwaarheid in mijn benen was geslopen door de lange reis van zaterdag. Maar dat was dan ook de enige kleine domper op ons bezoek aan de ijshal, aangezien ook dit weer een heel erg indrukwekkend gebouw was. De busreizen van en naar de ijsbaan die deze week nog volgden, waren echter ook heel indrukwekkend. Sarajevo is namelijk een land dat nog niet zo lang geleden te maken heeft gehad met een vrij heftige burgeroorlog, dus het kwam niet weinig voor dat je de kogelgaten in de muren van huizen nog kon zien zitten, of dat er midden in een straat opeens een volledig vervallen ruïne stond. Zulke taferelen maakten dan ook zeker dat je je deelname aan zo’n grote wedstrijd veel meer in perspectief gaat plaatsen.

Net als bij de Olympische Spelen hadden ze ook bij het EYOF een openingsceremonie georganiseerd. Vanwege het feit dat wij de ochtend erop onze eerste wedstrijd zouden rijden, was het nog niet zeker of we hier naartoe zouden gaan, maar gelukkig was dit wel het geval. Als er namelijk iets is wat ik niet had willen missen, dan was het beslist de openingsceremonie. Niet alleen door het gegeven dat we hier voor het eerste echt wat praatten met deelnemers uit andere landen, maar zeker ook aangezien we, na introductie als TeamNL, een stadion van 25.000 man binnenliepen die allemaal volledig uit hun dak gingen.
Na afloop van het voorstellen van alle landen, hielden er nog verschillende mensen een toespraak, alleen deden ze dit in het Bosnisch, dus daar hebben wij niet veel van kunnen verstaan. Hierop volgend zijn er ook nog verscheidene optredens geweest, maar deze hebben wij helaas niet meer gezien, omdat wij eerder weg zijn gegaan zodat we in ieder geval fit aan onze eerste wedstrijddag zouden beginnen.

De ochtend vóór een belangrijke schaatswedstrijd, zijn er voor mij een paar dingen heel erg belangrijk. Één daarvan is dat ik ruim de tijd wil hebben tijdens het ontbijt, zodat ik me in alle rust kan focussen. En dan helpt het natuurlijk niet als je met je slaperige hoofd van de dag ervoor je wekker een uur te laat zet en dan nog maar 20 minuten hebt voordat de bus naar de ijsbaan vertrekt. Want dat was precies wat er gebeurde. Gelukkig waren we nog wel op tijd voor de bus, maar het was natuurlijk verre van optimaal. Zeker voor een controlfreak als ik. Ook had ik in de stress mijn teen tijdens het rennen naar de ontbijtzaal heel erg hard dubbelgeklapt. Op het moment zelf was dit nog geen issue, maar bij het uitstappen van de bus merkte ik opeens dat ik door de pijn niet eens meer normaal kon lopen, dus dat was natuurlijk al helemaal vervelend. Echter heb ik zo goed als ik kon geprobeerd om al deze negatieve dingen opzij te zetten, en me te focussen op de races die komen gingen.
We trapten het toernooi af met de 1500 meter. Hierin reden we drie ritten; de heats, halve- en, als je deze goed doorkwam, ook een A- of B-finale. De heats waren geen enkel probleem, en hierin kwam ik na een stabiele rit dan ook als eerste over de finish.
De halve finale leverde daarentegen wat meer problemen op; ik kwam niet lekker in mijn slag, en mijn benen blokkeerden als het ware. Daar waar ik het normaal gesproken van mijn inhoud moet hebben, leek deze nu volledig te ontbreken, wat resulteerde in een derde plek en dus helaas geen startplaats in de A-finale. Natuurlijk was dit jammer, maar rekening houdend met het deelnemersveld, was het natuurlijk geen schande.
Vastbesloten om er een mooie B-finale van te maken, ging ik hierin dan ook van start. Met mijn coaches had ik van tevoren afgesproken om, in tegenstelling van wat ik normaal gesproken doe, de rit wat meer van achterin te beginnen. Dit pakte jammer genoeg niet uit zoals ik op voorhand bedacht had, en na 6 rondjes lag ik in de boarding, waardoor ik 14e (van de 33) werd in het eindklassement.

