De langebaanbatterij was na het rijden van het NK Allround helemaal leeg. Ik was moe, ziek en was even helemaal klaar met schaatsen. Gelukkig duurde dit dipje maar even, want twee weken na het NK Allround reed ik ook nog het NK Supersprint. Dit was echt een wedstrijd waar ik al het hele jaar naar uit had gekeken, want sprinten is toch met grote voorsprong de leukste tak van het schaatsen.

De dag begon om 13:00 en we reden 2x een 100 meter en 2x een 300 meter. Op de eerste 100 meter reed ik een tijd van 11.48 waar ik niet blij mee was. De rit was erg gehaast, ik vergat aan mijn techniek te denken en ik had een slechte start. Gelukkig was het wel de eerste tijd, en ik had nog een kans om een snellere tijd te rijden. Ik was er dan ook erg blij mee dat de tweede rit beter ging, met een eindtijd van 11.35 als gevolg. Het was geen PR maar wel reed ik een beste seizoentijd en na alle 100 meters bleek het ook de eerste tijd.

Hierna volgden de 300 meters. Op de eerste rit evenaarde ik mijn persoonlijke record dat op 26.78 staat. Dit was ruim de snelste tijd, waardoor ik in het tussenklassement een grote voorsprong op had gebouwd en dus besloot ik om mijn vierde en laatste rit op safe te rijden. Ik reed 27.10 wat de eerste tijd van de tweede omloop was, maar mijn tijd van de eerste omloop telde en dus had ik op beide afstanden de eerste tijd gereden.  Logischerwijs bezorgde dit mij ook een eerste plek in het eindklassement.  Heel erg gaaf om dit NK te winnen. Vorig jaar eindigde ik op die o zo vervelende vierde plek, dus dit was een mooie overwinning.

Nadat het NK Supersprint erop zat, stond er nog één langebaanwedstrijd op het programma. Om heel eerlijk te was ik op dat moment helemaal klaar met het langebanen. Mijn seizoen was erg lang geweest en ik wilde dan ook graag dat het voorbij zou zijn, maar omdat deze wedstrijd de Vikingrace en een officieus EK was, had ik wel meer zin.
Tijdens het NK Supersprint merkte ik al dat de focus ontbrak en dat ik deze ook niet meer terug kon halen, dus hoopte ik dat ik deze tijdens de Vikingrace wel zou kunnen houden. De Vikingrace is een toernooi dat bestaat uit vier afstanden verspreid over twee dagen.
Op donderdag was er een uur waarop we in konden rijden, en vrijdagochtend barstte het geweld los. Helaas bleek dat ik mijn focus zeker niet had, en ik beleefde mijn eerste 500 meter dan ook als een droom.
De eindtijd was wonder boven wonder wel nog 41.40 wat de eerste tijd was. Deze vrijdag stond er ook nog een 1000 meter op het programma. Ik zag er wel tegen op, want ik was natuurlijk een week ziek geweest en wist dus niet hoeveel er nog in het vaatje zat. Gelukkig was dat nog wel wat, en ik reed 1.21.91 wat maar acht tienden boven mijn PR en een eerste tijd was.
Wel was ik helemaal kapot, waardoor mij wel duidelijk werd dat mijn conditie door de ziektekiemen toch wel wat was aangetast.

Op de tweede dag van het toernooi- de zaterdag- reden we een 500 meter en een 1500 meter. Tijdens de 500 meter kon ik gelukkig mijn focus redelijk behouden en ik reed dan ook een tijd waar ik op dat moment tevreden mee was: 41.02 Dit was wederom een eerste tijd.
De 1500 meter was om kort te zeggen een ramp. Ik opende redelijk goed, trok de eerst ronde door, had toen een verval van 3 seconden en de laatste ronde was overleven. Het laatste rechte stuk viel ik volledig stil en dit betekende een tweede plek.
Na de rit baalde ik als een stekker. Ik wist dat ik betere ritten had gereden, maar ook dat het na een week ziek zijn niet erg is om een tijd van 2.07.04 te rijden. Natuurlijk baalde ik wel dat ik geen eerste was geworden op die 1500 meter. Maar, toen ik eenmaal op het podium stond en over de grootste teleurstelling heen was, was ik al erg blij met mijn tweede plaats.
Want ik was natuurlijk wel tweede van Europa.

In het eindklassement had ik na deze vier afstanden de eerste plek weten te bemachtigen en in de avond na de wedstrijden werden alle prijswinnaars gehuldigd op het ijs van Heerenveen (in de ijshockeyhal). Vorig jaar stond ik hier ook al en toen vond ik het al heel erg bijzonder. En ook deze keer vond ik het een geweldige ervaring. Na de prijsuitreiking was er nog een feest met alle deelnemers. Aangezien dat atleten van over heel Europa waren, was het een gezellige boel.

Ik heb het langebaanseizoen met deze wedstrijd op een geweldige manier af kunnen afsluiten. Ik had aan het begin van dit jaar nooit durven dromen van een zo indrukwekkend seizoen. Ik heb er heel erg van genoten!

Iedereen heel erg bedankt voor alle steun!

Nu ga ik me volledig richten op het shorttracken, want daar staat voor mij nog een NK en EK op het programma.

Met mijn teamgenootje Evelien Vijn die tweede werd en onze toptrainster Thea Bervoets!

Foto’s door Martin de Jong, Sportfoto’s en Instaschaats