De wedstrijden van die dag zaten er echter nog niet op. We zouden als TeamNL namelijk ook nog starten op de ‘mixed relay’. Dit is een aflossingswedstrijd over 3 kilometer, waarbij je in een samengesteld team van 2 jongens en 2 meisjes rijdt. Op maandag werden de kwartfinales ervan gereden, welke wij met overmacht wonnen, dus dat was een positieve afsluiter van dag één.
Mijn teamgenootje had, in tegenstelling tot mij, een erg goede dag gedraaid en zelfs een bronzen medaille gehaald. Dit betekende dan ook dat wij die avond bij het zogenaamde ‘medal plaza’ stonden om haar op het podium toe te juichen.

Na het debacle van maandagochtend, had ik dinsdagochtend mijn wekker gelukkig wel op tijd gezet en had ik eindelijk mijn rustige voorbereiding die ik zo fijn vind.
De tweede dag van de competitie was een stuk drukker dan de voorgaande dag. Dat wilde zeggen: als je alle ritten doorkwam. Dan zou je namelijk 5 keer starten voor een 500 meter, en hierop volgend ook nog op de halve finales voor de relay.
Normaal gesproken is de 500 meter wel een afstand waarop ik over het algemeen wel wat potten kan breken. Ik ben van mezelf uit namelijk vrij explosief en mijn topsnelheid was de afgelopen weken heel erg vooruit gegaan, dus ik was erg benieuwd hoe ik zou rijden.
Na de eerste rit was echter wel duidelijk dat mijn benen niet veel soeps waren deze dag. Daar waar ik normaal gesproken op de start al een paar posities pak, was ik deze keer degene die in de achtervolging moest en ik wist dan ook maar net als tweede over de streep te komen. In de kwartfinale lukte dit al niet meer, en dit was dan ook waar voor mij het doek viel.
Hier was ik wel echt heel erg teleurgesteld over, want ik wist gewoon dat ik zoveel beter kon, alleen kwam het er uitgerekend op deze wedstrijd niet uit.

Opgelucht was ik dan ook over het feit dat we de twee dagen hierop geen wedstrijden hadden en dus eventjes tijd hadden om wat tot ons zelf te komen en daar waar mogelijk ook naar andere sporters van TeamNL te kijken. Die woensdag zijn we dan ook met een bus de bergen ingereden, waar we naar het skiën zijn wezen kijken. Het was echt een verademing om boven in de bergen te zijn; even niet bezig met je eigen prestaties, maar gewoon genieten van de schoonheid van de sneeuw en de natuur.
Op donderdag maakten we in de ochtend onze benen even los, met een kort hardlooprondje en wat schaatspassen. Daarna ben ik nog naar het kunstschaatsen wezen kijken.

Doordat deze twee dagen zo gevuld waren, ging de tijd dan ook snel voorbij en voordat ik het wist was het alweer vrijdag. Voor mij voelde dit echt een beetje als de dag waarop het allemaal moest gebeuren, al wist ik ook heel goed dat ik er niet te veel druk op moest leggen. Maar aangezien mijn beste resultaten op de Starclass van dit seizoen allemaal behaald waren op de 1000 meter, hoopte ik stiekem wel op een mooie uitslag. De heats gingen verrassend goed. Ik had echt de controle over de wedstrijd en kwam dan ook erg blij over de finish. Met dit gevoel ging ik dan ook de kwartfinale in. Ook hier ging het beter dan in de ritten op maandag en dinsdag. Daarentegen werd ik wel weer met mijn neus op het feit gedrukt dat shorttrack een jurysport is, want na afloop van de race kreeg ik namelijk een penalty achter mijn naam. Verrassend genoeg deed dit me niet heel erg veel. Ik vond het natuurlijk erg jammer, maar er was vrij weinig wat ik deze rit anders had kunnen doen, dus ik was niet ontevreden. Ook het feit dat we later deze dag nog een finale op de relay moesten rijden speelde hierin mee, want hier wilden we als TeamNL natuurlijk heel graag goed rijden. En dit lukte: we reden naar de bronzen medaille. Voor mij persoonlijk echt de best mogelijke afsluiter van een verder niet zo mooi toernooi.

Doordat het eveneens de laatste dag van het EYOF was, vonden de medaille uitreikingen van die dag plaats op de sluitingsceremonie, wat het nóg toffer maakte dan het bij voorbaat al was. Na de sluitingsceremonie en de uitreiking van onze medaille begon de avond eigenlijk pas echt, aangezien alle atleten nu klaar waren en we hierdoor ook eindelijk de tijd hadden om kleren te ruilen. Voor mij betekende dit dat ik twee shirtjes heb weten te scoren (Groot Brittannië en Polen) en drie truien (Turkije, Letland en Finland).

Zaterdagochtend aten we nog in het hotel, waarna we rond het middaguur naar het vliegveld gereden werden voor de vlucht naar huis.
Thuis aangekomen was ik vooral heel erg moe door alle indrukken die ik deze week opgedaan had, maar ook blij om weer in mijn vertrouwde omgeving te zijn, aangezien ik toch heel erg een gewoontediertje ben.

Vervelend genoeg had mijn teen de hele week dat ik in Sarajevo was, al die tijd pijn blijven doen en ook thuis bleef dit het geval. Hierop zijn we uiteindelijk toch maar naar het ziekenhuis gegaan, zodat er foto’s gemaakt konden worden. Ik was namelijk toch een beetje bang dat mijn teen misschien wel gebroken was.
Dit was gelukkig niet het geval, maar dat het een flinke kneuzing was werd hier wel bevestigd. Dit betekende dat ik de eerstvolgende weken niet mocht hardlopen. Voor de trainingen vond ik dit niet zo erg, aangezien je een warming-up ook heel goed op de fiets kan doen, maar het feit dat ik ook ’s middags niet even lekker een uurtje naar buiten kon, vond ik wel erg jammer. Dat zijn voor mij namelijk ultieme relax momentjes, waar ik echt heel erg van kan genieten.
Maar ik wilde natuurlijk ook heel graag dat mijn teen snel zou herstellen, waardoor ik me er wel bij neer moest leggen.

De vermoeidheid die ik op de dag van thuiskomst al had gevoeld, bleef eigenlijk de gehele eerste week dat ik weer thuis was nog wat hangen. Gelukkig hadden we deze week eveneens vakantie, dus had ik alle mogelijkheid om deze vermoeidheid de ruimte te geven en zo ook mezelf de tijd te gunnen om mezelf weer bij elkaar te rapen.
EYOF was natuurlijk niet gegaan zoals ik op voorhand graag wilde, en mentaal zat ik er hierdoor dus best wel doorheen.
Niet alleen mijn hoofd voelde deze week moe aan, maar ook in mijn lichaam zat vrij weinig energie. Op de shorttracktrainingen uitte zich dit in het feit dat ik er door iedereen afgereden werd op het moment dat de snelheid omhoog ging en tempo’s waren al helemaal een ramp.

Afsluiting van het langebaanseizoen
En daar waar na een paar dagen weer wat ruimte kwam in mijn hoofd, bleef de fitheid in mijn lichaam uit. Het was na een tijdje gelukkig niet meer zo dat mijn benen constant moe waren, maar op de trainingen bleef de explosiviteit gewoon helemaal weg.
Dit zag je dan ook terug in de afsluiteinde langebaanwedstrijd van het seizoen: het NK-Supersprint. Na lang twijfelen had ik namelijk besloten dat ik deze wedstrijd toch wel heel erg graag wilde rijden. Niet omdat ik zo graag goede resultaten wilde boeken, maar juist omdat ik graag een leuke afsluiting met mijn vrienden van het langebanen wilde hebben. Want doordat ik het NK-Allround over had moeten slaan door ziekte, had ik voor mij gevoel geen echte afsluiting van het langebaanseizoen gehad.

Naderhand gezien was het, als je naar mijn tijden en resultaten kijkt, misschien beter voor mijn lichaam geweest om niet te starten. Ik reed namelijk tijden die ik al jaren niet meer voorbij had zien komen en na alle afstanden was ik dan ook laatste geworden in het eindklassement. Daar tegenover stond echter het plezier dat ik deze dag heb gehad met mijn vrienden. En dat was voor mij op dat moment het belangrijkste: om de negativiteit die ik op dat moment vooral koppelde aan het langebanen weer om te buigen naar een meer positief gevoel, en daar heeft deze wedstrijd zeker aan bijgedragen.

Het NK-Supersprint was tevens ook mijn allerlaatste langebaanwedstrijd van het seizoen. Normaal gesproken zou ik in de eerste week van maart nog deelgenomen hebben aan de Vikingrace (officieus EK), maar de plaatsing hiervoor gaat via het NK- Allround, dus voor mij zat deelname er niet in.

NK Shorttrack 2019
Mijn langebaanschaatsen konden de kast dus in, maar mijn shorttrackschaatsen moesten nog eventjes wachten. Het NK shorttrack junioren stond half maart namelijk nog op de agenda. Ten gevolge van mijn laatste resultaten op het shorttrack en ook gebaseerd op de manier waarop mijn trainingen gingen, had ik met mijn trainer besloten om me van te voren niet te richten op het behalen van resultaten. Techniek en plezier waren mijn doelen voor dit weekend. Voor mij bracht dit erg veel rust met zich mee, wat me ook weer de ruimte gaf om nog wat meer te genieten. En als kers op de taart had ik na alle afstanden ook nog eens een vijfde plaats behaald (tweede van de eerstejaars junioren B).

Als ik terugkijk op dit schaatsseizoen denk ik dat ik wel kan zeggen dat het een vrij bewogen en een seizoen vol nieuwigheden was. Het was mijn eerste seizoen bij het RTC shorttrack, het eerste seizoen waarin ik langebaan en shorttrack serieus combineerde en het was mijn eerste seizoen als junior B.

Maar ook was het voor mij het seizoen vol met nieuwe ervaringen en leermomenten. Ik behaalde namelijk mijn eerste medailles in de Starclasswedstrijden, plaatste me voor het EYOF, reed voor het eerst een tweedaags NK op de langebaan en ik kwam er achter dat het combineren van twee disciplines veel meer van je vraagt dan dat ik vooraf gedacht had.
Het was dan ook zeker geen perfect seizoen of een seizoen waarbij ik medaille na medaille won. Sterker nog, het was denk ik een van mijn mindere seizoenen in mijn nog prille carrière. Wat het ook een seizoen maakt waar ik veel sterker van ben geworden. Ik heb namelijk tegenslagen gekend, me meerdere malen afgevraagd waarvoor ik het eigenlijk nog deed en toch ben ik elke keer weer doorgegaan.

Ik weet, nu ik in de eerste week van mijn rustperiode sta, nog steeds niet of ik met een positief- of juist meer negatief gevoel terugkijk op het afgelopen seizoen. Wel weet ik in ieder geval wat ik komend seizoen anders wil doen en wat ik daarvoor nodig heb. Rust en meer afstemming tussen langebaan en shorttrack staan hierbij centraal. Want als er één ding is dat ik heb geleerd van de afgelopen maanden, is dat het zelf moeten regelen van veel zaken veel meer energie kost dan dat je ervoor terugkrijgt.

Komende periode is er dan ook een aantal dingen waar ik me op ga focussen: het plezier in het langebanen terugvinden en een langebaanteam zoeken dat er samen met het RTC-shorttrack voor kan zorgen dat ik mijn benodigde rust krijg en mentaal weer eventjes kan aansterken. En hopelijk kan ik dan komend seizoen weer vlammen als nooit te voren!